Ήσουν γενναίος στον έρωτα. Είχες, βέβαια, φροντίσει να υπάρχει ημερομηνία λήξης. Λες όσα φοβάσαι να πεις, φιλάς χωρίς να μετράς, αφήνεις το κινητό με την οθόνη προς τα πάνω. Κι ύστερα συνειδητοποιείς το μικρό, βρόμικο μυστικό: ήσουν τόσο γενναίος επειδή ήξερες πως δε θα χρειαστεί να αποδείξεις τίποτα σε βάθος χρόνου.
Εκείνος φεύγει σε δύο εβδομάδες. Εσύ έχεις ήδη μια ζωή που δεν σκοπεύεις να ξεβολέψεις. Ή μένετε σε διαφορετικές πόλεις και το «πώς θα το κάνουμε;» είναι μια ερώτηση που συμφωνήσατε, πολύ πολιτισμένα, να μη χαλάσει το κρασί. Δε χρειάζεται καν να είναι κρυφός ο έρωτας. Αρκεί να ξέρεις από την αρχή πού είναι η έξοδος — και να την περνάς για ελευθερία.
Τότε μπορείς να είσαι συγκλονιστικός. Να εμφανίζεσαι στις τρεις το πρωί, να λες «μου έλειψες» χωρίς να ντρέπεσαι, να κλαις στον αποχαιρετισμό χωρίς να χρειάζεται να απαντήσεις τι θα έκανες αν δεν υπήρχε αποχαιρετισμός. Δε θα χρειαστεί να συζητήσετε ποιος θα πλύνει τα πιάτα. Ούτε γιατί δεν απάντησες χθες. Ούτε ποιος μετακινείται, ποιος συμβιβάζεται, ποιος μένει όταν ο άλλος δεν είναι στην καλύτερή του μέρα.
Η απόσταση κάνει μια ύπουλη δουλειά: αφαιρεί από τον έρωτα όλα τα τεστ και του αφήνει μόνο τις καλύτερες σκηνές. Δε λέω ότι τις κάνει ψεύτικες. Το φιλί είναι αληθινό. Η επιθυμία είναι αληθινή. Μπορεί και η αγάπη να είναι. Απλώς είναι εύκολο να υπόσχεσαι τα πάντα σε έναν έρωτα που δε θα σου ζητήσει τίποτα τη Δευτέρα.
Και πόσο εύκολα λες «μαζί σου θα τα έκανα όλα», όταν το «όλα» δεν έχει ημερομηνία στο ημερολόγιο. Θα έφευγες, λες. Θα άλλαζες πόλη. Θα τα ρίσκαρες όλα. Τι βολικό που είναι το θάρρος όταν δεν χρειάζεται να αγοράσει εισιτήριο.
Το πιο άβολο, βέβαια, δεν είναι πως μπορεί να λες ψέματα στον άλλον. Είναι πως μπορεί να το πιστεύεις. Να τον θέλεις με όλο σου το σώμα και με όλη σου την καρδιά — αλλά μόνο μέσα στα όρια εκείνης της μικρής, φωτισμένης παρένθεσης. Να μη φοβάσαι ότι θα τον χάσεις· να φοβάσαι ότι, αν δεν τον χάσεις, θα πρέπει επιτέλους να μάθεις τι είστε.
Φαντάσου, λοιπόν, να σου τηλεφωνήσει αύριο και να σου πει: «Δε φεύγω. Βρήκα τρόπο. Μπορούμε». Χωρίς πτήσεις επιστροφής, χωρίς κρυφά Σαββατοκύριακα, χωρίς εκείνο το βολικό «σε άλλη ζωή». Θα πεταχτείς από τη χαρά σου; Ή θα νιώσεις, κάτω από τη χαρά, έναν ανεπαίσθητο πανικό; Γιατί τώρα το όνειρο ζητάει κλειδιά, χώρο στην ντουλάπα και μια απάντηση χωρίς υποσημειώσεις.
Όχι, δεν είναι κάθε έρωτας φτιαγμένος για κοινό σπίτι και λογαριασμούς. Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν για λίγο και σου αφήνουν κάτι αληθινό. Το ερώτημα δεν είναι γιατί δεν έμειναν. Είναι αν θα τους ήθελες ακόμη, αν μπορούσαν να μείνουν.
Και αν αύριο πάψει να υπάρχει ό,τι σας κρατά μακριά, η ερώτηση δε θα είναι πια «πόσο με θέλεις;». Θα είναι: «Τώρα που μπορείς, έρχεσαι;»
Συντάκτης: Virtual Unreality
