Δεν έχουν όλα ψυχολογική ερμηνεία. Το γνωρίζω. Το σέβομαι. Και τώρα που το ξεκαθαρίσαμε, πάμε να ψυχολογήσουμε λίγο τον Φοίβο Δεληβοριά. Η αφορμή είναι μια ιστορία με Ρένα Μόρφη, μια οντισιόν και ένα «κοριτσάκι μου, δεν είσαι έτοιμη» που χρόνια αργότερα ακούγεται πολύ πιο ενδιαφέρον απ’ ό,τι πρέπει να ακούστηκε εκείνη τη στιγμή.
Η Ρένα Μόρφη θυμήθηκε στην εκπομπή «Στην αγκαλιά του Φάνη» την πρώτη της οντισιόν για τον Φοίβο Δεληβοριά. Οι δυο τους γνωρίζονταν ήδη και έκαναν παρέα, αλλά όταν ήρθε η ώρα της δουλειάς, ο Φοίβος άφησε τις κοινωνικές σχέσεις στην πόρτα.
«Δεν είσαι έτοιμη».
Ευχαριστούμε πολύ, θα σας ειδοποιήσουμε.
Μόνο που εδώ τελικά ειδοποίησαν.
Η Μόρφη δούλευε στην παραγωγή των παραστάσεών του και κάποια στιγμή, όταν εκείνος αρρώστησε, ανέβηκε στην πρόβα για να βοηθήσει. Την άκουσε ο τότε μάνατζέρ του και πρότεινε να της δοθεί μια ευκαιρία.
Και κάπως έτσι το «δεν είσαι έτοιμη» απέκτησε update.
Η Ρένα Μόρφη βρέθηκε τελικά να κάνει παραστάσεις με τον άνθρωπο που λίγο νωρίτερα την είχε κόψει στην οντισιόν.
Και εδώ πρέπει να δηλώσω μια μικρή αδυναμία στον Δεληβοριά. Μου αρέσουν πολύ οι στίχοι και η μουσική του, ακριβώς επειδή καταφέρνει κάτι καθόλου εύκολο: να είναι απλός χωρίς να είναι απλοϊκός και ουσιαστικός χωρίς να σου κουνάει το δάχτυλο.
Οπότε, Φοίβο, θα σε υπερασπιστώ.
Γιατί δεν της είπε «δεν κάνεις».
Της είπε «δεν είσαι έτοιμη».
Και μπορεί πράγματι να μην ήταν. Μπορεί ακόμη κι εκείνο το «όχι» να την πείσμωσε λίγο περισσότερο. Οι απορρίψεις έχουν κι αυτή την ενοχλητική ιδιότητα: κάποιες φορές σε ρίχνουν και κάποιες σε κάνουν να πεις «α, έτσι; Κάτσε να δεις».
Δεν χρειάζεται βέβαια να χρωστάμε κάθε μελλοντική επιτυχία σε κάποιον που κάποτε μας απέρριψε.
Το ενδιαφέρον εδώ είναι ότι και οι δύο προχώρησαν πέρα από εκείνη την πρώτη στιγμή.
Η Μόρφη δεν έμεινε για πάντα «η κοπέλα που δεν ήταν έτοιμη» και ο Δεληβοριάς δεν έμεινε κολλημένος στην πρώτη του κρίση.
Κι αυτό θέλει μια κάποια χάρη.
Γιατί αν κάποιος που κάποτε απορρίψαμε γίνει αργότερα εξαιρετικά επιτυχημένος, υπάρχουν δύο δρόμοι.
Ο πρώτος είναι: «Ναι, τότε είχα διαφορετική γνώμη».
Ο δεύτερος είναι: «Ποιος; Εγώ; Δεν θυμάμαι… Πρέπει να ήταν άλλος Φοίβος».
Το πρώτο είναι σαφώς πιο γοητευτικό.
Και τώρα η ψυχολογία που υποσχέθηκα ότι δεν θα βάλω.
Ποτέ δεν γνωρίζουμε ολόκληρο έναν άνθρωπο. Γνωρίζουμε την πλευρά του που συναντήσαμε σε μια συγκεκριμένη στιγμή, μέσα σε συγκεκριμένες συνθήκες. Και μετά έχουμε την κακή συνήθεια να θεωρούμε ότι βγάλαμε πόρισμα για ολόκληρο το έργο από μία σκηνή.
Ευτυχώς, η συγκεκριμένη ιστορία είχε και δεύτερη.
Η Ρένα Μόρφη προχώρησε. Ο Φοίβος Δεληβοριάς την ξαναείδε. Συνεργάστηκαν. Και μια πρώτη απόρριψη έγινε τελικά μια ιστορία που σήμερα μπορούν να διηγούνται και να γελούν.
Τελικά οι άνθρωποι αλλάζουν.
Ακόμη πιο εντυπωσιακό: μερικές φορές αλλάζουμε κι εμείς γνώμη γι’ αυτούς.
Συντάκτης: Ελίνα Τρωγάδα
