Πήρες δίπλωμα, έβγαλες την πολυπόθητη φωτογραφία με το χαμόγελο της επιτυχίας, ενημέρωσες φίλους και συγγενείς και κάπου εκεί πίστεψες πως είσαι έτοιμος να κατακτήσεις τους δρόμους. Συγχαρητήρια! Μόνο που υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια που κανείς δεν μπήκε στον κόπο να σου εξηγήσει. Άλλο να οδηγείς στη σχολή κι άλλο να βγαίνεις μόνος σου στους δρόμους της Αθήνας. Γιατί εδώ δεν παίρνεις απλώς το αυτοκίνητο για να πας μια βόλτα. Συμμετέχεις σε ένα παιχνίδι επιβίωσης, με απρόβλεπτες αποστολές, κρυφές παγίδες και συμπαίκτες που μάλλον δεν έχουν διαβάσει τους κανόνες.

Αρχικά, υπάρχει το περίφημο «Ν» στο πίσω τζάμι. Αυτό το αθώο γραμματάκι που υποτίθεται πως ενημερώνει τους υπόλοιπους ότι είσαι νέος οδηγός και χρειάζεσαι λίγη κατανόηση. Στην πραγματικότητα, ορισμένοι το αντιμετωπίζουν σαν προσωπική πρόσκληση να δοκιμάσουν την υπομονή σου. Θα σου κορνάρουν επειδή άργησες μισό δευτερόλεπτο να ξεκινήσεις στο φανάρι, θα κολλήσουν πίσω σου λες και συμμετέχετε σε αγώνα Formula 1 και, φυσικά, θα σου ρίξουν εκείνο το βλέμμα που λέει «ποιος σου έδωσε δίπλωμα;». Η απάντηση είναι απλή: ο εξεταστής. Και μάλιστα με υπογραφή!

Πάμε τώρα στο πρώτο μεγάλο κεφάλαιο: τις λωρίδες κυκλοφορίας. Στη θεωρία, οι διαγραμμίσεις υπάρχουν για να οργανώνουν την κίνηση. Στην Αθήνα, όμως, μερικοί τις αντιμετωπίζουν περισσότερο ως διακοσμητικό στοιχείο. Εκεί που κινείσαι ήρεμα στη λωρίδα σου, εμφανίζεται ένα αυτοκίνητο από το πουθενά και αποφασίζει ότι ο χώρος μπροστά σου του ανήκει δικαιωματικά. Φλας; Τι είναι αυτό; Κάποια προαιρετική λειτουργία που περιλαμβάνεται μόνο στην ακριβή έκδοση του αυτοκινήτου;

Και φυσικά, δεν γίνεται να μιλήσουμε για οδήγηση στην πρωτεύουσα χωρίς να αναφερθούμε στις μηχανές. Τις βλέπεις στον καθρέφτη, ξανακοιτάς και ξαφνικά έχουν εμφανιστεί δίπλα σου. Δεν ξέρεις από πού πέρασαν, πώς χώρεσαν ή αν διαθέτουν κάποια μυστική τεχνολογία τηλεμεταφοράς. Εσύ πάντως έχεις αποκτήσει μια νέα συνήθεια: ελέγχεις τους καθρέφτες σου τόσο συχνά που κοντεύεις να γνωρίσεις προσωπικά όλους τους οδηγούς πίσω σου.

Έπειτα έρχεται η στιγμή που πρέπει να παρκάρεις. Εκεί αρχίζει το πραγματικό escape room. Βρίσκεις μια θέση, πλησιάζεις με ενθουσιασμό και ανακαλύπτεις ότι χωράει μόνο ένα Smart, κι αυτό αν διπλώσει τους καθρέφτες. Συνεχίζεις την αναζήτηση και, ύστερα από είκοσι λεπτά, εντοπίζεις επιτέλους κάτι υποσχόμενο. Βάζεις όπισθεν, στρίβεις το τιμόνι και ξαφνικά εμφανίζεται πίσω σου ένα αυτοκίνητο. Ο οδηγός περιμένει. Εσύ αγχώνεσαι. Εκείνος περιμένει λίγο πιο επιδεικτικά. Εσύ ξεχνάς όλα όσα έμαθες στα μαθήματα. Και κάπως έτσι, μια απλή στάθμευση μετατρέπεται σε δημόσια παράσταση με δωρεάν θεατές.

Ας μιλήσουμε και για το GPS, αυτόν τον γλυκό ψεύτη που σου υπόσχεται ότι θα φτάσεις στον προορισμό σου σε δεκαπέντε λεπτά. «Σε 200 μέτρα στρίψτε δεξιά», σου λέει με απόλυτη ψυχραιμία. Μόνο που βρίσκεσαι στην αριστερή λωρίδα, ανάμεσα σε ένα λεωφορείο και τρία αυτοκίνητα που δεν σκοπεύουν να σε αφήσουν να περάσεις. Χάνεις τη στροφή και ακούς το θρυλικό «Επαναϋπολογισμός διαδρομής». Αυτή η φράση, αν είχε ανθρώπινη μορφή, θα ήταν εκείνος ο φίλος που σε βάζει σε μπελάδες και μετά σου λέει «έλα μωρέ, δεν έγινε τίποτα».

Υπάρχει βέβαια και η κίνηση. Εκεί που ξεκινάς με καφέ, μουσικούλα και καλή διάθεση, καταλήγεις σαράντα λεπτά αργότερα να έχεις προχωρήσει δύο στενά και να αναρωτιέσαι αν θα ήταν πιο γρήγορο να πας με τα πόδια. Στο μεταξύ, έχεις προλάβει να ακούσεις ολόκληρο άλμπουμ, να σκεφτείς τις επιλογές της ζωής σου και να αποκτήσεις μια ιδιαίτερη σχέση με τον οδηγό του διπλανού αυτοκινήτου. Έχετε ξεκινήσει ως άγνωστοι και πλέον ανταλλάσσετε βλέμματα κατανόησης σαν παλιοί συνάδελφοι.

Το καλύτερο, όμως, είναι οι συμβουλές των έμπειρων οδηγών. «Μην αγχώνεσαι», σου λένε, ενώ ταυτόχρονα σχολιάζουν κάθε σου κίνηση από τη θέση του συνοδηγού. «Πρόσεχε τον πεζό!», «Μην πας τόσο κοντά!», «Γιατί σταμάτησες;», «Εδώ έπρεπε να στρίψεις!». Ευχαριστούμε πολύ για την υποστήριξη. Αν χρειαστούμε ζωντανή μετάδοση πανικού, θα σας ενημερώσουμε.

Κι όμως, μέσα σε όλο αυτό το χάος, συμβαίνει κάτι ωραίο. Κάθε διαδρομή σε κάνει λίγο πιο έμπειρο. Μαθαίνεις να προβλέπεις, να παραμένεις ψύχραιμος, να μην επηρεάζεσαι από την ανυπομονησία των άλλων και, κυρίως, να μη βιάζεσαι να αποδείξεις τίποτα σε κανέναν.

Γιατί το ζητούμενο δεν είναι να γίνεις ο πιο γρήγορος οδηγός της Αθήνας, αλλά να φτάνεις με ασφάλεια εκεί που θέλεις. Κι αν στην αρχή χρειαστεί να κάνεις τρεις φορές τον γύρο του τετραγώνου για να παρκάρεις, δεν χάθηκε κι ο κόσμος.

Άλλωστε, στην Αθήνα το πραγματικό κατόρθωμα δεν είναι να πάρεις το δίπλωμα. Είναι να φτάσεις στον προορισμό σου, να βρεις πάρκινγκ και να μη χρειαστείς διακοπές μετά. Αν τα καταφέρεις και τα τρία την ίδια μέρα, συγχαρητήρια! Μόλις ξεκλείδωσες το επόμενο επίπεδο.

Συντάκτης: Ράνια Λιάσκου