Υπάρχουν περίοδοι στη ζωή μας που το λέμε με απόλυτη βεβαιότητα: Δεν θέλουμε σχέση. Δεν θέλουμε δεσμεύσεις, εξηγήσεις, υποχρεώσεις, καθημερινά «τι κάνεις;», «πού είσαι;», «γιατί δεν απάντησες;». Δεν θέλουμε να πρέπει να ενημερώνουμε κάποιον για το πρόγραμμά μας, λες και κάνουμε check-in σε ξενοδοχείο. Δεν θέλουμε να μοιραζόμαστε κάθε ελεύθερη ώρα ούτε να νιώθουμε ότι, επειδή αγαπήσαμε κάποιον, αποκτήσαμε αυτομάτως και κοινό ημερολόγιο. Θέλουμε την ησυχία μας, τον χώρο μας, τους φίλους μας και τις εξόδους μας, τις μέρες που δεν θέλουμε να μιλήσουμε σε κανέναν.
Και, κυρίως, θέλουμε να μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε χωρίς να πρέπει να το εξηγήσουμε. Έχουμε δει αρκετές σχέσεις να γίνονται φυλακές με πολύ ωραία διακόσμηση. Έχουμε δει την αγάπη να μπερδεύεται με την κτητικότητα, το ενδιαφέρον με τον έλεγχο και τη ζήλια με το «σε θέλω πολύ». Οπότε, αποφασίζουμε ότι εμείς δεν θα μπούμε σε αυτό. Δεν θέλουμε σχέση.
Και μετά, κάπου μέσα σε όλη αυτή την πολύ ώριμη και συνειδητοποιημένη απόφαση, εμφανίζεται ένας άνθρωπος και μας χαλάει το πλάνο. Όχι επειδή μας πιέζει. Ακριβώς το αντίθετο. Επειδή δεν μας ζητά να αλλάξουμε. Και κάπου εκεί αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε αν τελικά δεν θέλαμε σχέση ή αν απλώς δεν θέλαμε τη λάθος σχέση.
Γιατί υπάρχει διαφορά. Δε θέλουμε κάποιον που θα γίνει το κέντρο της ζωής μας. Θέλουμε κάποιον που θα έχει μια θέση μέσα σε αυτή. Δε θέλουμε να χάσουμε την ελευθερία μας. Θέλουμε να μπορούμε να τη μοιραζόμαστε.
Δε θέλουμε να μιλάμε όλη μέρα επειδή «έτσι κάνουν τα ζευγάρια». Θέλουμε να έχουμε κάτι να πούμε όταν πραγματικά θέλουμε να μιλήσουμε. Δεν θέλουμε να ξέρουμε πού βρίσκεται ο άλλος κάθε στιγμή. Θέλουμε να ξέρουμε ότι, όταν κάτι μας συμβεί, θα είναι από τους πρώτους ανθρώπους που θα σκεφτούμε. Και ίσως αυτό να είναι που μας μπερδεύει περισσότερο.
Γιατί μπορεί να μη θέλουμε τη σχέση ως θεσμό, αλλά να θέλουμε απελπισμένα έναν συγκεκριμένο άνθρωπο. Να μη θέλουμε τα «πρέπει», αλλά να θέλουμε τα αυθόρμητα. Να μη θέλουμε υποχρεωτικά καλημέρα και καληνύχτα, αλλά να μας αρέσει όταν έρχεται ένα μήνυμα στις άκυρες ώρες, μόνο και μόνο επειδή κάποιος μας σκέφτηκε. Να μη θέλουμε να δίνουμε αναφορά για το πού είμαστε, αλλά να θέλουμε να στείλουμε μόνοι μας «έφτασα», επειδή ξέρουμε ότι κάποιος θα χαρεί να το ξέρει. Και κάπου εκεί καταλαβαίνουμε ότι ίσως δεν μας φοβίζει η αγάπη.
Μας φοβίζει αυτό που μπορεί να γίνει όταν η αγάπη δεν έχει χώρο να αναπνεύσει. Γιατί δεν θέλουμε να μικρύνουμε για να χωρέσουμε σε μια σχέση. Δεν θέλουμε να αφήσουμε πίσω κομμάτια του εαυτού μας για να γίνουμε «εμείς». Θέλουμε να παραμείνουμε εμείς. Και να υπάρξει ένα «μαζί» που δεν θα χρειάζεται να καταπιεί κανένα από τα δύο.
Αυτό είναι ίσως και το πιο όμορφο πράγμα που μπορεί να συμβεί. Να συναντήσουμε έναν άνθρωπο και να μη νιώσουμε ότι πρέπει να διαλέξουμε ανάμεσα στην ανεξαρτησία και την αγάπη. Να μη χρειάζεται να χάσουμε τον εαυτό μας για να έχουμε κάποιον. Να μπορούμε να πούμε «θέλω να είμαι μαζί σου» χωρίς να σημαίνει «θέλω να είμαι μόνο μαζί σου». Να έχουμε τις δικές μας ζωές και, παρ’ όλα αυτά, να θέλουμε να δημιουργήσουμε έναν κοινό χώρο μέσα σε αυτές.
Γιατί τελικά ίσως αυτό εννοούμε όταν λέμε «δεν θέλω σχέση». Δεν θέλουμε μια σχέση απλώς για να έχουμε σχέση. Δεν θέλουμε μια ταμπέλα, μια υποχρέωση ή έναν άνθρωπο που θα υπάρχει δίπλα μας από συνήθεια. Θέλουμε κάτι που να μας κάνει να πούμε: «Δεν ξέρω αν θέλω σχέση, αλλά εσένα σε θέλω». Και αυτή είναι μια πολύ διαφορετική πρόταση.
Γιατί δεν ξεκινά από την ανάγκη να έχουμε κάποιον. Ξεκινά από την επιλογή ενός συγκεκριμένου ανθρώπου. Δεν λέμε «χρειάζομαι μια σχέση». Λέμε «σε θέλω στη ζωή μου». Και ίσως αυτή να είναι τελικά η πιο ελεύθερη μορφή δέσμευσης.
Να μπορούμε να φύγουμε, αλλά να επιλέγουμε να μείνουμε. Να μπορούμε να είμαστε μόνοι, αλλά να θέλουμε εσένα δίπλα μας. Να μη σε χρειαζόμαστε για να είμαστε καλά, αλλά να είμαστε λίγο καλύτερα επειδή υπάρχεις. Οπότε, ναι, μπορεί να μη θέλουμε σχέση. Μπορεί να μη θέλουμε τα κουτάκια, τους κανόνες, τις προσδοκίες και όλο το συνοδευτικό πακέτο.
Μπορεί να θέλουμε χώρο, ελευθερία και τη ζωή μας ακριβώς όπως είναι. Απλώς, κάπου μέσα σε αυτή τη ζωή, θέλουμε εσένα. Και ίσως τελικά αυτό να είναι όλο το νόημα. Δε θέλουμε σχέση. Εσένα θέλουμε.
Συντάκτης: Αθηνά Συντυχάκη - Θάνου
