Κάθε βράδυ -λίγο πριν παραδοθούμε αμαχητί στην αγκαλιά του Μορφέα- παίρνουμε το μαξιλάρι μας αγκαλιά, ξαπλώνουμε ανάσκελα, κλείνουμε τα μάτια και κάνουμε απολογισμό. Βγάζουμε το τεφτέρι. 

Εκεί, στο απόλυτο σκοτάδι, αρχίζεις να μετράς. Μετράς τα χρόνια σου, τις ώρες που πέρασες μπροστά σε μια οθόνη, τα ποτά που έχεις πιεί, τους καφέδες που υποσχέθηκες, τα φλερτ σου που απέτυχαν, τα όνειρά σου που έχουν αρχίσει να ξεθωριάζουν, τις ρυτίδες στο πρόσωπό σου. Σκέφτεσαι τι έχεις κάνει όλα αυτά τα χρόνια. Τι έχεις προσφέρει στην ανθρωπότητα. Αναρωτιέσαι αν το παιδί που ήσουν κάποτε θα ήταν περήφανο για ‘σένα. 

Και πριν προλάβεις να απαντήσεις, πριν σχηματιστεί εκείνη η έρμη η απάντηση που τόσες νύχτες σε κρατάει ξύπνιο, ακούγονται κάτι φωνές. Δεν είναι ψίθυροι. Ούτε τσακωμοί. Είναι μια κανονική συζήτηση. 

Πετάγεσαι όρθιος. “Πού είμαι;” αναρωτιέσαι. Ανοίγεις τα μάτια και αντικρίζεις το ίδιο ταβάνι που αντίκριζες όταν ήσουν δεκαπέντε. Είσαι ακόμη στο παιδικό σου δωμάτιο. Οι φωνές που άκουγες ήταν των γονιών σου. Έβλεπαν το νέο σίριαλ του mega. 

Είσαι εικοσιπέντε. Εικοσιοκτώ. Τριάντα δύο. Είσαι ενήλικας προ πολλού. Έχεις την δουλειά σου, τα άγχη σου, τους φίλους σου, τα φλερτ σου, τα όνειρά σου. Και ζεις ακόμη εδώ. Κοιμάσαι στο ίδιο μονό κρεβάτι που κοιμόσουν στην γ’ γυμνασίου. Τα μαξιλάρια σου έχουν μαξιλαροθήκες με ζωάκια. Το λάπτοπ σου ακουμπά πάνω στην ίδια βιβλιοθήκη που ακουμπούσαν τα βιβλία σου την μακρινή (και ματωμένη) χρονιά των πανελληνίων. Τα ρούχα σου είναι πεταμένα πάνω σε εκείνη την καρέκλα με ροδάκια που έφερνες σβούρες διαβάζοντας αγγλικά.  

Κάθε βράδυ κλείνεις τα μάτια και ονειρεύεσαι. Ονειρεύεσαι με την ίδια ένταση και το ίδιο πάθος που ονειρευόσουν όταν ήσουν παιδί και έλεγες πως θα γίνεις αστροναύτης. Έπινες γάλα, έβαζες πιτζάμες, έπαιρνες το αρκουδάκι σου αγκαλιά κα ονειρευόσουν. Ονειρευόσουν να ξεπεράσεις τα όρια του πλανήτη, περπατώντας στο φεγγάρι. Πίστευες πως θα τα καταφέρεις. “Δεν πρέπει να είναι και τόσο δύσκολο”, σκεφτόσουν. 

Σήμερα, γυρνάς από την δουλειά, τρως στα γρήγορα ένα τοστ, παίρνεις αγκαλιά το μαξιλάρι σου και ονειρεύεσαι. Ονειρεύεσαι να ξεπεράσεις τα όρια της παιδικής σου ηλικίας, νοικιάζοντας το δικό σου σπίτι. Δεν πιστεύεις πως θα τα καταφέρεις. “Είναι πολύ δύσκολο”, σκέφτεσαι. 

Όταν ήσουν μικρός, αποκοιμιόσουν με την σκέψη πως μια μέρα θα τα καταφέρεις. Σήμερα γεμίζεις ματαιώσεις. Αποκαρδιώνεσαι. Θες -επιτέλους- να μεγαλώσεις. Να μπορείς να κοιμάσαι ό,τι ώρα θες. Να γυρνάς στο σπίτι σου όποτε σου γουστάρει. Να μαγειρεύεις στις τέσσερις το ξημέρωμα. Να ξυπνάς το πρωί και να μην σου μιλάει κανένας μέχρι να πιείς την πρώτη γουλιά από το μαγικό αυτό ζουμί που ονομάζεται καφές. Θες να μπαίνεις στο μπάνιο και να βγαίνεις μετά από τρεις εργάσιμες. Να μην σού χτυπά κανένας την πόρτα. Θες να κυκλοφορείς γυμνός. Να τρως στον καναπέ. Να περπατάς ξυπόλητος. Να έρχεται το αγόρι ή το κορίτσι σου να κοιμάστε μαζί. Να καλείς τους φίλους (ναι, και τους τριάντα) να στολίσετε το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Να καίγεται η λάμπα από το χολ και να την αφήνεις έτσι -καμμένη- γιατί δεν ξέρεις να την αλλάξεις. Γαμώτο, θες απλά να ζήσεις. 

Δεν νυστάζεις πια. Ξεσκεπάζεσαι. Ανάβεις το πορτατίφ που έχει πάνω τον τουίτι, πιάνεις το κινητό από το κομοδίνο και αρχίζεις να σκρολάρεις. Έχεις μπει σε αυτές τις ιστοσελίδες -ξέρεις- με τις αγγελίες σπιτιών. Δεν ψάχνεις πια σοβαρά. Έχεις χάσει κάθε ελπίδα. Απλά χαζεύεις. 

Γκαρσονιέρα 27 τετραγωνικά, ξύλινα κουφώματα, πλακάκια του ‘70, 680€. 

Ημιυπόγειο με θέα στον ακάλυπτο και ανακαινισμένο μπάνιο, 575€. 

Διαμέρισμα στον 2ο “πλήρως επιπλωμένο” με ό,τι περίσσεψε από το εξοχικό της θείας του ιδιοκτήτη και έναν καναπέ που έχει πάρει το σχήμα των προηγούμενων τριών ενοικιαστών, 860€. 

Κοιτάζεις τις τιμές και γελάς μόνος. Σού ζητούν 700€ για τέσσερις τοίχους που μυρίζουν υγρασία και κλεισούρα. Σκέφτεσαι για μια στιγμή πως “δεν πειράζει, ας έχει υγρασία, ας είναι σκοτεινό, μικρό και άβολο. Τουλάχιστον θα μένω μόνος”. Σε ξεγελά αυτή η σκέψη. Σε μεθά όπως το φτηνό κρασί. “Θα κάνω ένα βήμα πίσω, θα αρκεστώ στο μέτριο” λες και βγάζεις το νοητό κομπιουτεράκι. 

Αφαιρείς το ενοίκιο από τον μισθό σου. Αφαιρείς το ρεύμα, το νερό, το ίντερνετ, το σούπερ μάρκετ. Προσθέτεις τα όνειρα και τις επιθυμίες σου. Πολλαπλασιάζεις τα άγχη και τους φόβους σου. Διαιρείς την καρδιά και την ψυχή σου. Μηδέν στο πηλίκο. Δεν μένουν λεφτά ούτε για έναν καφέ στο χέρι, ένα σουβλάκι μια Παρασκευή, ένα εισιτήριο στο σινεμά, πολλώ δε μάλλον για εκείνες τις ξαφνικές αναποδιές που λατρεύει να σου στέλνει η ενήλικη ζωή, όπως ένα χαλασμένο δόντι ή ένα σκασμένο λάστιχο. 

“Πού να πάω ξυπόλητος στα αγκάθια;” σκέφτεσαι. Κλείνεις το κινητό, ξαναπαίρνεις το μαξιλάρι σου αγκαλιά και προσπαθείς να διώξεις κάθε σκέψη και να αποκοιμηθείς. 

Είμαστε η γενιά που δεν θα φύγει ποτέ από το σπίτι της. Θα ζούμε -αν όχι για πάντα- τουλάχιστον μέχρι τα αργά 30 μας με τους γονείς μας, διότι δεν μπορούμε να υποστηρίξουμε το αντίθετο οικονομικά. Διότι τα μαθηματικά όσο κι αν το προσπαθούμε αρνούνται -πεισματικά- να βγουν. 

Έτσι, κι ενώ μόλις πριν 15 χρόνια πιστεύαμε πως στα 30 μας θα ζούμε στον πλανήτη Άρη, συγκατοικούμε με τους γονείς μας. Ή μάλλον -ορθότερα- μάς φιλοξενούν οι γονείς μας.

Κι ως φιλοξενούμενος αγαπάς και το σπίτι που στεγάζει το κορμί σου και τους οικοδεσπότες που σού μαγειρεύουν, πλένουν τα ρούχα σου και σε νοιάζονται. Όμως, ο φιλοξενούμενος ακολουθεί πάντα έναν άγραφο κανόνα: δεν πιάνει πολύ χώρο, δεν ενοχλεί. 

Μαθαίνεις, λοιπόν, να ζεις στις μύτες των ποδιών. Να ξεκλειδώνεις την εξώπορτα στις τρεις τα ξημερώματα κρατώντας τα παπούτσια στο χέρι, σαν τότε που ήσουν 17 και γυρνούσες από την Σαββατιάτικη έξοδό σου.  Μαθαίνεις να χαμηλώνεις τη φωνή σου στο τηλέφωνο όταν μιλάς με φίλους, γιατί οι τοίχοι του παιδικού σου δωματίου δεν φτιάχτηκαν για να κρατάνε μυστικά. Μαθαίνεις να πίνεις τον πρωινό σου καφέ με ερωτήσεις για το τι ώρα θα γυρίσεις και αν πήρες ζακέτα, κι ας έχεις μπροστά σου ένα οκτάωρο γεμάτο ευθύνες και deadlines.

Μαθαίνεις να είσαι λίγο ενήλικας και λίγο παιδί ταυτόχρονα. 

Δεν μένεις στο παιδικό σου δωμάτιο, γιατί δείλιασες να πετάξεις στο φεγγάρι. Έμεινες επειδή ο ουρανός της εποχής σου αποδείχτηκε πολύ ακριβός. Όμως, μην παραιτείσαι. Μην σταματάς να κάνεις όνειρα. Κούρνιασε στο μονό παιδικό σου κρεβατάκι, χώσου κάτω από το πάπλωμά σου και ονειρέψου την στιγμή που θα βρεις και ‘συ τους δικούς σου τέσσερις τοίχους. Μέχρι τότε το σπίτι σου είσαι εσύ. Κι ας κοιμάσαι ακόμα πάνω σε μαξιλαροθήκες με ζωάκια.

Το να ονειρεύεσαι σημαίνει δύναμη. Κι, όπως λέει και ο ποιητής, τι δύναμη θα είχε η κόλαση αν οι κάτοικοί της δεν ονειρευόντουσαν τον παράδεισο; 

Συντάκτης: Στέλλα Μπακάλη