Υπάρχουν σχέσεις οι οποίες δεν τελειώνουν επειδή έπαψε να υπάρχει αγάπη. Δε λείπει απαραίτητα το συναίσθημα, το ενδιαφέρον, η έλξη ή η επιθυμία να βρίσκεται ο ένας κοντά στον άλλον. Αντιθέτως, μπορεί να υπάρχουν όλα αυτά σε μεγάλο βαθμό, αλλά να μην αρκούν για να κάνουν δύο ανθρώπους να συνυπάρξουν αρμονικά. Γιατί όσο κι αν θέλεις κάποιον στη ζωή σου, δε σημαίνει ότι μπορείς πάντοτε να μοιραστείς μαζί του την καθημερινότητα, να επικοινωνήσεις ουσιαστικά ή να βρεις έναν κοινό τρόπο πορείας. Και τότε έρχεσαι αντιμέτωπος με ένα από τα πιο δύσκολα ερωτήματα. Αν γίνεται να αγαπάς έναν άνθρωπο αλλά να μην μπορείς να ζήσεις μαζί του.
Η αγάπη δε σημαίνει απαραίτητα ότι δύο άνθρωποι ταιριάζουν σε όλα. Μπορεί να αισθάνεσαι βαθιά συνδεδεμένος με κάποιον, να νοιάζεσαι πραγματικά για εκείνον και να θέλεις να τον έχεις κοντά σου, αλλά να διαπιστώνεις ότι βλέπετε τη ζωή με διαφορετικό τρόπο. Οι αντιλήψεις, οι αξίες, οι προτεραιότητες και οι ανάγκες σας μπορεί να απέχουν σημαντικά. Εκείνος μπορεί να χρειάζεται περισσότερο χώρο, ενώ εσύ περισσότερη επικοινωνία. Εσύ μπορεί να αναζητάς σταθερότητα και σαφήνεια, ενώ εκείνος να λειτουργεί πιο αυθόρμητα και απρόβλεπτα. Κανείς δεν είναι απαραίτητα λάθος, όμως οι διαφορές αυτές επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο σχετίζεστε.
Ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα είναι οι διαφορετικές συναισθηματικές ανάγκες, και αυτό γιατί δεν εκφράζουν όλοι οι άνθρωποι την αγάπη με τον ίδιο τρόπο ούτε έχουν τις ίδιες προσδοκίες από μια σχέση. Για εσένα μπορεί να είναι σημαντικό να ακούς ότι σε σκέφτονται, να υπάρχει ενδιαφέρον στην καθημερινότητα και να νιώθεις ότι ο άλλος είναι συναισθηματικά διαθέσιμος. Όμως για εκείνον ίσως η αγάπη να εκφράζεται περισσότερο μέσα από πράξεις, χωρίς πολλές συζητήσεις ή εκδηλώσεις. Αυτή η διαφορά δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει συναίσθημα. Μπορεί όμως να δημιουργήσει ένα διαρκές αίσθημα ανικανοποίητου, όταν κανένας από τους δύο δεν αισθάνεται ότι λαμβάνει αυτό που χρειάζεται.
Παράλληλα, σημαντικό ρόλο παίζει ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζετε τις δυσκολίες. Όταν προκύπτει μια διαφωνία, μπορεί να θέλεις να συζητήσεις αμέσως όσα σε απασχολούν, να ξεκαθαρίσεις την κατάσταση και να βρείτε μια λύση, ενώ ο άλλος μπορεί να αποφεύγει τις δύσκολες συζητήσεις, να απομακρύνεται ή να χρειάζεται χρόνο για να διαχειριστεί όσα αισθάνεται. Όσο περισσότερο επιμένεις να επικοινωνήσετε, τόσο περισσότερο μπορεί εκείνος να κλείνεται στον εαυτό του. Και φυσικά, όσο περισσότερο απομακρύνεται, τόσο εντονότερη γίνεται η δική σου ανάγκη να πλησιάσεις. Έτσι δημιουργείται ένας κύκλος παρεξηγήσεων και συναισθηματικής απόστασης, στον οποίο και οι δύο μπορεί να πληγώνεστε χωρίς απαραίτητα να επιθυμείτε να προκαλέσετε πόνο ο ένας στον άλλον.
Υπάρχουν επίσης περιπτώσεις στις οποίες οι συμπεριφορές δημιουργούν μεγαλύτερα προβλήματα από τις ίδιες τις διαφορές. Μπορεί να αγαπάς έναν άνθρωπο, αλλά να δυσκολεύεσαι να αποδεχτείς τον τρόπο με τον οποίο σου μιλά, αντιδρά ή διαχειρίζεται τις μεταξύ σας καταστάσεις. Το συναίσθημα δεν αναιρεί την ανάγκη σου για σεβασμό, συνέπεια, ειλικρίνεια και ασφάλεια. Δεν χρειάζεται να δικαιολογείς κάθε συμπεριφορά επειδή γνωρίζεις ότι ο άλλος νοιάζεται για εσένα ούτε είναι σωστό να παραμερίζεις διαρκώς τις δικές σου ανάγκες προκειμένου να διατηρήσεις μια σχέση. Η αγάπη μπορεί να εξηγήσει πολλά, αλλά δεν μπορεί να δικαιολογήσει τα πάντα.
Αυτό το οποίο συχνά δυσκολεύει ακόμη περισσότερο μια τέτοια σχέση είναι η ελπίδα ότι κάποια στιγμή τα πράγματα θα αλλάξουν. Μπορεί να σκέφτεσαι ότι αν προσπαθήσετε λίγο περισσότερο, αν κάνεις περισσότερη υπομονή ή αν ο άλλος καταλάβει τι ακριβώς χρειάζεσαι, θα καταφέρετε να βρείτε την ισορροπία σας. Και πράγματι, υπάρχουν σχέσεις που βελτιώνονται μέσα από την επικοινωνία, την αμοιβαία κατανόηση και την ουσιαστική προσπάθεια. Ωστόσο, η προσπάθεια πρέπει να είναι αμφίδρομη. Δηλαδή, δεν μπορείς να κρατάς μόνος σου μια σχέση, να προσαρμόζεσαι συνεχώς και να περιμένεις επ’ αόριστον μια αλλαγή η οποία δεν έρχεται. Για να υπάρξει κοινή πορεία, χρειάζεται και οι δύο να αναγνωρίσετε τις δυσκολίες και να θελήσετε να τις αντιμετωπίσετε.
Εξίσου σημαντικό είναι να καταλάβεις ότι η συνύπαρξη δεν απαιτεί να είστε ίδιοι. Δε χρειάζεται να συμφωνείτε σε κάθε ζήτημα, να έχετε τις ίδιες συνήθειες ή να σκέφτεστε με τον ίδιο τρόπο. Χρειάζεται όμως να μπορείτε να σέβεστε τις διαφορές σας χωρίς να προσπαθείτε να αλλάξετε ο ένας τον άλλον, να υπάρχει χώρος για τις προσωπικές σας ανάγκες χωρίς αυτές να μετατρέπονται σε αιτία διαρκούς σύγκρουσης, να μπορείτε να διαφωνείτε χωρίς να προσβάλλετε, να απομακρύνεστε χωρίς να τιμωρείτε και να πλησιάζετε χωρίς να αισθάνεστε ότι χάνετε τον εαυτό σας. Η ουσιαστική συμβατότητα δε βρίσκεται στην απουσία διαφορών, αλλά στην ικανότητα δύο ανθρώπων να τις διαχειρίζονται με ωριμότητα.
Ίσως, τελικά το πιο δύσκολο σημείο είναι να αποδεχτείς ότι το να αγαπάς κάποιον δε σημαίνει πως πρέπει οπωσδήποτε να συνεχίσεις να βρίσκεσαι μαζί του. Μπορεί να αναγνωρίζεις την αξία του, να εκτιμάς όσα αισθάνεσαι και να μη θέλεις να τον χάσεις, αλλά ταυτόχρονα να καταλαβαίνεις ότι η συγκεκριμένη σχέση δε σου προσφέρει την ηρεμία και την ισορροπία που χρειάζεσαι. Αυτό, βέβαια, δεν ακυρώνει όσα νιώθεις ούτε σημαίνει ότι όσα ζήσατε ήταν ψεύτικα. Αντιθέτως, σημαίνει ότι αρχίζεις να ξεχωρίζεις την αγάπη από τη δυνατότητα μιας υγιούς κοινής πορείας.
Τελικά, ναι, δύο άνθρωποι μπορούν να αγαπιούνται και να μην μπορούν να συνυπάρξουν. Μπορεί να υπάρχει συναίσθημα, ενδιαφέρον και ειλικρινής επιθυμία για εγγύτητα, αλλά να απουσιάζουν οι προϋποθέσεις που κάνουν μια σχέση λειτουργική και ισορροπημένη. Να θυμάσαι πως το ζητούμενο δεν είναι να βρεις έναν άνθρωπο με τον οποίο δε θα υπάρχουν δυσκολίες, αλλά κάποιον με τον οποίο θα μπορείτε να τις αντιμετωπίζετε μαζί, γιατί η αγάπη έχει μεγάλη σημασία, αλλά χρειάζεται και κατανόηση, σεβασμός, συναισθηματική διαθεσιμότητα και κοινή διάθεση για προσπάθεια. Και ίσως η μεγαλύτερη ωριμότητα βρίσκεται στο να μπορείς να παραδεχτείς ότι αγαπάς έναν άνθρωπο χωρίς να αγνοείς όσα σε δυσκολεύουν κοντά του. Άλλωστε, δεν αρκεί να θέλεις κάποιον στη ζωή σου. Χρειάζεται να μπορείτε και οι δύο να δημιουργήσετε έναν τρόπο ζωής στον οποίο θα χωράτε χωρίς κανείς να χρειάζεται να χάσει τον εαυτό του για να κρατήσει τον άλλον.
