Πόση παραίτηση χωράει σε ένα «εγώ είμαι εδώ και σε περιμένω»;
Χωρίσατε. Ειπώθηκαν οι λόγοι, έκλεισε η πόρτα. Κι ύστερα ήρθε εκείνο το «ίσως μπορέσω να σε δω ξανά πιο σοβαρά». Όχι «μετάνιωσα». Όχι «καίγομαι εδώ και τώρα». Ένα «ίσως». Κι εσύ απάντησες: «Εγώ είμαι εδώ. Πάρε τον χρόνο σου. Ό,τι αποφασίσεις». Τι γενναιόδωρο που ακούγεται να προσφέρεις σε κάποιον χρόνο. Μέχρι να συνειδητοποιήσεις ότι του πρόσφερες και τον δικό σου — μαζί με το δικαίωμα να αποφασίσει πότε θα θεωρήσει ότι προσπάθησες αρκετά.
Στην αρχή δεν το λες παραίτηση. Το λες προσπάθεια. Θα διορθώσεις ό,τι χρειάζεται, θα δείξεις ότι κατάλαβες, θα κάνεις αυτό που σου ζήτησε. Και μπορεί πράγματι να υπάρχει κάτι που οφείλεις να δεις στη συμπεριφορά σου. Μόνο που η αλλαγή σου και η επιστροφή του άλλου δεν είναι η ίδια συμφωνία. Εκείνος σου είπε ότι ίσως σε δει ξανά σοβαρά. Εσύ άκουσες ότι, αν τα κάνεις όλα σωστά, θα γυρίσει. Πολύ βολική παρεξήγηση για μια ελπίδα που ψάχνει απεγνωσμένα να πιαστεί από κάπου.
Και κάπως έτσι ο χωρισμός έχει γίνει, αλλά εσύ δεν ζεις ακριβώς σαν να έγινε. Δεν κανονίζεις το επόμενο Σάββατο με την ίδια χαρά, γιατί μπορεί να θελήσει να σε δει. Κοιτάς το κινητό πριν κοιμηθείς, μήπως έρθει ένα μήνυμα που θα σου δείξει ότι η προσπάθεια σου πιάνει τόπο. Προσέχεις τι λες, τι κάνεις, πώς θα φανεί. Ζεις κανονικά, υποτίθεται. Μόνο που στο πίσω μέρος κάθε σου απόφασης υπάρχει μια θέση κρατημένη για κάποιον που έφυγε — και δεν έχει πει ότι θα επιστρέψει.
Το «ό,τι αποφασίσεις» δεν είναι ουδέτερη φράση. Είναι κι αυτό μια απόφαση. Απλώς την πήρες εις βάρος σου. Δέχτηκες να προσπαθήσεις για όσα σου ζήτησε και, μαζί, να περιμένεις πότε θα κρίνει αν αρκούν. Δεν ρωτάς τι σημαίνει το «ίσως», μη θεωρήσει ότι τον πιέζεις. Δεν λες πόσο μπορείς να αντέξεις αυτή την αναμονή, μη φύγει οριστικά. Δεν εξετάζεις αν εξακολουθείς να θέλεις την ίδια σχέση, γιατί έχεις αφοσιωθεί στο να αποδείξεις ότι την αξίζεις. Και κάπως έτσι, για να ξανακερδίσεις εκείνον, αρχίζεις να βγάζεις εσένα από τη μέση.
Δεν είναι κακό να δουλέψεις κάτι που πλήγωσε έναν άνθρωπο. Ούτε είναι ταπείνωση να παραδεχτείς ότι μια συμπεριφορά σου χρειάζεται αλλαγή. Αρκεί να μην το κάνεις με μοναδικό σκοπό να πάρεις πίσω μια σχέση. Γιατί τότε κάθε σου βήμα παύει να σου ανήκει. Γίνεται ένα ακόμη στοιχείο στον φάκελο που ελπίζεις ότι κάποτε θα εξετάσει ο άλλος. Άλλαξε ό,τι πιστεύεις πως χρειάζεται να αλλάξει. Αλλά μην κάνεις τον εαυτό σου δοκιμαστική περίοδο μιας επιστροφής που κανείς δεν σου υποσχέθηκε.
Το πιο σκληρό δεν είναι ότι μπορεί τελικά να σου πει «όχι». Είναι πόσα «όχι» λες εσύ στο μεταξύ στον εαυτό σου. Όχι σε όσα θέλεις να ζητήσεις. Όχι στο να κάνεις σχέδια που δεν αφήνουν χώρο για μια πιθανή επιστροφή. Όχι στο να γνωρίσεις κάποιον χωρίς να νιώθεις ότι προδίδεις μια επανασύνδεση που δεν έχει καν συμφωνηθεί. Κανείς δεν χρειάζεται να σου ζητήσει ευθέως να παγώσεις τη ζωή σου. Μερικές φορές αρκεί να μη σου λέει αν σκοπεύει να είναι μέσα της. Κι εσύ αφήνεις χώρο, ξανά και ξανά, μέχρι που δεν μένει αρκετός για σένα.
Και τότε έρχεται η ερώτηση που αποφεύγεις όσο μπορείς: αν εκείνος έχει το δικαίωμα να μη σε διαλέξει, γιατί εσύ δεν έχεις το δικαίωμα να μη συνεχίσεις να περιμένεις; Δεν χρειάζεται να τον τιμωρήσεις, να του βάλεις τελεσίγραφο ή να προσποιηθείς ότι δεν τον θέλεις. Μπορείς να τον θέλεις και να πεις: «Δεν μπορώ να περιμένω επ’ αόριστον για μια απόφαση που αφορά και τη δική μου ζωή». Αυτή δεν είναι πίεση. Είναι να ξαναμπαίνεις στην πρόταση ως άνθρωπος, όχι ως επιλογή στο τέλος της.
Μπορεί κάποτε να αποφασίσει ότι σε θέλει. Μπορεί να το πει με όλη τη σιγουριά που εσύ περίμενες μήνες να ακούσεις. Αλλά η δική του καθυστερημένη βεβαιότητα δεν ακυρώνει όσα κατάλαβες εσύ όσο περίμενες. Δεν χρωστάς να παραμείνεις ο ίδιος διαθέσιμος άνθρωπος μέχρι να τελειώσει εκείνος με την αμφιβολία του.
Το «εγώ είμαι εδώ και σε περιμένω» μπορεί να ακούγεται σαν απόδειξη αγάπης. Αλλά όταν το «ό,τι αποφασίσεις» αφορά και τη δική σου ζωή, δεν είναι γενναιοδωρία να χαρίζεις στον άλλον και τη δική σου φωνή.
Δεν του χρωστάς να είσαι ακόμη εκεί όταν αποφασίσει.
Συντάκτης: Virtual Unreality
