Η φύση απέκτησε εκπρόσωπο Τύπου και, όπως φαίνεται, δεν ενημερωθήκαμε εγκαίρως. Ο Απόστολος Γκλέτσος, μιλώντας στην εκπομπή «For You» το Σάββατο 31 Οκτωβρίου, υποστήριξε ότι η φύση επιτρέπει σε δύο άντρες να είναι ζευγάρι, αλλά όχι να γίνουν γονείς. Σύμφωνα με το δημοσίευμα του Newsit, συνέδεσε τη θέση του με την ανάγκη του παιδιού για τη μυρωδιά της μητέρας και με την πεποίθηση ότι η γυναίκα γνωρίζει πώς να το φροντίσει λόγω του φύλου της.
Και κάπως έτσι, μια προσωπική άποψη φόρεσε εργαστηριακή ποδιά. Γιατί το να επικαλείσαι τη φύση δεν απαλλάσσει το επιχείρημά σου από την υποχρέωση να στέκει. Χρειάζεται ακόμη να εξηγήσεις πώς φτάνεις από τη βιολογική αναπαραγωγή στο ποιος μπορεί να μεγαλώσει ένα παιδί. Με αυτή τη λογική, οι θετοί γονείς θα έπρεπε να αποδεικνύουν διαρκώς ότι είναι αρκετά γονείς. Την ώρα που εκείνοι μεγαλώνουν παιδιά, εμείς θα συζητάμε αν τους το επιτρέπει η φύση. Εκείνοι, βέβαια, έχουν και ένα παιδί να πάρουν από το σχολείο.
Στο ίδιο απόσπασμα, ο ηθοποιός καταλήγει για τη φροντίδα του παιδιού: «Ενώ ο άντρας δεν ξέρει». Εδώ αξίζει μια παύση. Γιατί, στην προσπάθεια να αποκλειστούν δύο άντρες από τη γονεϊκότητα, υποβαθμίζεται και η ικανότητα κάθε πατέρα να φροντίσει το παιδί του. Οι άντρες που ξενυχτούν, μαθαίνουν να το κρατούν, το καθησυχάζουν και αναλαμβάνουν την καθημερινότητά του μάλλον δεν διάβασαν την εγκύκλιο. Κάνουν ήδη τη δουλειά που, κατά το επιχείρημα, δεν ξέρουν να κάνουν.
Για τις γυναίκες, πάλι, προβλέπεται το γνωστό προνόμιο: να τα ξέρουν όλα επειδή είναι γυναίκες. Πολύ βολική εξύμνηση. Η μητέρα δεν χρειάζεται να μάθει, να φοβηθεί, να ζητήσει βοήθεια ή να κουραστεί· υποτίθεται ότι έχει τις απαντήσεις εγκατεστημένες. Κι αν δυσκολευτεί, κινδυνεύει να νιώσει ότι αποτυγχάνει σε κάτι που όλοι της είπαν ότι θα της βγει φυσικά. Αυτό το στερεότυπο προσφέρει στις μητέρες υπερωρίες και στους πατέρες άλλοθι.
Η επιστημονική συζήτηση, πάντως, έχει περισσότερες απαιτήσεις από μια βεβαιότητα μπροστά σε μικρόφωνο. Η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής, σε δημοσιευμένη θέση της το 2013, συνοψίζοντας τη σχετική βιβλιογραφία, επισημαίνει ότι η ευημερία των παιδιών συνδέεται πολύ περισσότερο με τις σχέσεις με τους γονείς, την ασφάλεια και την κοινωνική και οικονομική υποστήριξη της οικογένειας παρά με το φύλο ή τον σεξουαλικό προσανατολισμό των γονέων. Αυτά είναι συγκεκριμένα κριτήρια που μπορούν να εξεταστούν. Η «μυρωδιά» ως γενική αιτιολόγηση αποκλεισμού δεν τα αντικαθιστά.
Κανένα ζευγάρι δεν γίνεται κατάλληλο για την ανατροφή ενός παιδιού μόνο και μόνο επειδή είναι ζευγάρι. Κάθε υποψήφιος γονιός πρέπει να κρίνεται με γνώμονα τις ανάγκες και την ασφάλεια του παιδιού. Αλλά το να απορρίπτεις εκ των προτέρων δύο άντρες, χωρίς να εξετάζεις ποιοι είναι και τι μπορούν να προσφέρουν, σημαίνει ότι έχεις ήδη εκδώσει την απόφαση πριν γνωρίσεις την οικογένεια. Και μετά αποκαλείς την απόφαση φυσικό νόμο.
Αυτό το επιχείρημα έχει και αποδέκτες που σπάνια χωρούν στο τηλεοπτικό πλάνο: τα παιδιά που ήδη μεγαλώνουν με ομόφυλους γονείς. Όταν μιλάμε για τις οικογένειές τους σαν να είναι αδύνατον να υπάρχουν σωστά, μιλάμε για το σπίτι στο οποίο θα επιστρέψουν σήμερα. Για τους ανθρώπους που ξέρουν τις συνήθειες, τους φόβους και την καθημερινότητά τους. Αξίζουν περισσότερη προσοχή από μια γενίκευση που τους παρουσιάζει ως πρόβλημα προς συζήτηση.
Το πιο βολικό σημείο αυτής της τοποθέτησης είναι ότι ο αποκλεισμός συνοδεύεται από διαβεβαιώσεις σεβασμού. Σας δεχόμαστε ως ζευγάρι, αρκεί να σταματήσετε εκεί που αισθανόμαστε εμείς άνετα. Μόλις θελήσετε οικογένεια, αναλαμβάνουμε να σας εξηγήσουμε μέχρι πού φτάνει η αποδοχή μας. Και για να μη χρεωθούμε εμείς το όριο, το χρεώνουμε στη φύση. Πολύ εξυπηρετική. Δεν βρίσκεται στο στούντιο για να μας διαψεύσει.
Στις τρεις τα ξημερώματα, όταν ένα παιδί κλαίει, κάποιος πρέπει να σηκωθεί. Να καταλάβει τι χρειάζεται, να το φροντίσει, να μείνει δίπλα του. Εκεί αποκτά περιεχόμενο η λέξη γονιός. Το «ο άντρας δεν ξέρει» αφήνει έναν ενήλικα στον καναπέ και φορτώνει όλη τη δουλειά στη γυναίκα. Κι ύστερα παρουσιάζει αυτή τη μοιρασιά ως σοφία της φύσης. Κύριε Γκλέτσο, η άγνοια διορθώνεται. Αρκεί να μη βαφτίζεται φυσικός νόμος.
Συντάκτης: Virtual Unreality
