Σε πολλές καταστάσεις στην πορεία της ζωής μας, είτε πρόκειται για καινούριες εμπειρίες όπως το να δώσουμε μια συνέντευξη, να κάνουμε νέους φίλους, να γνωρίσουμε κάποιον που μας ενδιαφέρει περισσότερο, να βρούμε δουλειά σε έναν νέο εργασιακό χώρο, ή σε πλέον γνωστές όπως μια έξοδος με την παρέα, ή σε κάποια συζήτηση, σίγουρα θα βρεθούν κάποιοι δικοί μας άνθρωποι -λογικά- να μας πουν μια πολύ γνωστή και μάλλον κλισέ φράση. Ποια είναι αυτή; “Να είσαι ο εαυτός σου”. Ακούγεται πολύ ωραίο, δε λέω αλλά τι μπορεί να σημαίνουν αυτές οι τέσσερις λέξεις; Ξέρουμε τόσο καλά το ποιοι είμαστε, σε όποια ηλικία και φάση μας, που αυτό που μένει είναι να το δείξουμε στους άλλους γύρω μας; Και αν δεν ξέρουμε ποιοι είμαστε, τι κάνουμε άραγε;
Σε μία ελεύθερη ερμηνεία σημαίνει να λειτουργούμε με αυθεντικότητα. Ουσιαστικά, να ζούμε και να εκφραζόμαστε με βάση τις δικές μας αξίες, τις πεποιθήσεις και συναισθήματα. Να είμαστε κάποιοι δηλαδή χωρίς να προσπαθούμε να προσαρμοστούμε θέσεις άλλων ή να υποκρινόμαστε για να κερδίσουμε την αποδοχή και την συμπάθεια των άλλων ανθρώπων. Το ερώτημα είναι άλλο, αρχικά. Γιατί δεν είμαστε ο εαυτός μας και αντί να έρθουμε πιο κοντά του, απομακρυνόμαστε; Η απάντηση για άλλη μια φορά μάλλον βρίσκεται στα παιδικά χρόνια μας. Κάποια στιγμή τότε, κάποιος ίσως μας είπε ότι δεν θα είμαστε αρεστοί έτσι όπως είμαστε και μεγαλώνοντας ακούγοντας το, αφομοιώθηκε μέσα μας. Έτσι, μάλλον άλλαξε ο τρόπος σκέψης και έκφρασης μας, και δημιουργήθηκαν νέα πρότυπα συμπεριφοράς σύμφωνα πάντα με τα κοινωνικά στερεότυπα γύρω μας. Πολλές φορές, η ανάγκη μας για την κοινωνική αποδοχή μας ωθεί να ξεχάσουμε ποιοι είμαστε και τι θέλουμε με μοναδικό αποτέλεσμα να “μπαίνουμε σε άλλα καλούπια”, συμβιβαζόμενοι στα θέλω των άλλων. Η αλήθεια είναι ότι πολλοί άνθρωποι κατά καιρούς προσπαθώντας να καλύψουν όλα τα κοινωνικά πρέπει και να έχουν την αρέσκεια των άλλων, έχουν αισθανθεί την πίεση πάνω τους και δυσκολεύονται να φτάσουν εκεί που απαιτείται.
Πώς φτάνουμε όμως απενοχοποιούμαστε από όλο αυτό και φτάνουμε στο σημείο να είμαστε ο εαυτός μας; Για να γίνει μια καλή αρχή, χρειάζεται το χαρακτηριστικό της ειλικρίνειας. Χρειάζεται δηλαδή, να είμαστε αληθινοί με τον εαυτό μας σε πρώτη φάση, με την έννοια να αποδεχόμαστε τα συναισθήματα μας και να μπορούμε να τα εκφράσουμε στους γύρω μας με σαφή τρόπο, ώστε να μας κατανοήσουν. Ακολουθεί ως χαρακτηριστικό η αυτογνωσία που κι αυτή αποτελεί μια δύσκολη “διαδρομή” καθώς έχοντας τη, ξέρουμε ουσιαστικά ποιοι είμαστε, τι όρια να θέσουμε, τι διεκδικούμε και φυσικά κάποιες αδυναμίες μας. Γνωρίζοντας όλα αυτά, είμαστε πιο κοντά στην κατανόηση της μοναδικότητας πλέον που έρχεται να συμπληρώσει την αυτογνωσία καθώς αποδεχόμενοι πια τις αδυναμίες μας ή και τις ιδιαιτερότητες μπορούμε να τις αγκαλιάσουμε, να τις στηρίζουμε και να μην ντρεπόμαστε για κάποιο από τα χαρακτηριστικά μας. Και όλα τα παραπάνω τι χρειάζονται για να εκφραστούν; το θάρρος! Ναι, είναι το επόμενο και τελευταίο χαρακτηριστικό που είναι καλό να διαθέτουμε ώστε να είμαστε ένα βήμα πιο κοντά στον εαυτό μας. Ίσως να είναι και το πιο δύσκολο από τα παραπάνω καθώς όντως απαιτείται κάποιο ‘’ξεβόλεμα” ώστε να δείξουμε ποιοι είμαστε εφόσον πάντα υπάρχει η ανησυχία να μην αρέσουμε στους γύρω μας και να τους δυσαρεστήσουμε.
Βέβαια, για να αποκτήσουμε και τα παραπάνω χαρακτηριστικά δεν αρκεί απλά μια προσπάθεια, αλλά έρχονται μέσα από τις εμπειρίες στη διάρκεια της ζωής μας. Καλές και κακές, εντείνουν τη διαδικασία να διαμορφώσουμε απόψεις, να υιοθετήσουμε πεποιθήσεις, να διαμορφώσουμε χαρακτήρα και έτσι να έρθουμε πιο κοντά στον εαυτό μας. Αυτός είναι και ένας τρόπος να νιώσουμε λίγο πιο οικεία με την κριτική και την απόρριψη και να συνειδητοποιήσουμε ότι όπως και να είμαστε, ό,τι και αν κάνουμε, πάντα κάποιος θα έρθει να μας κρίνει ή ίσως να μη του αρέσουμε γενικά. Εάν όμως μπορούμε και καλλιεργήσουμε την αυτοπεποίθηση μας και πιστέψουμε τον εαυτό μας και αφήσουμε πίσω μας τη μεγάλη ανάγκη για επιβεβαίωση -γιατί αντικειμενικά όλοι τη χρειαζόμαστε – θα μπορέσουμε να γνωρίσουμε την αυθεντικότητα του εαυτού μας και να νιώσουμε ο εαυτός μας, και ας είναι κάπως “κοστοβόρο” στο τέλος της ημέρας.
Συντάκτης: Γεωργία Μπουρσιάνη
Επιμέλεια κειμένου: Αγγελική Θεοχαρίδη
Επιμέλεια κειμένου: Αγγελική Θεοχαρίδη
