Το ξυπνητήρι χτύπησε στις 8 η ώρα. Κάποιοι θα πουν «και καλά είναι». Για εμένα, όμως, δεν είναι εντάξει. Σηκώθηκα, έφτιαξα τον καφέ μου και ξεκίνησα πάλι την κλασική ρουτίνα, την οποία είχα ξεχάσει πολύ εύκολα, ομολογουμένως. Εντυπωσιακά εύκολα, βασικά. Και μετά ήρθε η διαδρομή. Αυτή η μία ώρα για να φτάσω στη δουλειά, που κάποτε μου φαινόταν παιχνιδάκι, αυτή τη φορά μου φάνηκε υπερβολικά μεγάλη. Ίσως γιατί μέχρι πριν λίγο καιρό η μεγαλύτερη μετακίνηση που με απασχολούσε ήταν από την πετσέτα μέχρι τη θάλασσα.
Και κάπου εκεί αναρωτήθηκα: νιώθουν κι άλλοι αυτό το άγχος όταν ξεκινάει η νέα σεζόν; Γιατί αυτός ο ενθουσιασμός που σου λένε ότι και καλά πρέπει να νιώσεις, πού ακριβώς είναι; Γιατί εγώ, όταν σκέφτομαι ότι γύρισα στη δουλειά, ένα πράγμα μου έρχεται στο μυαλό: «ωχ». Ξέρεις κάτι; Περνούσα καλύτερα στην παραλία, μέσα στη θάλασσα. Δεν είναι το ίδιο. Δε θέλω να ξυπνάω πάλι πρωί, δε θέλω να περνάω μία ώρα στα μέσα και δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να πείσω τον εαυτό μου ότι κατά βάθος χαίρομαι γι’ αυτό. Και δε θα στο γυρίσω στο ξεκάθαρο πρόβλημα του καπιταλισμού. Απλώς θα γκρινιάξω κι εσύ θα με διαβάσεις. Δελεαστικό, ε;
Γιατί μετά είναι και όλα αυτά τα ποστ. Ξέρεις ποια. Αυτά με τα στιχάκια έμπνευσης. Νέα σεζόν, νέα αρχή, νέοι στόχοι, νέες ευκαιρίες. Ευγνωμοσύνη για τη ζωή, manifest, η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου και πάμε δυνατά για μια γαμάτη χρονιά. Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά αναρωτιέμαι: γιατί φοβόμαστε τόσο πολύ το αρνητικό συναίσθημα;
Λες και το «ωχ» από μόνο του δεν είναι αποδεκτό. Λες και δεν έχουμε δικαίωμα απλώς να μη μας αρέσει κάτι και να δυσανασχετήσουμε λίγο. Κάθε αρνητική σκέψη πρέπει επειγόντως να γίνει κάτι άλλο: ευγνωμοσύνη, κίνητρο, αισιοδοξία, προσωπική εξέλιξη. Δεν μπορείς απλώς να πεις «δεν έχω όρεξη». Κάποιος θα σου θυμίσει ότι πρέπει να είσαι ευγνώμων που έχεις δουλειά. Αν πεις ότι κουράστηκες, κάπου εκεί θα εμφανιστεί η συμβουλή να αλλάξεις mindset. Κάπως η γκρίνια πρέπει πάντα να καταλήγει σε ένα αισιόδοξο συμπέρασμα. Γιατί, όμως; Αν δεν αποδεχτώ πρώτα ότι κάτι δεν μου αρέσει, πώς ακριβώς θα το αλλάξω;
Ίσως η γκρίνια να μην είναι πάντα τόσο άχρηστη όσο έχουμε μάθει να πιστεύουμε. Μερικές φορές είναι πληροφορία. Το «δε μου αρέσει αυτό» μπορεί να σου δείξει τι σου λείπει, τι σε κουράζει, τι θα ήθελες να είναι διαφορετικό. Δε σημαίνει ότι αύριο θα τα παρατήσεις όλα και θα μετακομίσεις σε ένα νησί. Σημαίνει απλώς ότι άκουσες τι σου λέει ο εαυτός σου, χωρίς να του απαντήσεις αμέσως «μην είσαι αχάριστος».
Αντί, λοιπόν, να προσπαθώ να με πείσω ότι μου αρέσει η δουλειά μου, μπορώ να ψάξω τα μικρά πράγματα μέσα σε αυτή που όντως μου αρέσουν. Έναν άνθρωπο που χαίρομαι να βλέπω, κάτι που έχει ενδιαφέρον, ένα κομμάτι της ημέρας που κάνει την καθημερινότητά μου λίγο καλύτερη. Και αυτό μου φαίνεται πολύ πιο τίμιο από το να προσπαθώ να κατασκευάσω έναν ενθουσιασμό που απλώς δεν υπάρχει. Χωρίς να χρειάζεται να φτιάξω ολόκληρο αφήγημα ότι «αυτή η χρονιά θα είναι γαμάτη».
Γιατί είναι μεγάλο βάρος αυτό. Να πρέπει να είναι γαμάτη η χρονιά. Να είσαι ενθουσιασμένος που επιστρέφεις, ανανεωμένος, γεμάτος στόχους, όρεξη και ευγνωμοσύνη. Να πρέπει κάθε Σεπτέμβρης να είναι μια νέα αρχή και κάθε νέα αρχή να κουβαλάει μαζί της την υπόσχεση μιας καλύτερης εκδοχής του εαυτού σου. Και μετά έρχεται η πρώτη στραβή —γιατί προφανώς θα έρθει— και δεν έχεις μόνο τη στραβή να διαχειριστείς. Έχεις και την απογοήτευση ότι η υπέροχη νέα αρχή που είχες υποσχεθεί στον εαυτό σου δεν είναι τελικά τόσο υπέροχη.
Ίσως το να παραδεχτείς ότι κάτι δεν σου αρέσει να μην είναι μιζέρια. Να είναι απλώς ειλικρίνεια. Άλλο είναι να πεις «δεν μου αρέσει αυτό» κι άλλο να αποφασίσεις ότι όλα είναι χάλια και τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει. Μπορείς να γκρινιάξεις. Μπορείς να δυσανασχετήσεις. Μπορείς να πεις ένα μεγαλοπρεπές «ωχ» και μετά, αν θέλεις, να αναρωτηθείς τι από όλα αυτά μπορείς να αλλάξεις. Δε χρειάζεται κάθε «ωχ» να γίνει μάθημα ζωής, motivational quote ή αφορμή για ένα καινούριο manifest. Μερικές φορές είναι απλώς ένα «ωχ».
Επομένως, καλή αρχή να έχουμε, κι εγώ κι εσείς. Κι ας ενώσουμε όλοι μαζί τα «ωχ» μας κι ας ρυθμίσουμε τα ξυπνητήρια μας. Και, μεταξύ μας, αν κάποιος βρει πώς η διαδρομή για τη δουλειά γίνεται εξίσου ωραία με τη διαδρομή από την πετσέτα μέχρι τη θάλασσα, ας ενημερώσει και τους υπόλοιπους.
Συντάκτης: Ερμιόνη Φράγκου
