Soft blocking ή αλλιώς εξαφανίσου από τη ζωή μου με συνοπτικές διαδικασίες

Θυμάστε που κάποτε αν θέλαμε να χωρίσουμε εκτοξεύαμε ένα «πρέπει να μιλήσουμε» και με συνοπτικές διαδικασίες το μήνυμα γινόταν αμέσως αντιληπτό από τον παραλήπτη; Ε τώρα, υπάρχει ένας καινούριος τρόπος να πεις «φεύγω» χωρίς να πεις απολύτως τίποτα. Δεν γράφεις μήνυμα, δεν ζητάς εξηγήσεις, δεν κάνεις σκηνή, δεν λες «θέλω να μιλήσουμε». Απλώς πατάς δυο κουμπιά, τα πολυχρησιμοποιημένα block, unblock και ξαφνικά ο άλλος/η δεν σε ακολουθεί πια. Και voila! Καλώς ήρθες στον κόσμο του soft blocking. Έναν κόσμο όπου ακόμη και ο χωρισμός έχει γίνει digital strategy.

Και το ενδιαφέρον φίλοι μου, είναι πως το soft blocking δεν είναι απαραίτητα αυτό που πολλοί φαντάζονται. Δεν σημαίνει πάντα «σε τιμωρώ» αλλά μπορεί να σημαίνει πολύ απλά «δεν θέλω πια να έχεις πρόσβαση στην καθημερινότητά μου». Η διαφορά όπως καταλαβαίνετε βρίσκεται στο κίνητρο. Και κάπου εκεί αρχίζουν τα δύσκολα.
Αν δούμε το soft blocking στην πιο κυριολεκτική του μορφή θα πούμε πως είναι όταν μπλοκάρεις κάποιον/α και έπειτα σχεδόν αμέσως τον ξεμπλοκάρεις. Με αυτόν τον τρόπο σταματάει να σε ακολουθεί, χωρίς να χρειάζεται να τον έχεις μόνιμα αποκλεισμένο από τα social σου. Πολλά sites, όπως το Vice, έχουν περιγράψει ακριβώς αυτή τη χρήση ως έναν τρόπο να αφαιρέσεις κάποιον/α από τους followers σου χωρίς να κάνεις το block μια μεγάλη, δραματική κίνηση.

Και εδώ για πολλούς βρίσκεται η γοητεία του όπως λένε, γιατί θεωρούν αυτήν την τακτική ως το ισοδύναμο του «Δεν χρειάζεται να σε μισώ για να μην σε θέλω πια στη ζωή μου». Και αν το σκεφτείτε, αυτό από μόνο του δεν είναι καθόλου τ0ξικό. Μήπως λοιπόν, ίσως να ήρθε η ώρα να πάψουμε λίγο να θεωρούμε το block ως την απόλυτη προσβολή; Σκεφτείτε πως μετά από έναν χωρισμό, ειδικά όταν υπάρχουν ακόμη συναισθήματα, το να βλέπεις καθημερινά τον άλλον μπορεί να κάνει την αποσύνδεση ακόμη δυσκολότερη. Ίσως μια φωτογραφία, ένα story, ένα τραγούδι, μια έξοδος ή ένα random like να σε κάνουν να περάσεις ώρες προσπαθώντας να καταλάβεις γιατί μπορεί να τα ανέβασε στις δώδεκα το βράδυ και τί ήθελε να πει με αυτά ο ποιητής.

Συγκεκριμένα το Vice μάλιστα, έχει μιλήσει ανοιχτά για το blocking ως εργαλείο που μπορεί να βοηθήσει κάποιον να πάρει απόσταση μετά τον χωρισμό, ακόμη κι όταν η σχέση δεν ήταν τοξική. Η λογική είναι απλή: δεν χρειάζεσαι μια θέση στην πρώτη σειρά για να παρακολουθείς τον/ην πρώην σου να συνεχίζει τη ζωή του. Κι ίσως αυτό είναι ένα από τα πιο υγιή πράγματα που μπορούμε να κάνουμε μετά από έναν χωρισμό: να σταματήσουμε δηλαδή, να παρακολουθούμε. Και όχι για να τιμωρήσουμε τον άλλον/η αλλά για να μπορέσουμε να ξεκολλήσουμε.

Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά, η οποία κρύβει τοξικότητα, και εδώ θέλει ιδιαίτερη προσοχή. Αυτή δεν είναι άλλη, από όταν το λεγόμενο soft blocking δεν χρησιμοποιείται ως όριο αλλά ως δόλωμα. Όταν δηλαδή το εφαρμόζεις και έπειτα κάθεσαι και περιμένεις και αναρωτιέσαι : «άραγε κατάλαβε ότι τον/ην έβγαλα;», « Θα μου στείλει;», «Θα με ρωτήσει γιατί;», «Θα κάνει νέο follow;», «Θα δει ότι εξαφανίστηκα;» Συγνώμη φίλε/η μου αλλά τότε δεν έφυγες, απλώς άλλαξες μέθοδο επικοινωνίας! Και σε αυτό ακριβώς το σημείο το soft blocking μετατρέπεται σε χειριστική συμπεριφορά. Γιατί ένα όριο έχει στόχο Εσένα ενώ η χειριστική συμπεριφορά έχει απόλυτο στόχο την αντίδραση του άλλου.

Σκέψου πως, αν βγάζεις κάποιον/α από τη ζωή σου επειδή θέλεις ηρεμία, είναι όριο ενώ αν τον βγάζεις για να τον/ην κάνεις να τρέξει από πίσω σου είναι παιχνίδι. Και τα δυο όμως μπορεί να μοιάζουν ίδια μέσα από μια οθόνη. Και μόνο εσύ ξέρεις ποιο από τα δυο κάνεις. Και κάπου εδώ τίθεται το εξής ερώτημα : χρειάζεται άραγε πάντα να εξηγούμε στον άλλον/η για ποιο λόγο κάνουμε ό,τι κάνουμε; Εδώ τα πράγματα δεν είναι και τόσο απλά.

Ιδανικά, αν ένας άνθρωπος υπήρξε σημαντικός για εμάς, μια καθαρή και ειλικρινής συζήτηση μπορεί να είναι πιο ανθρώπινη από μια ψηφιακή εξαφάνιση. Η σαφής επικοινωνία μπορεί να βοηθήσει και τους δυο να καταλάβουν τι τελείωσε αλλά και γιατί τελείωσε. Όμως υπάρχει μια τεράστια διαφορά ανάμεσα στο «δεν σου εξηγώ επειδή βαριέμαι» και στο «δεν σου εξηγώ επειδή χρειάζομαι ασφάλεια και απόσταση». Σε μια κακ0ποιητική ή ιδιαίτερα επιβαρυντική σχέση, η προτεραιότητα δεν είναι να προσφέρεις στον άλλον ένα όμορφο closure, αλλά να προστατεύσεις τον εαυτό σου.

Το ίδιο ισχύει και όταν η επικοινωνία έχει γίνει ένας ατελείωτος κύκλος : χωρίζουμε, μιλάμε, συγκινούμαστε, ξανά μπαίνουμε στη σχέση, ξανά πληγωνόμαστε, ξαναχωρίζουμε. Κάποια στιγμή το «δεν θα ξαναμιλήσουμε» χρειάζεται να γίνει και τεχνικά εφικτό. Και ξέρετε ποιο είναι το πιο περίεργο πράγμα με το soft block? Ότι μπορεί να πονάει περισσότερο από ένα κανονικό block. Γιατί το κανονικό block λέει ρητά «Δεν έχεις πλέον πρόσβαση», ενώ το soft block λέει « έχεις φύγει από εδώ, αλλά δεν θα σου εξηγήσω ακριβώς και το γιατί». Και ο ανθρώπινος εγκέφαλος έχουμε μάθει πως λατρεύει τα κενά. Όταν δεν έχει πληροφορία, φτιάχνει ιστορία ολόκληρη. Έτσι μπορεί να αρχίσεις να σκέφτεσαι αν έκανες κάτι, αν υπάρχει άλλος άνθρωπος, αν το έκανε επίτηδες ή αν περιμένει να αντιδράσεις. Και κάπως έτσι ένας άνθρωπος που προσπαθεί να ξεκολλήσει από έναν άλλον βρίσκεται να κολλάει ακόμα περισσότερο στην ερμηνεία μιας ψηφιακής κίνησης.

Και τώρα ορθώς θα αναρωτηθείς, τελικά είναι υγιές το soft blocking ή τ0ξικό;Και θα σου πω πως η απάντηση είναι εκνευριστικά ώριμη: ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ! To soft blocking δεν είναι από μόνο του ούτε red flag ούτε πράξη αυτό-φροντίδας. Μπορεί να είναι το ένα ή το άλλο. Αν το χρησιμοποιείς για να προστατεύσεις την ψυχική σου ηρεμία, να σταματήσεις το stalking και να πάρεις πραγματική απόσταση, μπορεί να είναι ένα απολύτως θεμιτό ψηφιακό όριο. Αν το χρησιμοποιείς όμως, για να προκαλέσεις ζήλια, να μετρήσεις πόσο ενδιαφέρεται ή να τον αναγκάσεις να σε κυνηγήσει, τότε λυπάμαι, αλλά δ ν χωρίζεις απλώς διαπραγματεύεσαι την προσοχή του άλλου.
Και υπάρχει μια ερώτηση που μπορεί να ξεκαθαρίσει τα πάντα: Αν ήξερες με βεβαιότητα ότι ο άλλος δεν θα αντιδράσει ποτέ στο soft block σου, θα το έκανες και πάλι;
Αν η απάντηση είναι «ναι», μάλλον προστατεύεις τον εαυτό σου, αν όμως είναι «όχι», τότε ίσως δεν ήθελες πραγματικά να φύγεις. Ίσως ήθελες απλώς να δεις αν θα σε ακολουθήσει. Και τελικά, αυτό είναι ίσως το πιο σύγχρονο, παράδοξο των χωρισμών: έχουμε πλέον την δυνατότητα να εξαφανίσουμε κάποιον από την οθόνη μας μέσα σε δυο δευτερόλεπτα όμως το να τον βγάλουμε από το μυαλό μας παραμένει δύσκολο όπως πάντα. `