Σήμερα θα ήθελα να σας βγάλω λίγο από το comfort zone σας και (ίσως) να πάμε λίγο πιο βαθιά. Για να σκεφτούμε, λοιπόν, είναι τελικά τόσο κακό να είσαι ο κακός στην ιστορία κάποιου; Η αλήθεια είναι πως όλοι θέλουμε να πιστεύουμε ότι είμαστε οι καλοί σε μια ιστορία. Ότι πάντα οι προθέσεις μας ήταν σωστές. Ότι προσπαθήσαμε όσο μπορούσαμε. Ότι, ακόμη κι αν κάναμε λάθη, δε θέλαμε να πληγώσουμε κανέναν. Κι όμως… Αν ρωτούσες όλους τους ανθρώπους που πέρασαν από τη ζωή σου, είναι σχεδόν βέβαιο ότι για κάποιον θα ήσουν η μεγαλύτερη απογοήτευσή του. Η σχέση που τον πλήγωσε. Ο φίλος που εξαφανίστηκε. Ο συνάδελφος που τον αδίκησε. Ο άνθρωπος που δεν τον επέλεξε. Και όσο άβολο κι αν ακούγεται, αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είσαι κακός άνθρωπος.
Είναι πραγματικότητα πως οι άνθρωποι έχουμε την τάση να χωρίζουμε τους ανθρώπους σε καλούς και κακούς. Λες και είναι όλα ασπρόμαυρα. Σαν σε κάθε χωρισμό να υπάρχει ένας θύτης και ένα θύμα. Σαν σε κάθε παρεξήγηση κάποιος να φταίει ολοκληρωτικά. Η πραγματική ζωή, όμως, δεν λειτουργεί έτσι. Η αλήθεια έχει πάντα δύο πλευρές. Δύο άνθρωποι μπορούν να ζήσουν ακριβώς την ίδια στιγμή και να τη θυμούνται εντελώς διαφορετικά. Εσύ θυμάσαι ότι έφυγες γιατί δεν άντεχες άλλο. Ο άλλος θυμάται μόνο ότι έφυγες. Και οι δύο ιστορίες, όμως, είναι αληθινές.
Κακός ή όχι στην ιστορία κάποιου, κοίτα να δεις τι γίνεται. Δεν είσαι υπεύθυνος για την αφήγηση των άλλων και υπάρχει κάτι απελευθερωτικό όταν το συνειδητοποιείς. Δεν μπορείς να ελέγξεις τον τρόπο με τον οποίο κάποιος θα θυμάται εσένα. Γιατί οι άνθρωποι, καλώς ή κακώς, δε θυμούνται μόνο ό,τι έκανες. Θυμούνται και το πώς τους έκανες να νιώσουν. Θυμούνται τη δική τους οπτική. Τις δικές τους πληγές. Τη δική τους εκδοχή των γεγονότων. Και αυτή η εκδοχή μπορεί να μη μοιάζει καθόλου με τη δική σου.
Να σου, όμως, και κάτι άλλο; Δε χρειάζεται να απολογείσαι για κάθε απογοήτευση. Υπάρχει μια διαφορά που συχνά ξεχνάμε. Άλλο να πλήγωσες κάποιον. Κι άλλο να του φέρθηκες άσχημα. Δεν είναι το ίδιο. Μπορεί να χώρισες κάποιον επειδή δεν ήσουν πια ερωτευμένος. Θα τον πλήγωνες έτσι κι αλλιώς. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έκανες κάτι ανήθικο. Μπορεί να αρνήθηκες μια συνεργασία. Μπορεί να έβαλες όρια. Μπορεί να διάλεξες τον εαυτό σου. Κάποιος πιθανότατα απογοητεύτηκε. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι έπρεπε να προδώσεις τον εαυτό σου για να μη στεναχωρηθεί κάποιος άλλος.
Έλα, όμως, που το πρόβλημα ξεκινά λίγο πιο βαθιά. Ίσως μία από τις μεγαλύτερες παγίδες της ενηλικίωσης είναι η ανάγκη να φύγουμε από κάθε σχέση με καλές εντυπώσεις. Γιατί, δυστυχώς, το πρόβλημα ξεκινά όταν θέλουμε να αρέσουμε σε όλους. Να μη θυμώσει κανείς μαζί μας. Να μη μας παρεξηγήσει. Να μη μας θεωρήσει τον «κακό». Και κάπως έτσι αρχίζουμε να λέμε «ναι», ενώ θέλουμε να πούμε «όχι». Να μένουμε σε σχέσεις που έχουν τελειώσει. Να αποφεύγουμε δύσκολες συζητήσεις. Να καθυστερούμε αποφάσεις που ξέρουμε ότι είναι σωστές. Όχι επειδή δεν ξέρουμε τι θέλουμε. Αλλά επειδή φοβόμαστε πώς θα γραφτεί η ιστορία μας στο μυαλό του άλλου. Ε, να σου πω και κάτι; Καλύτερα ο «κακός» σε μια ιστορία κάποιου, παρά χαμένος στη δική μου ζωή!
Επειδή, όσο περισσότερο προσπαθείς να μη γίνεις ο κακός στην ιστορία κάποιου, τόσο περισσότερο κινδυνεύεις να γίνεις ο κακός… στη δική σου. Γιατί αρχίζεις να ζεις σύμφωνα με τις προσδοκίες των άλλων. Ή με το τι θα πει ο ένας και ο άλλος. Να κουβαλάς ευθύνες που δεν σου ανήκουν. Να απολογείσαι επειδή κάποιος απογοητεύτηκε από μια απόφαση που ήταν αναγκαία για σένα. Και αυτό δεν είναι καλοσύνη. Είναι εξάντληση.
Η πραγματική ωριμότητα δεν είναι να μην πληγώσεις ποτέ κανέναν. Αυτό είναι αδύνατο. Η πραγματική εικόνα που πρέπει να βλέπεις είναι να μην πληγώνεις από αδιαφορία. Να αναλαμβάνεις την ευθύνη όταν κάνεις λάθος. Να ζητάς συγγνώμη όταν χρειάζεται. Να φεύγεις με ειλικρίνεια, αντί να εξαφανίζεσαι. Να λες την αλήθεια, ακόμη κι όταν δεν είναι πάντα η εύκολη επιλογή. Γιατί, στο τέλος της ημέρας, όσο κι αν προσπαθήσεις, θα υπάρξει κάποιος που θα σε θυμάται ως τον άνθρωπο που τον πλήγωσε. Και θα υπάρξει κάποιος άλλος που θα σε θυμάται ως τον άνθρωπο που του άλλαξε τη ζωή προς το καλύτερο. Και θες και το παράδοξο; Μπορεί να είσαι ακριβώς ο ίδιος άνθρωπος και στις δύο ιστορίες! Ίσως, λοιπόν, το ζητούμενο να μην είναι να είσαι ο ήρωας για όλους. Αλλά να μπορείς να κοιτάζεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να ξέρεις ότι, ακόμη κι αν κάποιες αποφάσεις πόνεσαν άλλους, δεν πρόδωσες τις αξίες σου για να κερδίσεις τον τίτλο του «καλού».
Γιατί, μερικές φορές, το να είσαι ο «κακός» στην ιστορία κάποιου δεν είναι απόδειξη ότι απέτυχες ως άνθρωπος. Είναι απλώς η υπενθύμιση ότι κάθε ιστορία έχει περισσότερους από έναν αφηγητές.
ΥΓ. Είναι τελικά τόσο κακό να είσαι ο κακός στην ιστορία κάποιου, λοιπόν;
Συντάκτης: Άντρεα Λαζαρίδου
