Δεν ξέρεις καν όνομα. Η στολή έχει ήδη συστηθεί.
Δεν έχετε γνωριστεί, αλλά έχεις ήδη αναγνωρίσει ηγετικές ικανότητες. Στέκεται στην ουρά για καφέ κι εσύ βλέπεις έναν άνθρωπο που μπορεί να αναλάβει μια δύσκολη κατάσταση. Μπορεί να δυσκολεύεται να διαλέξει σιρόπι. Δεν έχουμε στοιχεία. Έχουμε όμως στολή, σωστή εφαρμογή στους ώμους και μια φαντασία που μόλις ανέλαβε δημόσιες σχέσεις. Πριν παραγγείλει, τον έχεις κάνει αποφασιστικό, ψύχραιμο και ύποπτα κατάλληλο για πράγματα που δεν συζητιούνται μπροστά στον υπάλληλο. Κάποιοι χρειάζονται τρία ραντεβού για να δημιουργήσουν εντύπωση. Εκείνος ντύθηκε για δουλειά.
Η έλξη προς τους ένστολους έχει αυτή την ιδιαιτερότητα: ο ρόλος συστήνεται πριν από τον άνθρωπο. Ένας πυροσβέστης, ένας στρατιωτικός, ένας πιλότος, ένας αστυνομικός μπορεί να ενεργοποιούν εντελώς διαφορετικούς συνειρμούς. Για κάποιον μετράει η εικόνα της προστασίας. Για άλλον η πειθαρχία ή το κύρος. Κάποιος τρίτος απλώς εκτιμά ένα καλοραμμένο σακάκι και δεν χρωστάει διδακτορικό για να του αρέσει. Το φετίχ με τη στολή, όπως το λέμε στην καθημερινή κουβέντα, δεν έχει μία εξήγηση για όλους. Ούτε κάθε προτίμηση σε έναν ένστολο χρειάζεται να αποκτήσει ψυχολογική ταμπέλα. Μερικές φορές αρκεί να παραδεχτούμε ότι το βλέμμα στάθηκε λίγο παραπάνω.
Το ύφασμα κάνει μια εξαιρετική δουλειά: αφήνει τα κενά εκεί όπου μπορούμε να τα συμπληρώσουμε όπως μας βολεύει. Βλέπεις πειθαρχία και φαντάζεσαι συνέπεια. Βλέπεις βαθμό και προσθέτεις αυτοπεποίθηση. Βλέπεις επαγγελματική ευθύνη και αποφασίζεις ότι αποκλείεται να απαντάει «δεν ξέρω τι θέλω» μετά από έξι μήνες. Από πού προκύπτει αυτό, δεν θα εξεταστεί. Ηεπιτροπή χαζεύει τους ώμους και ξέχασε να ζητήσει δικαιολογητικά. Κάπως έτσι ένας άνθρωπος που δεν έχει πει ούτε καλημέρα αποκτά προσόντα που άλλοι δεν κατάφεραν να αποδείξουν σε ολόκληρη σχέση. Θα μπορούσε να είναι υπέροχος. Θα μπορούσε επίσης να θεωρεί τη συγγνώμη πλήγμα στο κύρος του. Προς το παρόν, τα κουμπιά τού εξασφαλίζουν το τεκμήριο της γοητείας.
Κι ύστερα υπάρχει η εξουσία. Όχι για όλους, ούτε με τον ίδιο τρόπο, αλλά ως πιθανό κομμάτι της φαντασίωσης. Μπορεί να σου αρέσει η ιδέα ενός ανθρώπου που ξέρει τι θέλει, παίρνει πρωτοβουλία, δεν χρειάζεται σαράντα λεπτά διαβούλευσης για να αποφασίσει πού θα πάτε. Ειδικά αν όλη μέρα είσαι εσύ που οργανώνεις τα πάντα, η σκέψη να αφήσεις για λίγο την πρωτοβουλία σε κάποιον άλλο μπορεί να έχει γοητεία. Αυτό όμως το επιλέγεις. Η στολή δεν προσφέρει δικαιοδοσία πάνω σου, ούτε η πραγματική κατάχρηση εξουσίας γίνεται ερωτικό παιχνίδι επειδή της βάλαμε ωραίο φωτισμό. Το να σου αρέσει ένας ρόλος δεν σημαίνει ότι παραιτήθηκες από τη γνώμη σου.
Το πιο αστείο είναι πόσο επιλεκτική μπορεί να γίνει η δυσανεξία μας στις διαταγές. Έξω από το παιχνίδι, ένα απρόσκλητο «άκουσέ με» αρκεί για να σηκώσεις φρύδι. Μέσα σε έναν ερωτικό ρόλο που έχετε επιλέξει και οι δύο, μπορεί να ακούγεται αλλιώς. Η επιθυμία δεν δίνει εξετάσεις ιδεολογικής συνέπειας. Μπορεί να είσαι ανεξάρτητη, απαιτητική, απολύτως ικανή να διαχειριστείς τη ζωή σου και να σου αρέσει κάποιες φορές να παραχωρείς την πρωτοβουλία. Το κρίσιμο βρίσκεται στο ότι την παραχωρείς εσύ. Με συμφωνημένα όρια και δυνατότητα να σταματήσεις όποτε θέλεις. Ο βαθμός είναι μέρος του κοστουμιού. Το δικαίωμα να αποφασίζεις για τον εαυτό σου δεν μπήκε στην γκαρνταρόμπα.
Βέβαια, πολλές φορές το πιο ενδιαφέρον στοιχείο είναι η αντίθεση. Η αυστηρή εικόνα που συναντά ένα αμήχανο χαμόγελο. Ο άνθρωπος πίσω από μια επίσημη εμφάνιση που λέει κάτι απρόσμενα αστείο. Εκεί η στολή παύει να καταλαμβάνει όλο το κάδρο και αφήνει χώρο για μια γνωριμία. Μπορεί να σε τράβηξε η επισημότητα και να σε κρατήσει η ζεστασιά. Μπορεί να συμβεί και το ανάποδο: να ανοίξει το στόμα του και να εύχεσαι να είχε συνεχίσει να περιμένει σιωπηλός τον καφέ. Η πρώτη εντύπωση έχει δυνατότητες. Έχει όμως και σοβαρή έλλειψη στοιχείων.
Αυτό που κάνει τη συγκεκριμένη έλξη ενδιαφέρουσα είναι πόσο καθαρά αποκαλύπτει τη συμμετοχή μας στην κατασκευή του ποθητού. Βλέπουμε ένα μέρος και συμπληρώνουμε τα υπόλοιπα με όσα μας γοητεύουν. Στο μεταξύ, ο πραγματικός άνθρωπος μπορεί να μην έχει καμία σχέση με τον ήρωα που του αναθέσαμε να παίξει. Να είναι ντροπαλός, αναποφάσιστος, τρυφερός ή απλώς κουρασμένος από τη βάρδια. Και έχει δικαίωμα να είναι όλα αυτά χωρίς να μας απογοητεύει προσωπικά. Δεν υπέγραψε να ενσαρκώνει τη φαντασίωσή μας κάθε φορά που φοράει τα ρούχα της δουλειάς του. Ούτε η ευγένειά του στην εργασία αποτελεί από μόνη της φλερτ.
Και μετά έρχεται το πρώτο ραντεβού με πολιτικά. Σχεδόν άδικο: ένας ολόκληρος μύθος καλείται να επιβιώσει με ένα μπλουζάκι. Εκεί έχει ενδιαφέρον να δεις τι ακριβώς σου είχε αρέσει. Η παρουσία του; Το σώμα του; Η υπόσχεση ότι δίπλα του δεν θα χρειαζόταν να έχεις εσύ όλες τις απαντήσεις; Ή απλώς η εικόνα που είχες προλάβει να κατασκευάσεις; Μπορεί χωρίς τη στολή να σου αρέσει περισσότερο, επειδή επιτέλους ακούς τον ίδιο. Μπορεί πάλι να ανακαλύψεις ότι όλη η χημεία ήταν υπηρεσιακή. Συμβαίνει. Δεν χρειάζεται να παντρευτούμε κάθε συνειρμό που μας έκανε να γυρίσουμε το κεφάλι.
Η έλξη προς τη στολή μπορεί να μείνει μια ευχάριστη προτίμηση, μια ιδιωτική φαντασίωση ή η αφορμή για μια γνωριμία. Δεν χρειάζεται κάθε βλέμμα που κράτησε λίγο παραπάνω να καταλήγει σε αυτοανάλυση. Αξίζει όμως να αναγνωρίζουμε πόσο ταλέντο έχουμε στο να ντύνουμε έναν άγνωστο με όσα θέλουμε να βρούμε. Εκείνος φόρεσε τα ρούχα της δουλειάς του. Εμείς προσθέσαμε χαρακτήρα, ερωτική συμβατότητα και την πεποίθηση ότι επιτέλους κάποιος ξέρει τι κάνει. Ας του αφήσουμε τουλάχιστον την ευκαιρία να συμφωνήσει ή να μας διαψεύσει. Η στολή έχει ήδη συστηθεί. Τώρα ας μιλήσει κι αυτός — με δική του ευθύνη.
Συντάκτης: Virtual Unreality
