Πώς ξανά-μαθαίνω να ζω τώρα χωρίς αυτόν τον άνθρωπο;

Έχεις βρεθεί σε αυτό το στάδιο της ζωής σου όπου γνωρίζεις έναν άνθρωπο, ερωτεύεστε και αποφασίζετε να περάσετε τη ζωή μαζί. Όλα μοιάζουν ιδανικά στην αρχή. Τα ραντεβού, η επικοινωνία, τα συναισθήματα που μεγαλώνουν, ακόμα και η συμβίωση φαντάζει ωραία. Για μια στιγμή σκέφτεσαι «αυτός είναι ο άνθρωπος της ζωής μου».

Κι όμως, έρχονται αυτές οι μέρες που αντί για επικοινωνία υπάρχει σιωπή. Αντί για κατανόηση και βοήθεια, υπάρχει αδιαφορία. Αντί για «σ’ αγαπώ», έρχεται το «θέλω να χωρίσουμε». Κι εκεί ξεκινάει ένα καινούργιο κεφάλαιο στη ζωή σου.

Η πρώτη σου σκέψη είναι «πώς μαθαίνω να ζω τώρα χωρίς αυτόν τον άνθρωπο;». Το έχω σκεφτεί κι εγώ. Και νομίζω πως, κάποια στιγμή, το έχουμε σκεφτεί όλοι.

Είτε γιατί ένας άνθρωπος μας πλήγωσε, είτε γιατί δεν ήταν αυτό που περιμέναμε, είτε γιατί παλεύαμε μόνοι σε αυτή τη σχέση, είτε γιατί κουραστήκαμε να μαλώνουμε και να διαφωνούμε, είτε γιατί ο άνθρωπος που γνωρίσαμε στην αρχή δεν είναι πλέον ο ίδιος, είτε γιατί απλώς θέλαμε διαφορετικά πράγματα από τη ζωή.

Και κάποιες φορές δεν υπάρχει καν ένας συγκεκριμένος λόγος.

Υπάρχει απλώς εκείνη η στιγμή που κοιτάς τον άνθρωπό σου και καταλαβαίνεις ότι κάτι έχει αλλάξει. Ότι η σχέση που κάποτε μας έκανε να νιώθουμε ασφάλεια, πλέον μας κουράζει. Ότι οι συζητήσεις έχουν γίνει καβγάδες, οι καβγάδες σιωπές και οι σιωπές έχουν αρχίσει να μοιάζουν με καθημερινότητα.

Πολλές φορές, στο ξεκίνημα μιας σχέσης, όλα φαντάζουν ιδανικά. Βλέπουμε αυτό που θέλουμε να δούμε, κάνουμε σχέδια, δημιουργούμε εικόνες για το μέλλον και πιστεύουμε ότι αυτή τη φορά θα είναι διαφορετικά.

Και ενδεχομένως να είναι.

Μέχρι που, κάποια στιγμή, δεν είναι.

Και τότε έρχεται το τέλος.

Όταν τελειώνει μια σχέση, όλοι έχουμε την τάση να πιστεύουμε ότι πρέπει να ξεπεράσουμε τον άλλον. Να σταματήσουμε να τον σκεφτόμαστε, να μη μας λείπει, να μη γυρίζουμε πίσω. Στην πραγματικότητα, όμως, το πρώτο πράγμα που χρειάζεται να κάνουμε δεν είναι να ξεπεράσουμε τον άλλον.

Είναι να ξαναβρούμε εμάς.

Γιατί όταν τελειώνει μια σχέση, δεν αποχαιρετάς μόνο έναν άνθρωπο. Αποχαιρετάς μια καθημερινότητα, μια συνήθεια, ένα «μαζί» που είχε γίνει μέρος της ζωής σου. Αποχαιρετάς τα σχέδια που κάνατε, τους ανθρώπους που γνώρισες μέσα από αυτή τη σχέση και όλα όσα πίστευες ότι θα ζήσετε.

Ξαφνικά βρίσκεσαι μόνος ή μόνη απέναντι σε μια ζωή που πρέπει να ξαναχτίσεις.

Ίσως εκεί να βρίσκεται η πραγματική δυσκολία ενός χωρισμού. Όχι στο να μάθεις να ζεις χωρίς εκείνον τον άνθρωπο, αλλά στο να θυμηθείς ποιος ή ποια ήσουν πριν γίνει εκείνος/η μέρος της ζωής σου.

Έρχεσαι αντιμέτωπος με τα χόμπι σου, τους φίλους σου, τους στόχους σου, τις συνήθειές σου και όλα εκείνα που μπορεί να άφησες στην άκρη. Όχι επειδή έφταιγε απαραίτητα η σχέση, αλλά επειδή όταν γινόμαστε «εμείς», μερικές φορές ξεχνάμε λίγο το «εγώ».

Και αυτή τη ζωή καλείσαι τώρα να ξαναγνωρίσεις.

Ίσως στην αρχή να μη σου αρέσει η μοναξιά. Έχεις συνηθίσει να υπάρχει κάποιος δίπλα σου για να μοιράζεσαι τα πάντα. Ένα φαγητό, μια ταινία, μια βόλτα, ακόμα και κάτι ασήμαντο που συνέβη μέσα στη μέρα.

Ναι, πρέπει να μάθεις να τα κάνεις όλα αυτά μόνος ή μόνη.

Εκεί ξεκινάει η επανασύνδεση με τον εαυτό σου. Όχι με μεγάλες αποφάσεις, αλλά με μικρά πράγματα. Να ξαναβγείς με τους φίλους σου, να αρχίσεις ένα χόμπι που είχες αφήσει, να ταξιδέψεις, να γυμναστείς, να κάνεις πράγματα που σε γεμίζουν.

Θα υπάρχουν, όμως, και δύσκολες μέρες. Τραγούδια που θα σε γυρίζουν πίσω, μέρη που θα σου θυμίζουν στιγμές σας και βράδια που θα αναρωτιέσαι αν έκανες το σωστό.

Και αυτό δεν σημαίνει ότι δεν προχωράς.

Σημαίνει ότι είσαι άνθρωπος.

Η επούλωση δεν είναι γραμμική. Υπάρχουν βήματα μπροστά και βήματα πίσω. Υπάρχουν μέρες που αισθάνεσαι δυνατός και άλλες που νιώθεις ότι γύρισες στην αρχή.

Δεν γύρισες στην αρχή.

Απλώς είχες μια δύσκολη μέρα.

Και κάποια στιγμή θα καταλάβεις ότι δεν χρειάζεται να ξεχάσεις κάποιον για να προχωρήσεις.

Χρειάζεται να θυμηθείς εσένα.

Γιατί το να ξαναβρείς τον εαυτό σου μετά από μια σχέση δεν σημαίνει να επιστρέψεις στο ποιος ήσουν πριν γνωρίσεις εκείνον τον άνθρωπο.

Σημαίνει να γνωρίσεις τον άνθρωπο που είσαι τώρα.

Και ίσως αυτή να είναι η πιο όμορφη αρχή που μπορεί να έρθει μετά από ένα τέλος.