Με αφορμή την έγκριση του ψηφίσματος για έναν κοινό ορισμό του βιασμού σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, ανοίγουμε μια δύσκολη αλλά απαραίτητη συζήτηση γύρω από το θέμα της σεξουαλικής βίας.
Η σεξουαλική πράξη χωρίς ελεύθερη και ξεκάθαρη συναίνεση πρέπει να θεωρείται βιασμός. Μέσα σε αυτή τη συζήτηση αναγνωρίζουμε έννοιες όπως η τοξική αρρενωπότητα, η κουλτούρα βιασμού και το sleep porn, ενώ δεν μπορούμε να αγνοήσουμε ούτε τη λεγόμενη «Ακαδημία βιαστών», η οποία συγκέντρωσε 82.000 επισκέψεις διαδικτυακά μόνο μέσα στον μήνα Μάρτιο.
Κάνοντας μια ιστορική αναδρομή, φτάνουμε μέχρι τον 18ο αιώνα π.Χ. και τον Κώδικα του Χαμουραμπί, όπου συναντάται ήδη η αναφορά στον όρο «βιασμός». Παράλληλα, θυμόμαστε συγκλονιστικές υποθέσεις από όλον τον κόσμο, όπως τον ομαδικό βιασμό της 23χρονης φοιτήτριας στο Δελχί της Ινδίας, που αποτέλεσε τη βάση για το ντοκιμαντέρ India’s Daughter.
Δυστυχώς, αντίστοιχα περιστατικά έχουν σημαδέψει και την Ελλάδα. Η γυναικοκτονία της Ελένης Τοπαλούδη μετά τον ομαδικό βιασμό στη Ρόδο, η υπόθεση της 15χρονης στην Αμάρυνθο που βιάστηκε από τέσσερα αγόρια ενώ τρία κορίτσια βιντεοσκοπούσαν την πράξη, αλλά και η αθώωση των δραστών, παραμένουν ανοιχτές πληγές στη συλλογική μνήμη. Το ίδιο και οι υποθέσεις της 11χρονης στον Κολωνό και του 15χρονου στο Ίλιον.
Την ίδια στιγμή, τηλεοπτικά και διαδικτυακά περιεχόμενα συχνά αναπαράγουν βίαια πρότυπα χωρίς κριτική σκέψη, συμβάλλοντας σε μια επικίνδυνη κανονικοποίηση. Η ουσιαστική αντιμετώπιση του προβλήματος δεν μπορεί να έρθει μόνο μέσα από την τιμωρία, αλλά κυρίως μέσα από την πρόληψη. Η σεξουαλική αγωγή, η εκπαίδευση γύρω από τη συναίνεση, ένα σαφές νομικό πλαίσιο, η υπεύθυνη στάση των ΜΜΕ και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, αλλά και η πραγματική υποστήριξη των επιζωσών και των επιζώντων, είναι ίσως τα πιο σημαντικά βήματα ώστε να μη χρειάζεται να συζητάμε συνεχώς για νέες τραγωδίες.
Συντάκτης: Μαίρη Χιόνη
