Υπάρχουν άνθρωποι που, όσος καιρός κι αν περάσει, δε φεύγουν ποτέ πραγματικά από μέσα μας. Μπορεί να έχουν περάσει χρόνια από την τελευταία αγκαλιά, από μια συζήτηση που κράτησε μέχρι το ξημέρωμα, από εκείνες τις μικρές καθημερινές συνήθειες που κάποτε έμοιαζαν αυτονόητες. Αυτοί οι άνθρωποι εξακολουθούν να έχουν τη δική τους θέση στην καρδιά μας, επειδή κάποτε συνδέθηκαν ουσιαστικά κι έτσι ο χρόνος δε χρειάστηκε να το σβήσει. Σκέψου πως είναι εκείνοι οι έρωτες που ξεκίνησαν όταν η ζωή ήταν ακόμη γεμάτη υποσχέσεις… Δύο άνθρωποι που μεγάλωσαν μαζί, μοιράστηκαν όνειρα, φόβους, μικρές χαρές και μεγάλες στενοχώριες. Που γνώρισαν ο ένας τον άλλον σε μια ηλικία που ακόμη ανακάλυπταν τον ίδιο τους τον εαυτό.
Αυτοί οι άνθρωποι προσπάθησαν, και προσπάθησαν πολύ. Μπήκαν σε όλο αυτό γιατί νοιάζονταν κι εκτιμούσαν βαθιά ο ένας τον άλλον, γιατί όσα είχαν χτίσει μαζί δεν ήταν εύκολο να τα αφήσουν πίσω. Μόνο που, όσο περνούσαν τα χρόνια, άρχισαν να καταλαβαίνουν πως το να θέλεις έναν άνθρωπο στη ζωή σου δε σημαίνει απαραίτητα ότι μπορείτε και να πορευτείτε μαζί. Πολύ συχνά διαφέρουν οι χαρακτήρες, οι ανάγκες, οι στόχοι, αλλά και πάλι προσπαθούν να συναντηθούν κάπου στη μέση. Αυτή η μέση, όμως, συχνά απαιτεί από τον έναν ή και από τους δύο να απομακρύνονται από τον εαυτό τους. Σε εκείνο το σημείο έρχεται ένας χωρισμός που πονά διαφορετικά. Πονάει γιατί δεν υπάρχει απαραίτητα προδοσία, θυμός ή κάποιος που έπαψε να αισθάνεται. Υπάρχουν δύο άνθρωποι που εξακολουθούν να νοιάζονται, αλλά αναγνωρίζουν πως δεν μπορούν να χτίσουν την ίδια ζωή.
Πόσο δύσκολο είναι να αποχαιρετάς έναν άνθρωπο που εξακολουθείς να θέλεις κοντά σου, γνωρίζοντας πως η απόφαση να φύγεις μπορεί να είναι η σωστή;
Υπάρχουν, όμως, φορές που οι πιο βαθιές σχέσεις δεν είναι πάντα εκείνες που καταφέρνουν να διαρκέσουν, αλλά εκείνες που αφήνουν κάτι ουσιαστικό πίσω τους. Μια διαφορετική ματιά στον κόσμο, περισσότερο θάρρος, μια πλευρά του εαυτού που χωρίς τον άλλον μπορεί να μην είχε ανακαλυφθεί ποτέ. Κάτι τέτοιο θυμίζει και η ταινία «Πριν έρθεις εσύ» (Me Before You). Η Λουίζα και ο Γουίλ, δύο άνθρωποι με εντελώς διαφορετικούς χαρακτήρες και εμπειρίες, συναντιούνται σε μια δύσκολη περίοδο και σχεδόν ανεπαίσθητα αρχίζουν να αλλάζουν ο ένας την καθημερινότητα του άλλου. Εκείνη επαναφέρει το γέλιο στη ζωή του κι εκείνος την ενθαρρύνει να ονειρευτεί πέρα από τα όρια που είχε θέσει στον εαυτό της. Δεν αποκτούν το κοινό μέλλον που θα ήθελε κανείς να τους χαρίσει… Η ιστορία τους έχει μια οδυνηρή κατάληξη, που γεννά και δύσκολα ερωτήματα.
Όμως μέσα από όλα τα δύσκολα αναδεικνύεται κάτι που συχνά ξεχνιέται… Ότι η παρουσία ενός ανθρώπου μπορεί να αλλάξει βαθιά μια ζωή, ακόμη κι όταν η κοινή τους διαδρομή δε συνεχίζεται. Αυτό είναι μια αλήθεια που δεν αφορά μόνο τον κινηματογράφο, γιατί και στην πραγματική ζωή υπάρχουν σχέσεις που δεν ολοκληρώθηκαν όπως είχαν ονειρευτεί οι άνθρωποι που τις έζησαν, αλλά τους άφησαν διαφορετικούς από ό,τι ήταν πριν. Η ζωή συνεχίζεται. Έρχονται νέοι άνθρωποι, δημιουργούνται οικογένειες, αλλάζουν οι συνήθειες και οι προτεραιότητες, όμως ο χρόνος περνά και όσα κάποτε έμοιαζαν ολόκληρος ο κόσμος γίνονται κομμάτι μιας άλλης εποχής. Κι όμως, μπορεί, ακόμη και δεκαπέντε ή είκοσι χρόνια αργότερα, μια σκέψη να εμφανιστεί τόσο φυσικά.
Άραγε, πώς να είναι; Να είναι καλά; Να είναι ευτυχισμένος/η;
Αυτή η σκέψη δεν έρχεται με την προσδοκία μιας επιστροφής ούτε επειδή η σημερινή ζωή στερείται κάτι. Έρχεται γιατί κάποτε αυτός ο άνθρωπος υπήρξε σημαντικός/ή. Μπορεί να ανταλλάξουν μια ευχή στις γιορτές, ένα μήνυμα στα γενέθλια, λίγες κουβέντες ύστερα από καιρό, να χαρούν ειλικρινά μαθαίνοντας πως ο άλλος είναι καλά. Και αυτή η μικρή επικοινωνία να μην κρύβει τίποτα περισσότερο από μια τρυφερότητα που άντεξε στον χρόνο. Ας χωρέσουμε βαθιά μέσα μας ότι το τέλος μιας ερωτικής σχέσης δεν σημαίνει απαραίτητα και το τέλος των συναισθημάτων που γεννήθηκαν μέσα της.
Θέλω να πιστεύω πως η μεγαλύτερη ωριμότητα βρίσκεται ακριβώς εκεί. Στο να μπορεί, δηλαδή, κάποιος να θυμάται έναν άνθρωπο με τρυφερότητα, χωρίς να επιθυμεί να επιστρέψει σε εκείνη τη σχέση. Να αναγνωρίζει όσα μοιράστηκαν, αλλά και τους λόγους που οι δρόμοι τους έπρεπε τελικά να χωρίσουν. Δε γίνονται όλοι οι μεγάλοι έρωτες γάμοι! Κάποιοι προορίζονται να γίνουν αναμνήσεις, ευγνωμοσύνη, μια ειλικρινής ευχή να είναι ο άλλος καλά.
Το ότι δεν έζησαν μαζί για πάντα δε σημαίνει πως δεν αγαπήθηκαν αρκετά.
Συντάκτης: Λητώ Ροδίτη
