Στα 88 του, ο Άντονι Χόπκινς αποφασίζει να κάνει μουσική

Στα 88 του, ο Άντονι Χόπκινς δεν έχει ακριβώς κάτι να αποδείξει. Κι όμως, ετοιμάζεται να κάνει κάτι που μοιάζει περισσότερο με αρχή παρά με επίλογο. Στις 21 Αυγούστου κυκλοφορεί το «Life Is A Dream», ένα άλμπουμ με 12 δικές του συνθέσεις, γραμμένες σε διαφορετικές περιόδους μιας ζωής που οι περισσότεροι γνωρίσαμε μέσα από τον κινηματογράφο. Μόνο που πολύ πριν γίνει ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους ηθοποιούς στον κόσμο, υπήρχε ήδη κάτι άλλο.

Η μουσική. Η «πρώτη του αγάπη» — ή, όπως την αποκαλεί ο ίδιος, η πρώτη του κλίση.

Ο Χόπκινς άρχισε να παίζει πιάνο μόλις στα τέσσερά του χρόνια και έγραψε το πρώτο του κομμάτι, ένα βαλς, το 1960, όταν ήταν 22 ετών. Η μουσική συνέχισε να υπάρχει παράλληλα με την υποκριτική για δεκαετίες, ακόμη κι αν για το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου αυτή η πλευρά του παρέμενε στη σκιά.

Τώρα, έξι δεκαετίες συνθέσεων συγκεντρώνονται σε ένα άλμπουμ. Το «Life Is A Dream» ηχογραφήθηκε από τη Philharmonia Orchestra στο Alexandra Palace του Λονδίνου, υπό τη διεύθυνση του Γκουστάβο Ντουνταμέλ.

Κι όμως, ακόμη και μετά από μια καριέρα που δύσκολα χρειάζεται συστάσεις, υπάρχει κάτι σχεδόν παράδοξο: ο Άντονι Χόπκινς εξακολουθεί να αμφιβάλλει για τον ίδιο του τον εαυτό.

Ακούγοντας τις δικές του συνθέσεις, λέει πως υπάρχει μέσα του μια φωνή που του ψιθυρίζει ότι δεν μπορεί να τις έγραψε ο ίδιος. Σήμερα αυτό θα το λέγαμε impostor syndrome: εκείνη την παράξενη αίσθηση ότι ίσως δεν αξίζεις πραγματικά όσα έχεις καταφέρει, ακόμη κι όταν όλα γύρω σου λένε το αντίθετο.

Κι εδώ η ιστορία του γίνεται πολύ πιο ανθρώπινη απ’ όσο θα περίμενες από έναν άνθρωπο που έχει ήδη κατακτήσει σχεδόν τα πάντα. Γιατί τελικά η αμφιβολία δεν εξαφανίζεται απαραίτητα όταν έρθει η επιτυχία. Μπορεί να σε ακολουθεί ακόμη κι όταν είσαι ο Άντονι Χόπκινς. Ακόμη κι όταν είσαι 88. Ακόμη κι όταν έχεις πίσω σου μια ολόκληρη ζωή επιτευγμάτων.

Το άλμπουμ επιστρέφει σε διαφορετικές στιγμές της δικής του ζωής: στα παιδικά του χρόνια στην Ουαλία, στην οικογένεια, στη νοσταλγία, στη μοναξιά και στη θνητότητα. Ανάμεσα στις συνθέσεις βρίσκεται και το «Stella Aria», αφιερωμένο στη σύζυγό του, Στέλλα Χόπκινς.

Για τον ίδιο, όμως, το «Life Is A Dream» δεν μοιάζει με καθυστερημένο επίλογο. Είναι περισσότερο μια πόρτα που μόλις άνοιξε.

Μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ, σκέφτεται ήδη το επόμενο βήμα: μια ζωντανή παρουσίαση.

Και στην κορυφή της λίστας του βρίσκεται το Carnegie Hall.

Δεν είναι ένα τυχαίο όνειρο. Ο Χόπκινς έχει συνδέσει τον χώρο με μια ανάμνηση που κουβαλά από παιδί, όταν είδε την ταινία «Carnegie Hall» του 1947. Θυμάται ακόμη τη μητέρα του να του λέει ότι μια μέρα θα παίξει κι εκείνος εκεί.

Πέρασαν δεκαετίες. Έγινε ηθοποιός. Έγινε παγκόσμια γνωστός. Η μουσική, όμως, δεν έφυγε ποτέ πραγματικά. Μερικά όνειρα ξεκινούν στα τέσσερα, γράφονται στα 22 και βρίσκουν τη θέση τους στον κόσμο στα 88. Κι αν ο Άντονι Χόπκινς καταφέρει τελικά να ανέβει στη σκηνή του Carnegie Hall, ίσως η μεγαλύτερη ιστορία να μην είναι ότι ένας από τους διασημότερους ηθοποιούς του κόσμου έγινε και συνθέτης.

Θα είναι ότι κάποια όνειρα δεν έχουν deadline. Έχουν απλώς τη στιγμή τους.