Φανταστείτε λοιπόν, να ξυπνούσατε αύριο το πρωί και να είχαν εξαφανιστεί όλοι οι άντρες του πλανήτη. Όχι μόνο οι σύντροφοί σας, οι πατεράδες σας, τα αδέρφια σας ή οι γιοι σας. Αλλά όλοι! Από τα νεογέννητα αγόρια μέχρι τους υπερήλικες άντρες. Κανένας δεν θα είχε πεθάνει μπροστά σας, απλώς θα είχαν πάψει να υπάρχουν σε μια μόνο στιγμή.
Τι θα συνέβαινε άραγε στους δρόμους; Στα νοσοκομεία, στα εργοστάσια, στις κυβερνήσεις; Και κυρίως, τι θα συνέβαινε στις γυναίκες που για αιώνες έμαθαν να υπολογίζουν τον κίνδυνο πριν περπατήσουν μόνες τους τη νύχτα;
Τώρα, έτσι απλά αντιστρέψτε το σενάριο. Σε μια στιγμή εξαφανίζονται από τον πλανήτη όλες οι γυναίκες. Από τα κορίτσια που μόλις γεννήθηκαν μέχρι τις ηλικιωμένες που έχουν ζήσει έναν ολόκληρο σχεδόν αιώνα.
Πόσο θα άντεχε άραγε η ανθρωπότητα; Θα μπορούσαν οι άντρες να συνεχίσουν να δημιουργούν ζωή; Και τι θα σήμαινε ένας πλανήτης χωρίς το μισό σχεδόν ανθρώπινο είδος;
Δεν υπάρχει μια επιστημονική μελέτη που να δίνει οριστικές απαντήσεις σε όλα αυτά. Μπορούμε, όμως να χρησιμοποιήσουμε δημογραφικά στοιχεία και όσα η βιολογία και η κοινωνία μας έχει διδάξει, για να κάνουμε ένα νοητικό στην ουσία πείραμα, που όμως αποκαλύπτει πολλά περισσότερα από όσα φανταζόμαστε.
Σύμφωνα με τα στοιχεία από την έκθεση World Population Prospects 2024 του ΟΗΕ, ο παγκόσμιος πληθυσμός ανερχόταν σε περίπου 8,16 δισεκατομμύρια ανθρώπους. Ανάμεσα σε αυτούς τα 4,104 δισεκατομμύρια ήταν άνδρες και τα 4,058 δισεκατομμύρια ήταν γυναίκες. Αν στην ουσία εξαφανιζόταν οποιοδήποτε από τα δυο φύλα, θα χάναμε σχεδόν τον μισό πληθυσμό του πλανήτη.
Το αποτέλεσμα όμως θα εξαρτιόταν και από την ηλικία των ανθρώπων που εξαφανίζονταν. Άλλο να χάνεις δισεκατομμύρια παιδιά, άλλο τον ενεργό πληθυσμό που συντηρεί τις υποδομές και άλλο τους ηλικιωμένους που μεταφέρουν εμπειρίες, γνώσεις και μνήμη.
Πάμε όμως φίλοι μου να δούμε το πρώτος σενάριο όπου εξαφανίζονται όλοι άντρες.
Εάν υποθετικά χάνονταν τα αγόρια ηλικίας 0-14 ετών που αποτελούν τα 1,038 δισεκατομμύρια των ανθρώπων, αυτή η πρώτη απώλεια θα ήταν σχεδόν αδύνατο να την περιγράψουμε με λόγια. Εκατοντάδες εκατομμύρια οικογένειες θα έχαναν παιδιά, αδέρφια και εγγόνια. Σχολεία, παιδικοί σταθμοί και οικογένειες θα άλλαζαν μέσα σε δευτερόλεπτα.
Οι γυναίκες θα παρέμεναν με τα κορίτσια τους, αλλά η κοινωνία θα κουβαλούσε τεράστιο συλλογικό τραύμα. Η απώλεια δεν θα ήταν απλώς δημογραφική αλλά και προσωπική, οικογενειακή και πολιτισμική.
Στη συνέχεια από το κάδρο χάνονται και οι άντρες ηλικίας 15-64 ετών που αποτελούν τα 2,696 δισεκατομμύρια των ανθρώπων. Σε αυτό το σημείο θα βρισκόταν το μεγαλύτερο πλήγμα στις λειτουργίες της κοινωνίας.
Θα εξαφανίζονταν εργαζόμενοι, οδηγοί, τεχνικοί, γιατροί, νοσηλευτές, μηχανικοί, στρατιωτικοί, πολιτικοί, επιστήμονες και άνθρωποι που φροντίζουν άλλους. Θα χάνονταν πατεράδες, σύζυγοι, φίλοι και συνάδελφοι.
Πολλά νοσοκομεία, δίκτυα ηλεκτροδότησης, μεταφορές, εφοδιαστικές αλυσίδες και βιομηχανίες θα αντιμετώπιζαν άμεσες ελλείψεις προσωπικού. Επιπλέον, ορισμένες κρίσιμες λειτουργίες θα διακόπτονταν, τουλάχιστον προσωρινά ενώ άλλες θα συνέχιζαν χάρη στις γυναίκες που ήδη εργάζονται σε αυτές.
Κι εδώ όμως υπάρχει κάτι, που αξίζει να σκεφτούμε φίλοι μου: οι γυναίκες ΔΕΝ θα ξεκινούσαν από το μηδέν. Ήδη λειτουργούν επιχειρήσεις, χειρίζονται μηχανήματα, διευθύνουν νοσοκομεία, παράγουν τρόφιμα, οδηγούν οχήματα, κατασκευάζουν υποδομές και το κυριότερο αναπτύσσουν τεχνολογία.
Θα χρειάζονταν σαφώς χρόνο, εκπαίδευση, αναδιοργάνωση και συνεργασία για να καλύψουν τα κενά. Δεν θα υπήρχε κάποια μαγική μεταμόρφωση που θα έκανε τα πάντα πιο εύκολα, θα υπήρχε όμως μια αναγκαστική προσαρμογή.
Και ναι, σίγουρα η απουσία των αντρών που ασκούν βία και σπέρνουν τον θάνατο θα σήμαινε ότι οι γυναίκες δεν θα κινδύνευαν πλέον από αυτούς. Όμως η κατάρρευση των υπηρεσιών, η έλλειψη πόρων και η κοινωνική αναταραχή θα μπορούσαν ίσως να δημιουργήσουν άλλους κινδύνους. Άρα δεν μπορούμε να συμπεράνουμε ότι όντως ο πλανήτης θα γινόταν αυτομάτως ασφαλής.
Συνεχίζουμε με την εξαφάνιση των αντρών ηλικίας 65 ετών και πάνω που αποτελούν περίπου τα 371 εκατομμύρια του πληθυσμού. Σε αυτό το σημείο θα χάνονταν άνθρωποι που έχουν ζήσει πολέμους, κρίσεις, αλλαγές εποχών και γενεών ολόκληρων. Παππούδες, επιστήμονες, καλλιτέχνες, δάσκαλοι, τεχνίτες, άνθρωποι που γνωρίζουν ιστορίες τις οποίες κανέναν βιβλίο δεν θα καταγράψει ποτέ.
Μαζί με αυτούς δηλαδή θα χανόταν ένα τεράστιο απόθεμα εμπειρίας. Γιατί καλώς ή κακώς η γνώση δεν βρίσκεται μόνο μέσα στα πανεπιστήμια και τα εγχειρίδια αλλά και στα χέρια εκείνου που ξέρει να επισκευάζει μια μηχανή χωρίς να ανοίξει βιβλίο, στην μνήμη ενός ανθρώπου που έζησε μια ιστορική καταστροφή, στην εμπειρία που μεταδίδεται από γενιά σε γενιά.
Θα ήταν ο κόσμος άραγε ασφαλέστερος για τις γυναίκες; Νομίζω ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας και πίσω από ευγενικές διατυπώσεις αλλά η ανδρική βία αποτελεί πραγματικό και ουσιαστικό κοινωνικό πρόβλημα και έχει δυσανάλογα σοβαρές συνέπειες για πολλές γυναίκες.
Σύμφωνα πάλι με στοιχεία του ΟΗΕ για τις γυναικοκτονίες, περίπου 51.100 γυναίκες και κορίτσια δολοφονήθηκαν από συντρόφους ή άλλα μέλη της οικογένειάς τους μόνο το 2023 για παράδειγμα. Αυτό αντιστοιχούσε σε περίπου 60% των γυναικών και κοριτσιών που δολοφονήθηκαν εκείνη την χρονιά! Αντίστοιχα, περίπου 12% των ανδρών και αγοριών που δολοφονήθηκαν ήταν θύματα των συντρόφων ή άλλων μελών της οικογένειάς τους.
Και σε αυτό το σημείο θα ήθελα να πω πως αυτά τα στοιχεία δεν σημαίνουν ότι όλοι οι άντρες είναι βίαιοι ούτε ότι οι γυναίκες δεν ασκούν βία. Δείχνουν όμως ότι η βία μέσα στις στενές σχέσεις και στην οικογένεια επιβαρύνει δυσανάλογα τις γυναίκες.
Στο υποθετικό μας σενάριο λοιπόν που οι άντρες εξαφανίζονταν, η βία που ασκείται από αυτούς θα έπαυε αυτόματα να υπάρχει. Οι γυναίκες δεν θα χρειάζονταν έναν άντρα σύντροφο, έναν άντρα stalker ή έναν άντρα δράστη σεξουαλικής επίθεσης. Ο συγκεκριμένος κίνδυνος απλώς δεν θα υπήρχε.
Μέσα λοιπόν σε λίγα χρόνια από την εξαφάνιση των αντρών ο πλανήτης θα αναδυόταν από την αρχή μέσα από τις δυσκολίες των πρώτων μεταβατικών ετών με τις γυναίκες να έχουν καλύψει όλες τις θέσεις εργασίας σε όλους τους τομείς, και με τις τράπεζες σπέρματος που θα είχαν παραμείνει η δημιουργία νέας ζωής δεν θα αποτελούσε πρόβλημα. Μην ξεχνάτε πως με την δημιουργία νέας ζωής τα φύλα θα δημιουργούνταν εκ νέου σε έναν νέο πλέον κόσμο νομοθετημένο και οριοθετημένο να δημιουργεί.
Αν αντιστρέψουμε το ίδιο αυτό σενάριο και οι γυναίκες ηλικίας 0 ως 65 και πάνω εξαφανίζονταν τότε θα καταλάβουμε πως ένα τεράστιο κομμάτι του μέλλοντος και της δημιουργίας θα χανόταν ανεπιστρεπτί.
Οι άντρες θα έμεναν να διαχειριστούν μια κοινωνία χωρίς γυναίκες και κορίτσια με τεράστιο ψυχικό κόστος και με ανάγκη να αναδιοργανώσουν την καθημερινότητα, τη φροντίδα και την επιμέλεια της οικογένειας. Η κρίση θα ήταν πρωτοφανής! Η παγκόσμια οικονομία θα δεχόταν τεράστιο πλήγμα, οι οικογένειες και οι κοινότητες θα κατέρρεαν και θα υπήρχαν κενά σε κρίσιμες υπηρεσίες και παραγωγικές δραστηριότητες. Και ύστερα θα ερχόταν το μεγαλύτερο πρόβλημα : η Αναπαραγωγή!
Θα μπορούσαν άραγε οι άντρες να συνεχίσουν την ανθρωπότητα χωρίς γυναίκες;
Με την σημερινή επιστήμη, όχι επ΄αόριστον!
Η ανθρώπινη αναπαραγωγή απαιτεί ωάρια και σπερματοζώαρια, ενώ μια εγκυμοσύνη χρειάζεται κατάλληλο περιβάλλον κύησης. Οι άντρες δεν μπορούν σήμερα να κυοφορήσουν και να γεννήσουν παιδιά με τις διαθέσιμες κλινικές τεχνολογίες. Θα υπήρχαν ενδεχομένως κατεψυγμένα ωάρια και έμβρυα που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν, εφόσον υπήρχαν οι κατάλληλες συνθήκες και διαθέσιμες γυναίκες για να τα κυοφορήσουν. Όμως στο υποθετικό σενάριο που όλες οι γυναίκες εξαφανίζονταν ακόμη και αυτά τα αποθέματα δεν θα έλυναν το πρόβλημα της κύησης.
Άρα οι άνθρωποι που θα είχαν απομείνει θα γερνούσαν και με τον χρόνο, το ανθρώπινο είδος θα οδηγούνταν στην εξαφάνιση.
Η γυναίκα λοιπόν δεν χρειάζεται να εξαφανιστεί για να αποδειχθεί η αξία της. Ο άντρας δεν χρειάζεται να εξαφανιστεί για να αναγνωριστεί η συμβολή του. Και κανείς δεν χρειάζεται να υποτιμηθεί για να αναδειχθεί κάποιος άλλος. Η πραγματική πρόοδος δεν θα έρθει όταν αποδείξουμε ποιος μπορεί να επιβιώσει χωρίς τον άλλον. Θα έρθει όταν πάψουμε να θεωρούμε φυσιολογικό να ζει ο ένας με φόβο, ο άλλος με πίεση και όλοι μαζί με την ψευδαίσθηση ότι πρέπει να ανταγωνιστούμε για να αξίζουμε.
Γιατί φίλοι μου, ο κόσμος δεν χρειάζεται να εξαφανίσει το μισό του για να γίνει καλύτερος. Χρειάζεται να μάθει να ζει καλύτερα με όλους.
