Δεκαπέντε χρόνια από τη ζωή σου. Να τα λες και να μοιάζουν με μια πληροφορία στο βιογραφικό κάποιου, ενώ μέσα τους χωράει μια ολόκληρη νεότητα. Έρωτες που δεν έζησες, πρωινά που δεν αποφάσισες πού θα πας, άνθρωποι που συνέχισαν κανονικά όσο εσύ έμενες κλεισμένος. Αυτό το βάρος κουβαλάει ο Μάρκος Αρβανίτης στο «Κρίνο & Αγκάθι» του ΑΝΤ1. Και ο Γιώργος Γεροντιδάκης καταφέρνει να δώσει σε αυτό το βάρος ανθρώπινο πρόσωπο.
Ο ήρωάς του επιστρέφει ύστερα από δεκαπέντε χρόνια φυλακής για έναν φόνο που δε διέπραξε, έχοντας αναλάβει την ευθύνη για να προστατεύσει τον μικρότερο αδερφό του. Η οικογενειακή αφοσίωση έχει ήδη πληρωθεί με την ελευθερία του. Το ερώτημα είναι τι απομένει από έναν άνθρωπο όταν έρχεται η ώρα να ξαναζήσει ανάμεσα σε εκείνους για τους οποίους στερήθηκε τόσα.
Τα θετικά σχόλια για τον Γεροντιδάκη έχουν ξεκινήσει από την πρώτη εμφάνιση του Μάρκου. Η υποδοχή του χαρακτήρα από το κοινό και οι πρώτες κριτικές στάθηκαν στην ερμηνεία του, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για αυτή τη στροφή σε έναν ήρωα που βρίσκεται στην πλευρά του αδικημένου. Η ουσία, όμως, βρίσκεται σε κάτι πιο δύσκολο: να δώσεις στον αδικημένο θυμό, αντιφάσεις και προσωπικότητα, ώστε να μπορεί ο θεατής να τον καταλάβει πέρα από τη συμπόνια που προκαλεί η ιστορία του.
Η σκηνή στην οποία περιγράφει όσα έζησε στη φυλακή και στρέφεται εναντίον του αδερφού του αγγίζει ακριβώς αυτό το σημείο. Η αφήγηση της φυλακής γίνεται μια απαίτηση να αναγνωριστεί το κόστος της. Ο άνθρωπος που έμεινε πίσω χρειάζεται επιτέλους να ακουστεί από εκείνον που συνέχισε τη ζωή του. Εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μας, ο πυρήνας του Μάρκου. Μπορείς να αγαπάς τον αδερφό σου και ταυτόχρονα να θυμώνεις μαζί του για όσα έχασες. Μπορείς να έχεις αποφασίσει κάποτε να τον προστατεύσεις και, χρόνια μετά, να δυσκολεύεσαι να αντέξεις τις συνέπειες εκείνης της απόφασης. Η αγάπη παραμένει, αλλά δίπλα της υπάρχουν η πίκρα, η κούραση και μια αδικία που χρειάζεται χώρο για να ειπωθεί.
Το «το έκανα για σένα» έχει τεράστιο βάρος όταν περιλαμβάνει δεκαπέντε χρόνια εγκλεισμού. Πόσο μάλλον όταν ο άνθρωπος που τα στερήθηκε επιστρέφει σε μια οικογένεια όπου οι ρόλοι εξακολουθούν να υπάρχουν: ποιος προστατεύει, ποιος προστατεύεται, ποιος αναλαμβάνει και ποιος περιμένει ότι κάποιος άλλος θα βρει τη λύση.
Ο Μάρκος μπορεί να διαβαστεί ως ο άνθρωπος που έμαθε να αποδεικνύει την αγάπη του αναλαμβάνοντας το κόστος. Ο ίδιος ο Γεροντιδάκης έχει περιγράψει τον χαρακτήρα ως φροντιστικό, προστατευτικό, σταθερό στις αξίες του και με έντονη αίσθηση ευθύνης. Αυτά τα χαρακτηριστικά εξηγούν τη γενναιοδωρία του. Μας επιτρέπουν, όμως, να αναρωτηθούμε και πόσο χώρο έχει μάθει να αφήνει στις δικές του ανάγκες.
Γιατί ο άνθρωπος που αντέχει γίνεται εύκολα, στα μάτια των γύρω του, εκείνος που θα αντέξει κι άλλο. Η προηγούμενη θυσία του αντιμετωπίζεται σαν απόδειξη ότι μπορεί να κάνει και την επόμενη. Κάπως έτσι, ακόμη και η επιστροφή του κινδυνεύει να οργανωθεί γύρω από τις ανάγκες των άλλων. Εκείνος, όμως, έχει γυρίσει με την ανάγκη να ζήσει.
Αυτό δίνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και στη σχέση του με τη Λευκή, τη γυναίκα με την οποία συνδέθηκε μέσα από την αλληλογραφία όσο βρισκόταν στη φυλακή. Τα γράμματά της υπήρξαν παρηγοριά μέσα στον εγκλεισμό του. Ψυχογραφικά, αυτή η σύνδεση μπορεί να ιδωθεί και ως η πρόσβασή του σε ένα μέλλον: στην πιθανότητα να υπάρξει ξανά ως άντρας που αγαπά, επιθυμεί, περιμένει κάτι δικό του.
Η δύναμη της ερμηνείας του Γεροντιδάκη βρίσκεται σε αυτή τη συνύπαρξη. Ο Μάρκος έχει λόγους να είναι οργισμένος και εξακολουθεί να θέλει να συνδεθεί με τους ανθρώπους. Κουβαλάει μια μεγάλη αδικία και διατηρεί την ανάγκη για τρυφερότητα. Η ευαισθησία του κάνει τον θυμό του πιο επώδυνο, γιατί αντιλαμβάνεσαι πόσα χρειάστηκε να συσσωρευτούν για να φτάσει ως εκεί. Στη σύγκρουση με τον αδερφό του, λοιπόν, η κατηγορία αποκτά και τη μορφή παραπόνου.
Κι αυτό είναι που κάνει τον Μάρκο να σε αφορά ακόμη κι έξω από την πλοκή. Αναγνωρίζεις τον άνθρωπο που όλοι επαινούν επειδή αντέχει, αλλά δυσκολεύονται να ακούσουν όταν πει ότι πόνεσε. Ο Γεροντιδάκης δίνει βάρος ακριβώς σε εκείνη τη στιγμή: όταν ο «δυνατός» της οικογένειας ζητάει επιτέλους να μετρήσει και η δική του ζωή.
