Στη σημερινή εποχή δε χρειάζεται κάποιος να είναι ηθοποιός, τραγουδιστής ή γενικότερα γνωστό δημόσιο πρόσωπο για να αποκτήσει επιρροή. Αρκεί να έχει παρουσία στα social media, να δημιουργεί περιεχόμενο και να έχει απήχηση σε ένα κοινό. Κάποιοι άνθρωποι είναι διαφορετικοί, ιδιαίτεροι και ξεχωριστοί. Πολλές φορές, όμως, δεν κατανοούμε ότι αυτό το οποίο παρουσιάζουν είναι μια περσόνα και δεν είναι, στην ουσία, αυτό που μας δείχνουν και αυτό που θα θέλαμε ίσως εμείς να δούμε. Δεν ταιριάζουμε με όλους. Θα πρέπει ίσως να φιλτράρουμε και να δούμε τι ταιριάζει στις απόψεις μας, χωρίς να κρίνουμε αμέσως τον άλλον αρνητικά.
Συγκεκριμένα, ας μιλήσουμε για την επιτομή του controversial, την influencer, ηθοποιό κι επιχειρηματία Super Kική. Μια φιγούρα που έχει υπάρξει συχνά στο στόχαστρο του κοινού, για πολλούς λόγους. Είναι ένας άνθρωπος με δύσκολο παρελθόν που κατάφερε πλέον να έχει μια επιτυχημένη επιχείρηση, ένα δυνατό account, μια ισχυρή παρουσία στα μίντια και πολλά άλλα. Παρ’ όλα αυτά, αρκετοί άνθρωποι δε δέχονται ότι είναι ένα άτομο το οποίο έκανε καταχρήσεις και φυλακή και τελικά μπόρεσε να καταφέρει κάτι μεγάλο στη ζωή του.
Η προσωπική διαδρομή ενός ανθρώπου δεν ακυρώνει αυτομάτως την ικανότητά του να αλλάξει, να δημιουργήσει ή να πετύχει. Το παρελθόν μπορεί να είναι κομμάτι της ιστορίας κάποιου, αλλά δεν είναι υποχρεωτικά ολόκληρη η ταυτότητά του. Από την άλλη, ούτε η επιτυχία του σημαίνει ότι πρέπει να συμφωνούμε μαζί του ή να τον εξιδανικεύουμε. Η Super Kική έχει σπουδάσει υποκριτική και πολλοί μπερδεύουν την περσόνα που υποδύεται – προβάλλει στα βίντεό της και στα social media. Βέβαια, από την άλλη, το ότι κάποιος έχει σπουδάσει υποκριτική ή χρησιμοποιεί στοιχεία θεατρικότητας στην παρουσίασή του δε σημαίνει απαραίτητα ότι «υποκρίνεται σε όλα». Μπορεί να υπάρχει μια περσόνα που ενισχύει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά του πραγματικού του χαρακτήρα. Το πρόβλημα εντοπίζεται στο ότι το κοινό, πολλές φορές, παίρνει αυτή την περσόνα ως απόλυτη αλήθεια.
Έχει, λοιπόν, τη δική της προσωπικότητα, είτε τη συμπαθούμε είτε όχι. Είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, ακριβώς επειδή προκαλεί τόσο διαφορετικές αντιδράσεις. Κάποιος μπορεί να μη συμπαθεί τον τρόπο που εκφράζεται, το χιούμορ της, την ένταση ή ορισμένες απόψεις της και αυτό είναι απολύτως θεμιτό. Δε σημαίνει, όμως, ότι πρέπει να απορρίψει κάθε πράγμα που λέει ή, ακόμη περισσότερο, να θεωρεί ότι γνωρίζει ποια είναι ως άνθρωπος επειδή παρακολουθεί μια δημόσια περσόνα.
Και με αφορμή το συγκεκριμένο άτομο, θα πρέπει να προσέξουμε αντίστοιχα αν το περιεχόμενο και άλλων δημιουργών έχει θετική ή αρνητική απήχηση. Θα πρέπει να μάθουμε να καταναλώνουμε τους influencers με κριτική σκέψη, χωρίς να γινόμαστε κακοπροαίρετοι. Να μπορούμε να πούμε «αυτό που λέει με εκφράζει», αλλά και «αυτό δεν με εκφράζει καθόλου», χωρίς να χρειάζεται να περάσουμε στην προσωπική επίθεση. Γι’ αυτό ίσως θα ήταν καλό να είμαστε λίγο πιο συνειδητοί στο ποιον επιλέγουμε να ακολουθούμε. Να επιλέγουμε δημιουργούς περιεχομένου που μας επηρεάζουν θετικά, που μας βοηθούν να εξελιχθούμε, να σκεφτούμε διαφορετικά, να προβληματιστούμε ή ακόμη και να γνωρίσουμε καλύτερα ένα μικρό κομμάτι του εαυτού μας.
Γιατί πολλές φορές, μέσα από τους ανθρώπους που επιλέγουμε να παρακολουθούμε, βλέπουμε και κάτι από εμάς: τις αντιλήψεις μας, τα θέλω μας, τις αξίες μας και τα πιστεύω μας. Κάποιος μπορεί να μας εκφράζει σε ένα θέμα και να διαφωνούμε απόλυτα μαζί του σε κάποιο άλλο. Και αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό. Δε χρειάζεται, λοιπόν, να βάζουμε τους ανθρώπους σε δύο κουτάκια: «καλοί» και «κακοί». Δε γνωρίζουμε πραγματικά έναν άνθρωπο επειδή τον βλέπουμε μέσα από μια οθόνη. Βλέπουμε ένα κομμάτι του, μια εικόνα του, μια περσόνα, ένα περιεχόμενο που ο ίδιος επιλέγει να μοιραστεί μαζί μας.
Το ζητούμενο δεν είναι να καταδικάσουμε κάποιον επειδή δε μας ταιριάζει. Ούτε χρειάζεται να προσβάλλουμε, να ειρωνευόμαστε ή να γράφουμε κακόβουλα σχόλια. Και ίσως αυτή να είναι τελικά η πιο υγιής σχέση που μπορούμε να έχουμε με τα social media: δηλαδή να μην αφήνουμε τους άλλους να αποφασίζουν για εμάς ποιον πρέπει να αγαπήσουμε, ποιον πρέπει να μισήσουμε και ποιον πρέπει να καταδικάσουμε. Να ακούμε, να φιλτράρουμε, να κρατάμε ό,τι μας βοηθά και να αφήνουμε πίσω ό,τι δεν μας εκφράζει.
Η επιρροή είναι δεδομένη. Το θέμα είναι ποιον επιλέγουμε να αφήσουμε να μας επηρεάζει.
Συντάκτης: Σέβη Χαλκίδη
