Φαντάζομαι ότι δε σας πέρασε απαρατήρητη η διαφήμιση της Novig με τη γνωστή ηθοποιό. Ναι, αυτήν λέω. Εκείνη που εμφανίστηκε σχεδόν γυμνή, κρατώντας μπάλες, ρακέτες και κάθε λογής αθλητικό εξοπλισμό στα σημεία που χρειαζόταν. Αν την είδατε και σκεφτήκατε «οκ, άλλη μία προκλητική διαφήμιση που θέλει απλώς να γίνει viral», δεν είστε οι μόνοι. Μόνο που αυτή τη φορά το πράγμα πήρε λίγο διαφορετική τροπή. Γιατί απέναντι στη Sydney Sweeney δε βρέθηκαν απλώς χρήστες των social media. Βρέθηκαν γυναίκες που ξέρουν πολύ καλά τι σημαίνει να ασχολείσαι με τον αθλητισμό.
Η Novig, μια πλατφόρμα προβλέψεων για αθλητικά γεγονότα, επέλεξε τη Sweeney για την καμπάνια της, παρουσιάζοντάς την να «παίζει» διάφορα αθλήματα, σχεδόν γυμνή, με τον αθλητικό εξοπλισμό να λειτουργεί περισσότερο ως… κάλυψη παρά ως μέρος κάποιου πραγματικού αθλητικού στιγμιότυπου. Η διαφήμιση έγινε viral. Και κάπου εκεί ξεκίνησε η αντίδραση.
Η Αμερικανίδα γυμνάστρια Gracie Kramer ήταν από τις πρώτες που απάντησαν. Όχι με άλλη μία ανάρτηση αγανάκτησης, αλλά με ένα βίντεο από την προπόνησή της. Το μήνυμα ήταν απλό: «Έτσι μοιάζει μια γυναίκα στον αθλητισμό». Και μετά ακολούθησαν κι άλλες.
Αθλήτριες από τον στίβο, την κολύμβηση, τη γυμναστική, την πυγμαχία και άλλα αθλήματα άρχισαν να ανεβάζουν στιγμές από την πραγματική τους ζωή: προπονήσεις, αγώνες, τραυματισμούς, ιδρώτα, μετάλλια, αποτυχίες, επιτυχίες. Όχι ιδιαίτερα glamorous. Όχι απαραίτητα κολακευτικές. Αλλά αληθινές.
Και ως αθλήτρια εγώ, με πολλά χρόνια στα γήπεδα, ταυτίστηκα με την αντίδρασή τους. Ξέρω πώς είναι να τελειώνεις μια προπόνηση με τα μαλλιά κολλημένα από τον ιδρώτα, τα γόνατα γεμάτα σημάδια, να παίζεις ενώ πονάς και την επόμενη μέρα να ξαναμπαίνεις στο γήπεδο. Να πανηγυρίζεις μια νίκη, αλλά να κουβαλάς και ήττες που σε διαλύουν. Γιατί το σώμα μιας αθλήτριας δεν είναι απλώς αυτό που βλέπεις στον καθρέφτη· είναι όλα όσα έχει αντέξει για να φτάσει εκεί.
Η τέσσερις φορές χρυσή Ολυμπιονίκης Ariarne Titmus δήλωσε ότι ένιωσε εξοργισμένη, υποστηρίζοντας ότι μια τέτοια καμπάνια υποβαθμίζει την προσπάθεια των γυναικών που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στον αθλητισμό. Η σπρίντερ Amy Hunt, μάλιστα, μίλησε αμέσως μετά τον τελικό των 200 μέτρων στη Βουδαπέστη και είπε κάτι που, κατά τη γνώμη μου, συμπυκνώνει όλη την ιστορία: «Sydney Sweeney, έτσι μοιάζουν οι γυναίκες στον αθλητισμό».
Γιατί όχι, δεν είναι το πρόβλημα ότι μια γυναίκα εμφανίστηκε γυμνή. Ούτε ότι η Sydney Sweeney θέλησε να δείξει το σώμα της. Ούτε ότι μια γυναίκα μπορεί να είναι ταυτόχρονα όμορφη, θηλυκή, σέξι και αθλήτρια. Δε χρειάζεται να διαλέξουμε. Το ζήτημα είναι «τι ακριβώς πουλάς και με ποιον τρόπο το πουλάς». Άλλο να δείχνεις το σώμα μιας αθλήτριας επειδή αυτό είναι αποτέλεσμα της δουλειάς, της προπόνησης και της πορείας της. Και άλλο να παίρνεις την εικόνα του γυναικείου σώματος, να τη βάζεις δίπλα σε μπάλες, ρακέτες και γήπεδα και να λες ότι αυτό είναι «αθλητισμός».
Η παγκόσμια πρωταθλήτρια πυγμαχίας Skye Nicolson το έθεσε ακόμη πιο καθαρά: υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο να δείχνεις σέξι επειδή αθλείσαι και στο να χρησιμοποιείς το σεξ για να πουλήσεις «αθλητισμό». Και ίσως αυτή να είναι τελικά η ουσία. Γιατί το γυναικείο σώμα στον αθλητισμό έχει περάσει χρόνια προσπαθώντας να αποδείξει ότι δεν είναι απλώς ένα σώμα.
Είναι πόδια που τρέχουν μέχρι να καούν. Χέρια που σηκώνουν βάρη. Γόνατα με μελανιές. Ώμοι που πονάνε. Παλάμες που ματώνουν. Μύες που χτίστηκαν με αμέτρητες ώρες προπόνησης. Είναι αποτυχίες, ήττες, νίκες και εκείνο το «δεν μπορώ άλλο» που συνήθως ακολουθείται από ένα ακόμη σετ, έναν ακόμη αγώνα, μία ακόμη προσπάθεια.
Αυτό είναι το σώμα μιας γυναίκας στον αθλητισμό.
Και όχι, δεν είναι πάντα όμορφο.
Δεν είναι πάντα λαμπερό.
Δεν είναι πάντα σέξι.
Είναι όμως δυνατό.
Αυτό ήταν πιθανώς το πιο ενδιαφέρον πράγμα που μας άφησε τελικά αυτή η διαφήμιση: όχι η εικόνα της Sydney Sweeney, αλλά όλες εκείνες οι γυναίκες που χρειάστηκε να μας θυμίσουν τι υπάρχει πίσω από ένα πραγματικό αθλητικό σώμα.
Συντάκτης: Μαρία Παπαδοπούλου
