Μπορείς, τελικά, να δεις με άλλο μάτι την ανεργία; Φυσικά και μπορείς. Αλλά δεν μπορείς να το δεις, ίσως, εκείνο το διάστημα που το περνάς, γιατί προφανώς και βασανίζεσαι, προφανώς και αγωνιάς για το πότε θα καταφέρεις να βρεις μία εργασία, είτε για βιοποριστικούς λόγους, είτε επειδή γουστάρεις κάτι διαφορετικό, είτε και για τα δύο.
Σε φάση ανεργίας μπορεί να περάσεις επειδή απολύθηκες ή επειδή παραιτήθηκες και καμία συνθήκη από τις δύο δεν είναι εύκολη, καθώς επιβαρύνεσαι ψυχολογικά, όσο και αν είναι μια συνειδητή απόφαση, η αλήθεια είναι ότι είναι τρομακτικά δύσκολο να είσαι απόλυτα χαρούμενος. Βιώνεις αβεβαιότητα για το μέλλον σου, όπως και οικονομική, αισθάνεσαι ότι δεν είσαι παραγωγικό μέλος της κοινωνίας, ότι δεν κοινωνικοποιείσαι, ότι διαφέρεις από όλους τους άλλους γύρω σου και ότι χάνεις, κατά κάποιο τρόπο τον σκοπό και το νόημα στην ζωή σου, χάνεις το ενδιαφέρον σου, για όσα έκανες παλαιότερα, καθώς μία ενεργή καθημερινότητα σε γεμίζει και σε κάνει να έχεις κίνητρο για να σηκωθείς το πρωί. Εκεί που βαριόσουν να σηκωθείς το πρωί ή έλεγες, πω, πάλι εκεί θα πάω; Τώρα ξαφνικά νιώθεις να σου λείπει όλο αυτό. Εννοείται πως δεν αναφερόμαστε σε συνθήκες σε απαράδεκτα εργασιακά περιβάλλοντα, αλλά μία ρουτίνα και ένα ανικανοποίητο, προφανώς και μπορεί να το βιώσεις οποιοδήποτε επάγγελμα και αν κάνεις, σε οποιαδήποτε φάση της ζωής σου και αν είσαι. Το πρώτο διάστημα της ανεργίας, λοιπόν, μπορεί να περνά πιο ομαλά, καθώς και το κουμάντο σου έχεις κάνει οικονομικά και αισθάνεσαι ότι ναι, θα τα καταφέρεις και θα βρεις πολύ άμεσα αυτό που γουστάρεις. Όμως αυτό δεν μπορείς να το ξέρεις.
Φυσικά και μπορεί να βρεθεί κάτι πολύ γρήγορα, όμως μπορεί να περάσουν και μήνες και εσύ να αρχίζεις να εξαντλείσαι και να νιώθεις ότι δεν έχεις άλλες δυνάμεις, αλλά κάπου βρίσκεις τελικά και άλλες δυνάμεις και συνεχίζεις και λες όχι, δεν θα το βάλω κάτω, θα τα καταφέρω, γιατί έχω βάλει έναν στόχο και γιατί έτσι είναι η ζωή και έχει και τα πάνω της και τα κάτω της. Μαθαίνεις να σκληραίνεις, μαθαίνεις να γίνεσαι πιο ευάλωτος και μετά να επανέρχεσαι, μαθαίνεις ότι τελικά πρέπει και οφείλεις να αντιμετωπίζεις κάθε συνθήκη που παρουσιάζεται τυχαία στην ζωή σου ή επειδή πρέπει να στηρίξεις μία επιλογή σου. Έχεις σκεφτεί ποτέ ότι όσο δεν εργάζεσαι μαθαίνεις πως είναι να πιάνεις πάτο και να σηκώνεσαι και ότι μπορείς τελικά να καταφέρεις τα πάντα με πειθαρχία;
Απολαμβάνεις τα ήρεμα πρωινά, τον καφέ σου, το πρωινό ξύπνημα χωρίς ξυπνητήρι, το να αφιερώνεις χρόνο για τον εαυτό σου και να ξεκινάς χόμπι που ποτέ δεν φανταζόσουν ότι θα ξεκινούσες και τώρα αποτελούν μέρος της καθημερινότητάς σου. Μαθαίνεις να ζεις, αλλά και να διαχειρίζεσαι τους φόβους σου, όσο και αν αυτοί σε τρόμαζαν, παλαιότερα, μαθαίνεις να στηρίζεσαι στα πόδια σου και, όταν τελικά, καταφέρεις να βγεις από όλο αυτό, θα νιώσεις μεγάλη περηφάνια που το κατάφερες και έκανες ένα νέο ξεκίνημα. Αυτό το νέο ξεκίνημα, θα σε έχει βρει πιο δυνατό από ποτέ. Μπορεί να μην το καταλάβεις στην αρχή, που θα υπερισχύει ακόμα η ευαλωτότητα της προηγούμενης περιόδου, όμως μόλις ανακάμψεις, θα αρχίζεις να αισθάνεσαι μία αυτοπεποίθηση διαφορετική, μία έντονη, εσωτερική δύναμη, ότι το πέρασες και αυτό και προχώρησες παρακάτω.
Γιατί η ζωή είναι κύκλος, ποτέ δεν είναι μονότονη και ίσως δεν θα είχε και νόημα να ήταν πάντα μονότονη, πιο το ενδιαφέρον, άλλωστε; Κανείς δεν θέλει μία ζωή που να είναι ευθεία γραμμή, χωρίς στροφές και χωρίς μπρος πίσω και όσοι το λένε, ίσως είναι επειδή φοβούνται λιγάκι να ρισκάρουν, να νιώσουν και να αφεθούν. Για αυτό και η ανεργία, λοιπόν, μπορεί να αποτελέσει ένα τόσο δυνατό μάθημα για εσένα, που να πεις στο τέλος κοίτα που τελικά έχω την δύναμη να προσπεράσω τα πάντα.
Συντάκτης: Διατσέντα Μαράτου
