Αν επισκεφτεί κανείς την προμενάντ της Γλυφάδας, ιδίως Σαββατοκύριακο, θα συναντήσει μία ποικιλόμορφη ανθρωπογεωγραφία. Διαφορετικά ανθρωπομοντέλα σε ηλικία, εθνότητα, τάξη και φύλο: γηγενείς που δεν κραυγάζουν πλούτο (μικρή μειοψηφία), λόκαλζ φασέοι πρώην χίπστερς, με λευκές κάλτσες, μουστάκι και τατουάζ, μαμάδες και μπαμπάδες με καρότσια και μοδάτα παιδικά πατίνια, έφηβοι με ηχεία στη διαπασών που ακούνε τραπ μιλώντας και φωνάζοντας, μετανάστες διαφορετικών εθνικοτήτων που αξιοποιούν το ρεπό και την παραλία, ηλικιωμένοι κολυμβητές, αθλητές ντόπιων συλλόγων με κολυμβητικές σαγιονάρες, σκαφάτοι και πουράτοι, πιλάτες πρίνσεσις που κρατάνε μάτσα λάτε φορώντας αθλητικά συγκεκριμένης μάρκας, με μάτσι μάτσι στέκα στο κεφάλι. Η λίστα δεν έχει τελειωμό. Έχει, όμως, μία στάση. Στην παραλία. Πρόσφατη και πολύ συγκεκριμένη, όπου όλοι μπορούν να σταθούν. Ποια είναι και ποιους τελικά αφορά;
Κάποιος αγαπημένος φίλος την ονόμασε ΔΕΘ… (Δημόσια Έκθεση Θωρακικών). Εξηγώ.
Στις προσθήκες αναβάθμισης –και μίζας– του τελευταίου χρόνου, στην παραλία έχουν φυτρώσει υπαίθρια δημοτικά γυμναστήρια, που αποτελούν χώρο συνάθροισης (και) μιας συγκεκριμένης κάστας. Γυμναστήρια αντί-μπαρ, χωρίς βιτρίνα αλκοόλ και σκαμπό, κράχτες κορμιών λουσμένων στον ιδρώτα τους, που επιλέγουν να κάνουν συγκεκριμένες ασκήσεις με στόχο διπλό: τη γυμναστική και τον μαγνητισμό των βλεμμάτων. Στη στάση αυτή, το μόνο που παίζει, μάλλον, ρόλο είναι το φύλο. Όχι σκόπιμα. Δεν είναι μία κλειστή λέσχη (το αντίθετο), μόνο ένας κρυφός, σιωπηρός, άρρητα διατυπωμένος κώδικας. Όλοι άντρες, από είκοσι πέντε μέχρι πενήντα περίπου. Με βερμούδες, αθλητικά διαφόρων ειδών, ακουστικά, πετσέτες, σηκωμένες κάλτσες, με μούσι (ή χωρίς). Ναι. Υπάρχει κοινό σημείο… Όλοι υπάρχουν και γυμνάζονται χωρίς μπλουζάκι. Όλοι. Ανεξαιρέτως. Το ντρες κόντ επιβάλλει αυτό. Μπλούζα; Άνευ.
Κανονικά, το γεγονός δε θα έπρεπε να σχολιαστεί. Δεν είναι πολιτικά ορθό… Καθείς κάνει ό,τι θέλει για τους δικούς του λόγους, αφού δεν ενοχλεί. Όμως, έτσι όπως τους βλέπει κανείς, δεν αντέχει να μην υποκύψει στον κοινωνικό σχολιασμό. Που ξεκινά με ολίγη χλεύη, αλλά καταλήγει κοινωνικοπολιτικός και τρυφερός… (περίεργος συνδυασμός). Δωρεάν επίδειξη (όχι αναγκαστικά τοξικής) αρρενωπότητας, φλερτ εκτός σόσιαλ που υπονοείται, ελεύθερο, χωρίς φοβία άμεσης απόρριψης, χωρίς συμπλέγματα και χωρίς σχόλια, τουλάχιστον εμφανή, από τον αδηφάγο περίγυρο, που υπό συνθήκες σόσιαλ μίντια θα έπεφτε να τους κατασπαράξει. Άνθρωποι που βρίσκουν έναν τρόπο προσέγγισης ή επίδειξης… κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος.
Και γύρω, μαζεμένα, άτομα χαζεύουν την αγέλη, επιλέγουν το πιο περήφανο παγώνι ή κόκορα, το πιο δυνατό λιοντάρι, ανάλογα με τις προσδοκίες και τις εικασίες για το τι κρύβεται πίσω από την εικόνα των άλφα μέιλς. Ένα σύγχρονο γαμπροπάζαρο, μία υποψία καυτού σεξ και πολύ δωρεάν οφθαλμόλουτρο. Λάιβ. Όχι σκρολαριστό.
Μία στάση, απαραίτητη κι ανακουφιστική, όσο γελοία ή αστεία κι αν φαντάζει. Γεμάτη έμφυλα στερεότυπα, όπως άλλωστε και όλη η προμενάντ, αν την κοιτάξει κανείς αποστασιοποιημένα, σαν πιλότος σειράς στο Netflix, που ξεδιπλώνονται μεμιάς όλα τα δεδομένα και οι χαρακτήρες. Ανδρική ρώμη, γυναικεία ευαλωτότητα, γυναίκες τρόπαια και άντρες πάροχοι, θετική γονεϊκότητα κτλ. Αν τα αφήσουμε για λίγο στην άκρη, η ΔΕΘ μάς ταξιδεύει (όπως κι αυτή της Θεσσαλονίκης) σε μιαν άλλη εποχή, λίγο παρωχημένη και πασέ. Ελπίζοντας σε μίαν επαφή και μία σύνδεση που έρχεται, ναι μεν πρόχειρα κι άτσαλα, αλλά υπάρχει. Δεν υπονοείται από μία φωτογραφία και μία φωτίτσα στα σχόλια. Ένα κάλεσμα ζωντανό, που πάλλεται έστω και πρωτόγονα. Ενστικτωδώς. Αγόρι καλεί κορίτσι. Με όπλο του το κορμί, σαν τον Αχιλλέα, με τους υπερφυσικούς μύες στην Τροία του Νόλαν.
Το μόνο αδιευκρίνιστο; Ποια πλευρά τελικά επιλέγει. Ποια κάνει το πρώτο βήμα. Μια ερώτηση χωρίς απάντηση και μάλλον χωρίς ιδιαίτερη σημασία. ΔΕΘ στη Γλυφάδα. Χωρίς μπλούζα. Ελπίδα, υπονοούμενα και προσδοκίες. Σπέρμα, δάκρυα και ιδρώτας σαν σε ομηρικό έπος.
Συντάκτης: Ιωάννα Σκοτίδα
