Instagram, likes, stories και φυσικά direct messages. Ένας μικρός χαμός κάθε φορά που γίνεται κάποιο post ή story που μπορεί να γίνει αφορμή κάποιος να κάνει την πρώτη κίνηση. Εσένα ο ρόλος σου σε αυτό, ωστόσο, ποιος είναι; Απαντάς; Αφήνεις ένα like στο μήνυμα ή είσαι η κακούργα του «Διαβάστηκε»;

Δεν είναι λίγοι αυτοί που επιμένουν ακόμα και όταν μπαίνουν σε αυτή τη λίστα των αναπάντητων. Επιμένουν, στέλνουν ξανά και πολλά. Από τη μία μεριά θα σκεφτεί κανείς πως οκ καλά κάνουν. Δοκιμάζουν και κυνηγούν κάτι που τους άρεσε και τους έκανε κλικ. Βέβαια παίζει αρκετά και το σενάριο του ό,τι ήρθε σε εσένα, να προσγειώθηκε και σε άλλα κοράσια που θέλησαν να μοιραστούν μια δική τους στιγμή με τους λατρεμένος followers.

Η άλλη μεριά, όμως, αναστενάζει. Αναστενάζει, γιατί η επιμονή αυτή ξαφνικά παύει να γίνεται κολακευτική και βαραίνει. Κάποια μηνύματα γίνονται προσβλητικά, γιατί δεν απάντησε. Δεν εκτίμησε την προσπάθεια κάποιου να δείξει το ενδιαφέρον του και τώρα του θίγει τον εγωισμό και τον ανδρισμό του. Έχει τύψεις που άφησε έναν άνθρωπο να αιωρείται στο «Γιατί δεν απαντά» και στο «άλλη μία απόρριψη».

Το θάρρος να πλησιάσει κανείς έναν άνθρωπο που τον ενδιαφέρει, έχει γίνει ηρωική πράξη πλέον. Αυτό γιατί ο δισταγμός συνοδεύει κάθε δράση και αντίδραση στη ζωή μας, αφού δε ξέρουμε τι πραγματικά μπορεί να θέλει κάποιος από εμάς. Ο αποστολέας φέρεται αντρίκια, ο παραλήπτης συνήθως γίνεται ο κακός.

Άραγε σκέφτεται κανείς τους λόγους μη απάντησης του ατόμου που δέχεται το μήνυμα; Ας είναι μία καλοπροαίρετη ατάκα, ένα καλημέρα, μία απλή φωτίτσα που λέμε σε ένα story μπας και ξεκινήσει νταλαβέρι. Μπράβο σου σε εσένα που έστειλες και έριξες τα μούτρα σου. Εγώ αν δεν απαντήσω, γιατί πρέπει να γίνομαι ο villain της ιστορίας μας;

Το πολύ απλό «δε μου αρέσεις» που δε σέβεται κανείς. Δεν είσαι του γούστου μου βρε παιδί μου, πως το λένε; Δε θέλω να μπω σε έναν άσκοπο διάλογο, με έναν άνθρωπο που δεν είναι μέσα στα δικά μου κουτάκια. Και όχι, δε λειτουργώ βάσει προδιαγραφών, αλλά υποκειμενικότητας. Είναι πολύ απλό, λιτό και προσπαθώ να είμαι διακριτική και δε σου το λέω. Απλά δεν απαντώ. Δεκτό; Όχι…

«Δεν έχω στο μυαλό μου να φλερτάρω με κάποιον, είναι άλλες οι προτεραιότητες». Δεν περνάει από κανενός σχεδόν το μυαλό. Δουλεύω. Έχω μια ζωή ήδη γεμάτη. Βγήκα από έναν χωρισμό και θέλω χώρο και χρόνο. Έχω θέματα με την υγεία μου, οικονομικά, οικογενειακά. Δε θέλω να διαθέσω τον χρόνο μου έτσι. Τα σόσιαλ για μένα είναι αποφόρτιση και χαλάρωση. Δεν απαντώ. Δεκτό; Όχι…

«Έχω σχέση». Δεν ξέρω τί κυκλοφορεί εκεί έξω και δε με ενδιαφέρει να μάθω, εφόσον έχω βρει έναν άνθρωπο που μοιράζομαι τις στιγμές μου σήμερα. Δε θέλω να πιάσω κουβέντα μαζί σου. Δε θέλω να πω ούτε γειά, γιατί το ίδιο περιμένω και από τον άνθρωπό μου. Δε θέλω να ανοίξω ούτε χαραμάδα και να δώσω ελπίδα σε κάποιον έστω και για μερικές στιγμές, πως θα μπορούσε να με αποκτήσει. Γιατί να το κάνω; Γιατί να προκαλέσω ένα θετικό συναίσθημα σε κάποιον, απλά για να του το κόψω βίαια με ένα «ναι ξέρεις έχω σχέση και δε θέλω να μιλήσω». Γιατί να ανοίξω την παραμικρή κουβέντα; Σε ευχαριστώ που έστειλες, αλλά είμαι αλλού. Δε θέλω καν να έχω στο μυαλό μου πως μου έστειλε κάποιος και εγώ απάντησα. Δεν έχω περιέργεια. Ξέρω. Για μερικούς αυτό είναι μικρόβιο για τη σχέση τους. Δεκτό; Όχι…

Θα σκεφτεί κανείς πως ένα απλό μήνυμα, ένα ευχαριστώ, μια απλή κουβέντα, δεν βλάπτει. Η αγανακτισμένη πλευρά, πάντως, διαφωνεί. Δε θα σπαταλήσω τον χρόνο μου εξηγώντας γιατί δε θέλω να απαντήσω σε κάποιον. Δε θα σπαταλήσω τον χρόνο του άλλου, για να πω στο τέλος με τρόπο «όχι». Αυτό το σκεπτικό με κάνει φάουλ, γιατί μεταφράζεται αρνητικά από τον αποστολέα. Το «δε θέλω» δεν το δέχονται πολλοί. Το να ξαναστείλουν είναι το λιγότερο.

Μερικά μηνύματα μετατρέπονται σε πιο «επιθετικό μάρκετινγκ». «Γιατί δεν απαντάς;», «Λίγος σου πέφτω;», «Διαβάστηκε;» και όσο πάει πέφτει το επίπεδο. Άνθρωποι που το «όχι» το μεταφράζουν ως επίθεση στο άτομο τους. Δε θέλω να σου επιτεθώ φίλε μου. Απλά δε θέλω να απαντήσω. Και το τόσο απλό «δε θέλω», σε κάνει ψηλομύτα, κακιά, ψωνάρα ή ότι γουστάρεις κάποιον με φράγκα και περιμένεις αυτόν για να πεις μια κουβέντα. Φυσικά, λειτουργεί και αντίστροφα το σκηνικό. Δεν βιώνουν μόνο γυναίκες αυτή την μεταμφιεσμένη επιμονή, μα και άντρες που δέχονται απανωτά μηνύματα χωρίς έλεος.

Αστείο. Έχουνε δικαίωμα να στέλνουν. Δεν έχουμε δικαίωμα να μην απαντούμε. Οφείλουμε να δώσουμε εξηγήσεις. Να χαϊδέψουμε τον εγωισμό τους για να πάρουν το «όχι» πιο ελαφρά. Κάτι πράγματα περίεργα στο σήμερα που όλοι είμαστε υπέρ της ελεύθερης βούλησης. Μάλλον στην πράξη το πράγμα μεταφράζεται αλλιώς. Και αντί ένα «Διαβάστηκε» να θεωρηθεί γλίτωμα χρόνου, γίνεται πάτημα για άλλη μία ενδεχόμενη σύγκρουση με κάποιον. Ε λοιπόν… Διαβάστηκε.

Συντάκτης: Βάσω Πατρώνη