Δεν χρειάζεσαι περισσότερο σ3ξ, να ζήσεις χρειάζεσαι

Πόσες φορές άραγε περάσατε περιόδους στη ζωή σας, που ξυπνούσατε, περιφερόσασταν στην καθημερινότητά σας και δεν καταλαβαίνατε ούτε εσείς οι ίδιοι τι σας φταίει, τι σας συμβαίνει; Το σώμα σας δεν ακολουθούσε το μυαλό σας, το μέσα σας ήταν ένα ανεξάρτητο κρατίδιο με το έξω σας να μην έχει καν διαβατήριο να περάσει τα σύνορά του. Βλέπατε τριγύρω σας, το σπίτι σας, τα πράγματά σας ή ακόμη και τον/ην σύντροφό σας και νιώθατε αποκομμένοι και χωρίς τίποτα από αυτά να σας προκαλεί κανένα ερέθισμα, κανένα συναίσθημα.
Και μέσα σε όλα αυτά σκεφτόσασταν πως ενώ φαινομενικά δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα εσείς απλά δεν θέλατε απολύτως τίποτα.

Σε τέτοιες στιγμές που δεν έχεις απαραίτητα σταματήσει να αγαπάς τον άνθρωπό σου, δεν έχεις πάψει για παράδειγμα να βρίσκεις ελκυστικό το σώμα του, ούτε υπάρχει κάποιο πρόβλημα στο κρεβάτι, εσύ απλά δεν θέλεις κανενός είδους αλληλεπίδραση και πόσο μάλλον ερωτική. Ή θεωρητικά μπορεί να θέλεις, αλλά όταν έρχεται εκείνη η στιγμή το σώμα σου έτσι ξαφνικά τραβάει χειρόφρενο. Δεν ανταποκρίνεται, δεν χαλαρώνει, δεν ανάβει και δεν αφήνεται. Και τότε αρχίζεις να ψάχνεις για απαντήσεις και ξεκινάς τις εσωτερικές ερωτήσεις : «Μα τι έχω πάθει;», «Μήπως δεν τον/ην θέλω πια;», «Μήπως χάλασε η σχέση μας;» ή «Γιατί όλοι μπορούν και εγώ όχι;»
Και κάπου σε όλα αυτά ανάμεσα μπορεί να κάνεις το μεγαλύτερο λάθος : να θεωρήσεις ότι το σώμα σου σε προδίδει.
Σκέφτηκες όμως ότι τελικά μπορεί να συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο;

Ότι δηλαδή μπορεί το σώμα σου να προσπαθεί να σου πει κάτι που εσύ έχεις καιρό σταματήσει να ακούς; Φίλοι μου ας ξεκαθαρίσουμε κάτι βασικό. Η σ3ξουαλικότητα δεν κατοικεί μόνο στο κρεβάτι και αυτό είναι μια μεγάλη αλήθεια. Έχουμε μάθει βασικά να αντιμετωπίζουμε την σ3ξουαλικότητα σαν ένα διακόπτη, ON & OFF. Σαν ένα κουμπί που το πατάς όποτε χρειάζεται και εμφανίζεται η επιθυμία σαν από μηχανής θεός. Μόνο που λυπάμαι που θα το πω, αλλά ο άνθρωπος δεν λειτουργεί έτσι.

Η σ3ξουαλική επιθυμία καταρχάς, επηρεάζεται από το στρες, τον ύπνο, τις ορμόνες, τη διάθεση, τη σχέση, την εικόνα σώματος, την ασφάλεια, προηγούμενες εμπειρίες και φυσικά από την ψυχική μας κατάσταση. Και υπάρχει και κάτι ακόμη που ξεχνάμε συχνά, πως για να μπορέσεις να συνδεθείς ερωτικά με έναν άλλον άνθρωπο, χρειάζεται σε κάποιο επίπεδο να μπορείς να κατοικείς πρώτα το δικό σου σώμα. Να το αισθάνεσαι ρε παιδί μου, να του το επιτρέπεις, να μην είσαι συνεχώς έξω από αυτό, παρατηρώντας το. Σκεφτείτε, πόσοι άνθρωποι ζουν καθημερινά σε κατάσταση μόνιμης υπέρ έντασης. Βλέπετε δουλειά, υποχρεώσεις, οικογένεια, λογαριασμοί, deadlines,projects, «πρέπει να προλάβω», «πρέπει να είμαι εντάξει», «πρέπει να μην απογοητεύσω κανέναν».

Και έπειτα κάποια στιγμή, κλείνει η πόρτα του υπνοδωματίου και περιμένουμε από το σώμα να αλλάξει λειτουργία μέσα σε τρία λεπτά και από το survival mode να πάει κατευθείαν στις «9μιση εβδομάδες». Συγνώμη αλλά τελικά δεν είναι τόσο περίεργο που δεν συνεργάζεται. Γιατί το νευρικό μας σύστημα διαβάζει διαρκώς το περιβάλλον και την εσωτερική μας κατάσταση. Όταν κυριαρχούν λοιπόν το στρες, η πίεση ή η αίσθηση απειλής, το σώμα βάζει προτεραιότητα την προστασία και όχι την απόλαυση.

Και αυτό σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει απαραίτητα ότι υπάρχει κάποιος «μηχανισμός που μπλοκάρει το σ3ξ». Σημαίνει απλώς ότι η επιθυμία χρειάζεται κάποιες συνθήκες για να ανθίσει. Τι γίνεται όμως όταν έχεις χάσει εσένα; Εδώ σίγουρα είναι το πιο ενδιαφέρον γιατί μπορεί να είσαι σε σχέση και όμως να έχεις απομακρυνθεί από τον εαυτό σου, να έχεις γίνει ο άνθρωπος που φροντίζει τους πάντες, να λες συνεχώς «ναι», να προσαρμόζεσαι πάντοτε, να μην ξέρεις πλέον τι θέλεις ή να έχεις ξεχάσει πότε ήταν η τελευταία φορά που έκανες κάτι επειδή το ήθελες εσύ και όχι επειδή έπρεπε.

Και τότε η σ3ξουαλικότητα μπορεί να αρχίσει να μοιάζει με ακόμη μια υποχρέωση. Σου θυμίζουν κάτι οι παρακάτω εκφράσεις; «Πρέπει να έχω διάθεση», «Πρέπει να τον/ην ικανοποιήσω», «Πρέπει να είμαι σέξι…», «Πρέπει να ανταποκριθώ» και πόσα ακόμη. Γιατί φυσικά όλα αυτά τα πρέπει είναι ο πιο γρήγορος και αποτελεσματικός τρόπος για να σκοτώσεις την επιθυμία.

Ο ερωτισμός θέλει χώρο, χρειάζεται παιχνίδι, περιέργεια και ένα σώμα που δεν αισθάνεται ότι εξετάζεται. Εξάλλου όταν το σώμα γίνεται αντικείμενο, ο ερωτισμός μικραίνει. Γιατί ένα ακόμη σημαντικό κομμάτι είναι η σχέση που έχουμε με την εικόνα μας. Αν για παράδειγμα την ώρα που γδύνεσαι σκέφτεσαι : « Η κοιλιά μου φαίνεται μεγάλη», «τα πόδια μου είναι χάλια», «μήπως φαίνομαι πρησμένη?», «πώς φαίνομαι από αυτή την γωνία?», τότε πραγματικά δεν είσαι μέσα στην στιγμή. Είσαι απλώς θεατής του εαυτού σου. Παρακολουθείς τον εαυτό σου να κάνει σεξ αντί να το ζεις. Και αυτό σίγουρα είναι εξαντλητικό.

Η αυτοπαρατήρηση μπορεί να μετατρέψει μια στιγμή οικειότητας σε performance. Και κανείς δεν χαλαρώνει πραγματικά όταν νιώθει ότι συνεχώς δίνει εξετάσεις. Να σου πω όμως κάτι σημαντικό? Μερικές φορές δεν έχεις χάσει την σεξουαλικότητα σου απλώς έχεις χάσει την πρόσβασή σου σε αυτήν. Και αυτή είναι μια τεράστια διαφορά. Γιατί αυτό σημαίνει ότι υπάρχει ακόμη μέσα σου. Απλώς, έχει καλυφθεί κάτω από χρόνια καταπίεσης, άγχους, ενοχής, ντροπής ή αποσύνδεσης από τις ανάγκες σου. Και αυτό μπορεί να συμβεί σε ανθρώπους που έχουν βιώσει δύσκολες σχέσεις ή τραυματικές εμπειρίες, αλλά και σε ανθρώπους που απλώς έμαθαν να λειτουργούν για χρόνια χωρίς να ακούν τι συμβαίνει μέσα τους.

Για κάποιους ανθρώπους η αποσύνδεση από το σώμα τους γίνεται τρόπος προστασίας. Σκέφτονται πως αν «δεν αισθάνομαι, δεν κινδυνεύω τόσο». Μόνο που όταν μουδιάζεις τον πόνο μπορεί να μουδιάσεις μαζί του και ένα μέρος της απόλαυσης. Και τότε έρχεται το παράδοξο : έχεις ανάγκη να νιώσεις αλλά δεν ξέρεις πλέον πώς να επιστρέψεις στο σώμα σου. Και η επιθυμία δεν είναι πάντοτε αυθόρμητη.

Έχουμε επίσης δημιουργήσει έναν μύθο γύρω από το σ3ξ. Ότι πρώτα πρέπει να έρθει η επιθυμία και μετά η επαφή. Στην πραγματικότητα, ιδιαίτερα μέσα σε μακροχρόνιες σχέσεις, η επιθυμία μπορεί να είναι και ανταποκρινόμενη, δηλαδή να εμφανιστεί αφού υπάρξει άγγιγμα, τρυφερότητα, χαλάρωση, φλερτ, ασφάλεια και χρόνος.
Αλλά πείτε μου, πώς να εμφανιστεί όταν είμαστε ήδη μέσα στο κεφάλι μας και σκεφτόμαστε αν θα τα καταφέρουμε; Πώς να εμφανιστεί όταν έχει προηγηθεί ένας καυγάς που δεν λύθηκε ποτέ; Πώς να εμφανιστεί όταν αισθάνεσαι ότι όλη μέρα σε χρειάζονται όλοι και το βράδυ κάποιος θέλει να σε «χρειαστεί» ξανά;

Η επιθυμία δεν είναι πίεση. Και ίσως να μην χρειάζεσαι περισσότερο σ3ξ αλλά περισσότερη ζωή. Να χορέψεις, να γελάσεις, να βγεις μόνος/η σου, να φορέσεις κάτι επειδή αρέσει σε εσένα, να αγγίξεις το σώμα σου χωρίς να ψάχνεις για ατέλειες, να πεις «όχι» χωρίς να απολογηθείς, να θυμηθείς τι σου αρέσει, να ξεκουραστείς ή να ξαναγίνεις περίεργος/η για τον εαυτό σου.

Κι ίσως το σώμα σου δεν σου λέει : «Δεν θέλω σ3ξ» αλλά ίσως να σου ψιθυρίζει κάτι πολύ πιο βαθύ : «Δεν θέλω άλλο να κάνω πράγματα ενώ εγώ λείπω από μέσα μου». Και αυτή η φράση αξίζει να ακουστεί. Γιατί όταν επιστρέφεις σιγά-σιγά στον εαυτό σου, δεν ξαναβρίσκεις μόνο την σεξουαλικότητα σου, ξαναβρίσκεις την επιθυμία να είσαι ζωντανός/ή! Και τότε το σώμα δεν χρειάζεται να φωνάζει πια «όχι», αλλά μπορεί να αρχίσει επιτέλους να φωνάζει «Ναι αυτό είναι που θέλω!»