Υπάρχει μια συγκεκριμένη στιγμή μετά τις διακοπές που το μυαλό αρνείται πεισματικά να καταλάβει πως το καλοκαίρι τελείωσε. Μπορεί το ξυπνητήρι να χτυπάει, το κινητό να έχει αρχίσει να γεμίζει ειδοποιήσεις και η τσάντα να περιμένει ξανά δίπλα στην πόρτα, όμως μέσα σου υπάρχει ακόμη εκείνη η αίσθηση του «πού να τρέχω τώρα;».
Μόνο που αυτή τη φορά υπάρχει και κάτι ακόμη. Διότι δεν επιστρέφεις απλώς στη δουλειά αλλά επιστρέφεις σε μια καινούργια δουλειά· κάπως έτσι η επιστροφή στην πραγματικότητα αποκτά διπλή δόση δυσκολίας. Γιατί άλλο είναι να γυρίζεις σε ένα γνώριμο γραφείο, σε ανθρώπους που ξέρεις, σε μια ρουτίνα που μπορεί να σε κουράζει αλλά την έχεις μάθει απ’ έξω κι ανακατωτά, κι άλλο να πρέπει να ξανασυστηθείς με μια ολόκληρη καθημερινότητα.
Μέχρι πριν λίγο καιρό ήξερες ποιος θα σου στείλει μήνυμα μόλις φτάσει στη δουλειά, ποιος πίνει τον καφέ του σκέτο, ποιος αργεί πάντα πέντε λεπτά και ποιος έχει γίνει η προσωπική σου work bestie. Υπήρχαν οι μικρές σας συνήθειες, τα inside jokes, εκείνα τα βλέμματα που δεν χρειάζονταν εξηγήσεις και οι συζητήσεις που ξεκινούσαν από τη δουλειά και κατέληγαν σε οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτή.
Είχες δημιουργήσει μια καθημερινότητα. Η οποία δεν ήταν πάντα εύκολη. Μπορεί να υπήρχαν μέρες που μετρούσες τις ώρες μέχρι να σχολάσεις, Δευτέρες που έμοιαζαν αδικαιολόγητα μεγάλες και πρωινά που το κρεβάτι ασκούσε μια περίεργα ισχυρή επιρροή πάνω σου. Παρ’ όλα αυτά, ήταν η δική σου καθημερινότητα αυτή που γνώριζες.
Και κάποια στιγμή αποφάσισες να φύγεις οχι απαραίτητα επειδή όλα ήταν άσχημα. Μπορεί να άλλαξαν οι συνθήκες, μπορεί να ήθελες κάτι διαφορετικό, μπορεί να ένιωσες πως ήρθε η ώρα να δοκιμάσεις τον εαυτό σου αλλού. Μπορεί απλώς να κατάλαβες πως μια δουλειά που κάποτε σου ταίριαζε, πλέον δεν σου ταίριαζε με τον ίδιο τρόπο. Μπορεί να σε ενόχλησαν οι αποστασεις και να ήθελες να βρεις κάτι πιο κοντά στο σπίτι σου.
Η απόφαση πάρθηκε …..μόνο που οι αποφάσεις αυτές, όσο σωστές κι αν μοιάζουν τη στιγμή που τις παίρνεις, δεν σημαίνει πως δεν κουβαλούν μαζί τους λίγη νοσταλγία. Και τώρα, μετά τις διακοπές, έρχεται η ώρα να ανοίξει ένα καινούργιο κεφάλαιο. Το πρώτο πρωινό στη νέα δουλειά έχει κάτι παράξενο. Ξυπνάς, ετοιμάζεσαι, φεύγεις από το σπίτι και για λίγα λεπτά όλα μοιάζουν φυσιολογικά. Μέχρι να συνειδητοποιήσεις ότι δεν πηγαίνεις εκεί που πήγαινες τόσο καιρό.
Δεν ξέρεις ακόμα πού θα κάτσεις δεν ξέρεις ποιος θα σου πει πρώτη καλημέρα δεν ξέρεις ποια θα γίνει η πρώτη σου «να σου πω κάτι που δεν πρέπει να ακούσει κανείς» συνάδελφος δεν ξέρεις ποια μικρή συνήθεια θα γίνει δική σου μέσα στις επόμενες εβδομάδες.
Και κάπου εκεί βρίσκεται και το πιο δύσκολο κομμάτι το οποίο δεν είναι άλλο από την προσαρμογή, ειδικά μετά τη δουλειά. Πρέπει να προσαρμοστείς σε μια νέα δουλειά, την ίδια στιγμή που προσπαθείς να προσαρμοστείς στο τέλος των διακοπών. Το μυαλό σου, βέβαια, έχει διαφορετική άποψη.Εκείνο βρίσκεται ακόμη κάπου ανάμεσα σε μια παραλία, έναν απογευματινό καφέ και στο «αύριο δε δουλεύω». Δεν έχει ενημερωθεί για τις τελευταίες εξελίξεις. Θεωρεί πως είναι απολύτως λογικό να ξυπνάς χωρίς ξυπνητήρι και πως η μόνη σοβαρή απόφαση της ημέρας είναι αν θα φας παγωτό ή κάτι άλλο. Και ξαφνικά πρέπει να θυμηθείς κωδικούς, ονόματα, διαδικασίες, ώρες, αρμοδιότητες και όλα αυτά με ένα χαμόγελο που προσπαθεί να πείσει ότι είσαι απολύτως έτοιμος.
Δε σημαίνει όμως πως η νέα αρχή θα είναι δύσκολη. Μπορεί να είναι ακριβώς το αντίθετο. Μπορεί μέσα σε αυτή τη μικρή αμηχανία να κρύβεται κάτι πολύ όμορφο. Η ευκαιρία να γνωρίσεις ανθρώπους που δεν θα περίμενες, να δημιουργήσεις νέες συνήθειες να βρεις ξανά έναν άνθρωπο με τον οποίο θα γελάς στα διαλείμματα, θα ανταλλάζεις βλέμματα όταν κάτι πάει στραβά και θα λες «πάμε να φύγουμε» ενώ απομένουν ακόμη τρεις ώρες.
Μπορεί να δημιουργηθεί μια καινούργια work bestie χωρίς καν να το καταλάβεις και ίσως αυτό να είναι το ωραίο στις αλλαγές. Δεν έρχονται για να διαγράψουν όσα είχες πριν. Έρχονται για να προσθέσουν κάτι καινούργιο. Δε χρειάζεται, λοιπόν, να αγαπήσεις τη νέα δουλειά από την πρώτη εβδομάδα ούτε να νιώσεις αμέσως ότι ανήκεις εκεί. Δε χρειάζεται να έχεις βρει από την πρώτη μέρα τους ανθρώπους σου, να γνωρίζεις όλους τους χώρους ή να θυμάσαι ποιος κάνει τι.
Έχεις χρόνο και φυσικά έχεις δικαίωμα να σου λείψει λίγο αυτό που άφησες πίσω. Μπορεί να σου λείψει ο άνθρωπος που καθόταν δίπλα σου, ο καφές που πίνατε κάθε πρωί, η συνήθεια να σχολιάζετε ο ένας στον άλλον την ημέρα, ακόμη και εκείνα τα πράγματα που κάποτε σε εκνεύριζαν και τώρα, από απόσταση, μοιάζουν κάπως χαριτωμένα. Γιατί το να προχωράς δε σημαίνει ότι πρέπει να ξεχνάς.
Σημαίνει ότι επιτρέπεις στον εαυτό σου να δημιουργήσει κάτι νέο. Κάπου εκεί ανάμεσα σε μια βαλίτσα που δεν έχει ακόμη τακτοποιηθεί εντελώς και σε ένα μυαλό που συνεχίζει να βρίσκεται σε διακοπές, ξεκινά η καινούργια καθημερινότητα. Ίσως τις πρώτες μέρες να νιώθεις λίγο χαμένος. ‘Ισως να συγκρίνεις, ίσως να σκέφτεσαι πως ήταν πριν, ισως πάλι να εκπλαγείς ευχάριστα και να καταλάβεις πως αυτή η αλλαγή ήταν τελικά ακριβώς αυτό που χρειαζόσουν.
Κανείς δεν ξέρει από την πρώτη μέρα. Γιατί μια νέα δουλειά δεν είναι μόνο μια νέα θέση. Είναι μια νέα μικρή ζωή που χρειάζεται χρόνο για να αποκτήσει ρυθμό. Και μέχρι τότε, ας κρατήσεις λίγο από το καλοκαίρι μαζί σου. Ένα τραγούδι που άκουγες στις διακοπές, έναν καφέ χωρίς βιασύνη όταν μπορείς, μια μικρή συνήθεια που σου θυμίζει πως η ζωή δεν είναι μόνο deadlines και ξυπνητήρια.
Οι διακοπές μπορεί να τελείωσαν μαζί με την πάλια δουλεια.Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι τελείωσε και η καλή καθημερινότητα. Μπορεί απλώς να βρίσκεται λίγο πιο μπροστά, περιμένοντας να τη γνωρίσεις.
Συντάκτης: Ράνια Λιάσκου
