Θα μπορούσες να τρέξεις 150 μέτρα με 12ποντα; Στη Μαδρίτη το κάνουν κάθε χρόνο

Αν βρεθείς αυτές τις μέρες στη συνοικία Chueca της Μαδρίτης και δεις δεκάδες ανθρώπους να τρέχουν με ψηλοτάκουνα, να ξέρεις πως τίποτα δεν είναι τυχαίο.

Όλα είναι απολύτως προγραμματισμένα. Και μάλιστα θεωρούνται ένας από τους πιο αγαπημένους θεσμούς του Madrid Pride. Ο λόγος για την Carrera de Tacones, τον περίφημο «Αγώνα με Ψηλά Τακούνια», που εδώ και σχεδόν τρεις δεκαετίες αποδεικνύει ότι μερικές φορές ο καλύτερος τρόπος να μιλήσεις για στερεότυπα είναι… να γελάσεις μαζί τους.

Μην φανταστείτε, όμως, έναν συνηθισμένο αγώνα δρόμου. Εδώ οι κανόνες είναι λίγο διαφορετικοί. Για αρχή, πρέπει να φορέσεις τακούνια που σε αρκετές περιπτώσεις ξεπερνούν τα δέκα ή και τα δώδεκα εκατοστά. Και σαν να μην έφτανε αυτό, στη μέση της διαδρομής σε περιμένουν μικρές δοκιμασίες: να αλλάξεις ρούχα, να βάλεις κραγιόν, να πάρεις την τσάντα σου και να συνεχίσεις σαν να μη συμβαίνει τίποτα.

Άλλοι τερματίζουν λες και γεννήθηκαν πάνω σε γόβες. Άλλοι καταλήγουν να αγκαλιάζουν την άσφαλτο πριν καν φτάσουν στα μισά της διαδρομής. Κανείς όμως δεν φαίνεται να ενοχλείται ιδιαίτερα. Το αντίθετο. Οι πιο δυνατές επευφημίες συνήθως πηγαίνουν σε εκείνον που σηκώνεται γελώντας και συνεχίζει.

Να πούμε βέβαια, πως η Carrera de Tacones δε γεννήθηκε απλώς για να προσφέρει viral βίντεο. Γεννήθηκε για να σατιρίσει όλα εκείνα τα στερεότυπα γύρω από το φύλο, την έκφραση και το πώς «πρέπει» να συμπεριφέρεται κάποιος. Όπως αντίστοιχα και το Pride, άλλωστε, ποτέ δεν ήταν μόνο πορείες και συνθήματα. Ήταν πάντα και γιορτή. Ήταν μουσική, χιούμορ, drag, υπερβολή και η υπενθύμιση ότι η διαφορετικότητα δεν χρειάζεται να απολογείται για την ύπαρξή της.

Η Carrera de Tacones είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού του τρόπου σκέψης. Κάθε χρόνο χιλιάδες θεατές γεμίζουν την οδό Pelayo για να παρακολουθήσουν έναν αγώνα που μοιάζει περισσότερο με θεατρική παράσταση παρά με αθλητική διοργάνωση.

Και το πιο ενδιαφέρον είναι ότι σχεδόν κανείς δε θυμάται ποιος κέρδισε. Θυμούνται εκείνον που έπεσε και σηκώθηκε χαμογελώντας. Εκείνον που τερμάτισε με το ένα παπούτσι στο χέρι. Εκείνον που ισορροπούσε με τέτοια άνεση, λες και έκανε πασαρέλα αντί για σπριντ.

Κι ετσι ο θεσμός έχει γίνει σύμβολο μιας διοργάνωσης που επιλέγει να μιλά για σοβαρά ζητήματα χωρίς να χάνει ποτέ το χιούμορ της.

Γιατί μερικές φορές το πιο δυνατό μήνυμα αρκεί να περλασει όταν δεις έναν άνθρωπο που φορώντας 12ποντα, παίρνει φόρα και τρέχει μπροστά σε χιλιάδες ανθρώπους που χειροκροτούν όχι επειδή κάποιος νίκησε, αλλά επειδή κάποιος τόλμησε να είναι ακριβώς αυτό που είναι.