Όταν η σταθερότητα μετατρέπεται σε χρυσό κλουβί

Είναι αλήθεια πως οι περισσότεροι αγαπάμε τη σταθερότητα. Θέλουμε να ξέρουμε που πατάμε, πού βρισκόμαστε, πού θα είμαστε μετά. Η κατεύθυνση που παίρνει η ζωή μας είναι μια και δεν την αλλάζουμε. Ακόμα και όταν ίσως βλέπουμε πως η τροπή που παίρνει δε μας πάει και πολύ. Παραμένουμε εκεί. Σε αυτό που ξέρουμε ήδη πώς λειτουργεί και που έχουμε μάθει να το διαχειριζόμαστε με τρόπο ανώδυνο. Πόσο ανώδυνο είναι όμως αυτό που δημιουργείται γύρω από αυτή την πραγματικότητα;

Η μονιμοποίηση μίας κατάστασης δεν απαιτεί πολλά πράγματα από ένα σημείο και μετά ως προς τη διατήρησή της. Μπαίνει στον αυτόματο και μαζί της και εμείς ακολουθούμε απλά τη ροή των όσων βιώνουμε και κάνουμε. Αυτό είναι καλό, ωστόσο, εάν μιλάμε για πολύ συγκεκριμένα πράγματα. Όπως το να είσαι σε μια δουλειά που σταθερά σου δίνει ένα μισθό που σε ικανοποιεί. Να είσαι ένας σταθερός σύντροφος που μπορεί ο άνθρωπός σου να βασίζεται σε σένα και εσύ αντίστοιχα σε αυτόν. Να είσαι εκεί βράχος για τα παιδιά και την οικογένειά σου. Να έχεις ένα σπιτικό που να σε σκεπάζει κάθε βράδυ. Να απολαμβάνεις έναν κύκλο ανθρώπων που σε γεμίζει θετικότητα. Μέχρι εκεί.

Η παγίδα; Μεγάλη. Κι όχι μία. Έρχεται με πολλές μορφές. Γεμίσαμε δυστυχισμένους ανθρώπους, γιατί η σταθερά που ψάχνουμε γίνεται κλουβί. Ένα κλουβί που το φτιάχνουμε εμείς οι ίδιοι από φόβο μη δε βρούμε αυτό που όντως ψάχνουμε και μας αξίζει και απογοητευτούμε. Γινόμαστε οι άνθρωποι αυτοί που για να κρατήσουμε τις «σταθερές» μας χαμηλώνουμε τα στάνταρ μας από τον κόσμο και η ρουτίνα που δήθεν τόσο θέλαμε να δημιουργήσουμε γιατί ήταν ένα όνειρο για εμάς, καταλήγει ως μια φυλακή που μας γεμίζει φόβο για το τι μπορεί να υπάρχει πέρα από αυτή.

Δειλοί. Διαλέγουμε τη σταθερά μιας δουλειάς που δε μας προκαλεί να δείξουμε τι πραγματικά μπορούμε να πετύχουμε, γιατί ξαφνικά μας αρκούν όσα μας δίνει και συνηθίζουμε σε αυτό. Διαλέγουμε να πορευτούμε με έναν άνθρωπο που είναι για εμάς τα μισά από όσα θα θέλαμε, απλά γιατί έχουμε πιστεί πως δεν υπάρχει κάτι καλύτερο για εμάς εκεί έξω. Μένουμε με ανθρώπους και καταστάσεις μέτριες, γιατί δεν έχουν πολλές προσδοκίες από εμάς. Καταντάμε αυτοί οι βαρετοί άνθρωποι που απλά είμαστε εκεί για όλους και στο τέλος κανείς δεν είναι εκεί για εμάς. Γιατί; Γιατί δεν λέμε το «ναι» που τόσο θέλουμε να φωνάξουμε στο επόμενο βήμα.

Φόβος και τρόμος η αλλαγή. Απαιτεί προσπάθεια και θυσίες για να κυνηγήσει κανείς τη ζωή που του αξίζει. Και κακά τα ψέματα, μέσα μας λίγο πολύ όλοι γνωρίζουμε τι μας αξίζει πραγματικά και τι βουνά μπορούμε να κατακτήσουμε αν το βάλουμε στο νου μας. Απλά δε θέλουμε να βγούμε από τον τόσο γλυκό κύκλο της βολικότητάς μας. Και που έχει να μας βγάλει αυτό; Στο πουθενά. Το δοκιμάσαμε το ρουτίνιασμα αυτό. Μήπως να δούμε και την άλλη μεριά; Αυτή που μας κάνει καλύτερους;

Ο άνθρωπος για να είναι ευτυχισμένος και υγιής μέσα του και έξω του χρειάζεται σκούντημα. Το χρωστάμε στους εαυτούς μας να διεκδικούμε με κάθε τρόπο τα όνειρά μας. Μια ζωή χτισμένη μέτρια, δημιουργεί και μέτριους ανθρώπους. Δημιουργεί ανθρώπους χωρίς πυγμή, χωρίς στόχους, χωρίς χαρακτήρα. Ανθρώπους που σκύβουν το κεφάλι στα θέλω των άλλων και σαν πιστοί στρατιώτες θυσιάζουν το δικό τους κομμάτι ευτυχίας για να ανεβαίνουν οι υπόλοιποι. Ποιο το νόημα;

Ποιο είναι το νόημα να μένεις ίδιος; Δεν είναι σκοπός σου να έρχεσαι σε αυτή την υπέροχη ζωή και να μη θες να δεις μέχρι πού μπορείς να φτάσεις. Δε γίνεσαι καλύτερος αν αφήνεις τους άλλους απλά να σε πατάνε για να μη χάσεις τη σταθερά σου. Γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος αν κοιτάς το λάθος σου κατάματα και ψάχνεσαι να το διορθώσεις. Γίνεσαι καλύτερος εάν μπαίνεις στη διαδικασία να αλλάζεις όλα αυτά του χαρακτήρα σου που σε κρατάνε πίσω. Γίνεσαι καλύτερος εάν το πρώτο πράγμα που σκουντάς, είσαι εσύ.

Όταν είσαι βυθισμένος στη φυλακή σου και δεν το αναγνωρίζεις, αυτό που κλωτσάς είναι οι άνθρωποι που θέλουν να σε δούνε να πετάς. Υπάρχουν και αυτοί. Είναι εκείνοι που δε σε αφήνουν να βαλτώσεις και σου βάζουν δύσκολα. Όχι για να πάρουν κάτι από εσένα. Αλλά γιατί βλέπουν τι έχεις μέσα σου να δώσεις, μα φοβάσαι να το εμπιστευτείς. Άνοιξε τα μάτια σου. Ήρθε η ώρα να αλλάξεις. Ήρθε η ώρα να γίνεις αυτό που νομίζεις πως δε μπορείς. Αν το αναγνωρίσεις και το πιστέψεις, η μισή δουλειά έχει ήδη γίνει.