Όλοι μας, έστω και μια φορά, έχουμε μπερδέψει το τέλειο σeξ με τη μεγάλη αγάπη

Θα ξεκινήσω αυτό το άρθρο με μια άβολη αλήθεια : Όλοι μας, έστω και μια φορά στη ζωή μας έχουμε μπερδέψει το εκπληκτικό σeξ με τη μεγάλη αγάπη. Και όχι για να σας προλάβω, δεν χρειάζεται κανείς να ντραπεί γι΄αυτό. Γιατί σε κάποια ηλικία -και ίσως και σε κάθε ηλικία- όταν ένας άνθρωπος σε κάνει να χάνεις την αίσθηση του χρόνου καθώς σε κοιτάζει και νιώθεις πως ξαφνικά το δωμάτιο μικραίνει, όταν το άγγιγμά του μοιάζει να ξυπνά μέρη του εαυτού σου που δεν ήξερες ότι υπήρχαν, είναι πολύ εύκολο να πεις : «Αυτός είναι. Αυτός είναι ο άνθρωπός μου».
Μόνο που δεν θέλω να σας το χαλάσω, αλλά ο εγκέφαλός μας πολλές φορές έχει διαφορετική άποψη.

Υπάρχουν ξέρετε δυο κλάδοι, όπως είναι η ψυχολογία και η νευροεπιστήμη που εδώ και χρόνια μας λένε πως ο έρωτας και η σ3ξουαλική έλξη ενεργοποιούν ένα μικρό, πως να το πω τώρα, χημικό πάρτι μέσα μας! Ντοπαμίνη, ωκυτοκίνη, σεροτονίνη και αδρεναλίνη συνθέτουν ένα κοκτέιλ τόσο δυνατό, που μπορεί να κάνει ακόμα και τον πιο λογικό άνθρωπο να πιστέψει πως συνάντησε το πεπρωμένο του. Ε και όπως ξέρετε, κάπου εδώ ξεκινάνε και οι παρεξηγήσεις. Γιατί φίλοι μου, το καταπληκτικό σeξ έχει μια πολύ επικίνδυνη ιδιότητα : μπορεί να σε κάνει να αγνοήσεις πράγματα που υπό φυσιολογικές συνθήκες θα σε έκαναν να τρέξεις 100αρι πιο γρήγορα και από τον Κεντέρη.

Σκέψου πως ξαφνικά δεν σε ενοχλεί που εξαφανίζεται δυο μέρες και εμφανίζεται έπειτα σα να μην συνέβη τίποτα. Δεν σε ενοχλεί που δεν ξέρει να επικοινωνεί ή που σε κάνει να αμφιβάλεις για τον εαυτό σου. Δεν σε ενοχλεί που μετά από κάθε καυγά αισθάνεσαι λες και πέρασε φορτηγό από πάνω σου. Γιατί μάντεψε υπάρχει εκείνη η στιγμή. Και εννοώ βεβαίως την στιγμή εκείνη που σε αγκαλιάζει, σε φιλάει, σε κοιτάζει και όλα μοιάζουν ξανά σωστά. Ε καταλαβαίνετε και εσείς πάρα πολύ καλά σε αυτό το σημείο, πως κάπως έτσι αρχίζετε να μπερδεύετε την ένταση με την αγάπη. Όμως να θυμάστε ως friendly reminder πως υπάρχει μια λεπτομέρεια που συχνά ξεχνάτε : Η ένταση δεν σημαίνει πάντοτε σύνδεση. Κάποιες φορές θα το χαρακτήριζα πως είναι απλώς ενεργοποίηση.

Οι άνθρωποι εξάλλου έχουν μια παράξενη τάση να νιώθουν οικειότητα με ό,τι γνωρίζει ήδη το νευρικό τους σύστημα. Αν κάποιος για παράδειγμα μεγάλωσε μέσα σε αστάθεια, ίσως το χάος να τους φαίνεται ερωτικό ή αν μεγάλωσαν ψάχνοντας αποδοχή, μάλλον κυνηγάνε περισσότερο ανθρώπους που τους αναγκάζουν να αποδεικνύουν συνεχώς την αξία τους. Και τότε εκεί ξεκινάει- όχι απλώς να αχνοφαίνεται- το μπέρδεμα. Γιατί δεν λες : «Αισθάνομαι ασφαλής μαζί του» αλλά «Δεν μπορώ να τον βγάλω από το μυαλό μου». Και αυτά τα δυο παιδιά -συγνώμη κιόλας- αλλά δεν είναι το ίδιο.

Να σας πω κάτι, η μεγάλη αγάπη δεν είναι πάντα φωτιά, κάποιες φορές είναι ησυχία, άλλες πάλι είναι να μπορείς να κοιμηθείς δίπλα σε κάποιον χωρίς να φοβάσαι. Είναι να μην χρειάζεται να κάνεις ακροβατικά για να σε επιλέξει ή να μην μετράς απαντήσεις, μηνύματα, διαθέσεις. Είναι ακόμα να μην αισθάνεσαι πως πρέπει να γίνεις κάποιος άλλος για να σε αγαπήσουν.

Από την άλλη όμως, το καταπληκτικό σeξ έχει συχνά μια ένταση σχεδόν κινηματογραφική θα έλεγε κάποιος. Έχει ξέρετε αυτά τα βλέμματα, το πάθος, την χημεία και τον ηλεκτρισμό. Αλλά όταν τα φώτα κλείσουν και η αδρεναλίνη φύγει, άραγε μένει κάτι; Αυτό είναι το ερώτημα το σημαντικό.

Γιατί η μεγάλη αγάπη φαίνεται κυρίως στις μικρές στιγμές, όπως όταν αρρωστήσεις, όταν αποτύχεις ή όταν έχεις απλώς μια απαίσια ημέρα. Όταν είσαι κουρασμένος, εκνευρισμένος, ατημέλητος και καθόλου γοητευτικός. Όταν δεν υπάρχει τίποτα να προσφέρεις εκείνη την στιγμή πέρα από τον αληθινό σου εαυτό. Εκεί νομίζω συνήθως ξεχωρίζουν όλα. Γιατί το πάθος μπορεί να θέλει την καλύτερη σου εκδοχή, η αγάπη όμως αντέχει και την χειρότερη. Κι ίσως η μεγαλύτερη διαφορά να είναι πως το καταπληκτικό σeξ μπορεί να σε κάνει να χάσεις το μυαλό σου όμως η μεγάλη αγάπη ακόμα και μέσα στον έρωτα σε βοηθά να βρεις τον εαυτό σου.

Κλείνοντας, ίσως η σωστή ερώτηση να μην είναι : «Πώς ξέρω αν αυτό που ζω είναι αγάπη;» αλλά «Όταν φεύγω από αυτόν τον συγκεκριμένο άνθρωπο, νιώθω περισσότερο ο εαυτός μου ή λιγότερο;» Γιατί να θυμάστε κάτι πολύ βασικό: Η αγάπη η πραγματική δεν σε καταπίνει ποτέ παρά σου δίνει χώρο να αναπνεύσεις μέσα της, να ρέεις και να νιώθεις πιο ελεύθερος από ποτέ. Κι αυτό το σημερινό μας θέμα ξέρετε έχει και μια πολύ ωραία λεπτή ειρωνεία: οι άνθρωποι συχνά θυμούνται τις πιο έντονες νύχτες, αλλά τελικά μένουν με εκείνους που τους έκαναν να νιώσουν «σπίτι».