Υπάρχει κάτι που μπαίνει σαν μικρόβιο μέσα στις σχέσεις μας και παραμονεύει. Ένα μέλος που έχει εισχωρήσει στις ζωές μας και επηρεάζει κάθε τους πτυχή, αφού η συμβουλή του είναι απαραίτητη για κάθε μας απόφαση. Το τρίτο πρόσωπο που του ανοίγουμε εμείς την πόρτα και τίποτα δε λειτουργεί σωστά αν εκείνο δε δώσει συγκατάθεση. Το όνομα αυτού Chat Gpt.
Ο καθένας από εμάς του έχει δώσει δικό του παρατσούκλι. Για άλλους είναι άντρας και για άλλους γυναίκα. Για κάποιους φιλαράκι και για άλλους ψυχολόγος. Οι σχέσεις μας έχουν το φαντασματάκι αυτό που ψάχνει για κάθε ψεγάδι, σφάλμα, λογική στις αντιδράσεις μας και πιθανή εξήγηση για τους λόγους που μπορεί να μας συμβαίνει κάτι. Κάπως έτσι, παραμερίσαμε τον παράγοντα «άνθρωπος» και απαιτούμε να μάθουμε επιστημονικά το γιατί ή και να προβλέψουμε ακόμα που μπορεί να οδηγήσουν τα μοτίβα συμπεριφορών του ανθρώπου μας.
Από την αρχή, λοιπόν, της γνωριμίας μας το βάζουμε κάτω και του αναλύουμε τα πάντα. Τι μας είπε, πως μας κοίταξε, πως μίλησε σε εμάς ή σε κάποιον παραδίπλα. Του λέμε από το τι ζώδιο είναι μέχρι τα πιο παιδικά του τραύματα ανανεώνοντας κάθε φορά το επίπεδο γνωριμίας του Chat με τον άνθρωπο που θέλουμε να κρατήσουμε στη ζωή μας. Και το Chat μιλάει. Αποκτά γνώμη και άποψη και μας καθοδηγεί σαν να είναι εκείνο στη θέση μας.
Πολλοί δεν απαντούν σε μήνυμα του ανθρώπου τους χωρίς να το στείλουν πρώτα για ανάλυση από το ΑΙ. Πρέπει να το δούμε από όλες τις πιθανές του εξηγήσεις. Γιατί έστειλε. Γιατί έβαλε φάτσα ή δεν έβαλε φάτσα. Τι εννοεί με αυτό το θαυμαστικό. Η ώρα που έστειλε δείχνει ότι με σκέφτεται. Αφού αναλυθούν αυτά προχωράμε στο επόμενο σκέλος που αφορά στη δική μας απάντηση. Και δώσε ξανά έναν κύκλο απαντήσεων. Τι είναι καλό να στείλω. Μη δείξω πολλή διαθεσιμότητα. Μην είμαι όμως και απόμακρη. Να δείξω ενδιαφέρον, αλλά μη με θεωρήσει δεδομένη. Και έτσι ένα απλό «Γειά, τι κάνεις;» στις 14:00 το μεσημέρι καταντά επείγον μήνυμα για αποκρυπτογράφηση από τη CIA της γειτονιάς.
Συνεχίζοντας η όποια σχέση το κάθε στραβό βλέμμα και ο κάθε καυγάς είτε μικρός είτε μεγάλος μπαίνει στο μικροσκόπιο. Περιμένουμε να μείνουμε μόνοι για να συζητήσουμε με ένα μηχάνημα το πρόβλημα που έχουμε συναντήσει στη σχέση μας με τον άνθρωπό μας. Περιμένουμε από εκείνο να αναλύσει συμπεριφορές, τις οποίες δε μπορεί να δει ή να βιώσει, απλά και μόνο με μία περιγραφή. Μια περιγραφή φυσικά, που μόνο αντικειμενική δε μπορεί να είναι, καθώς γνωρίζει μόνο τη μεριά τη δική μας. Το άγχος μας έχει μετατοπιστεί στο αν θα μας δώσει δίκιο το chat ή εξήγηση για τον τρόπο που μαλώναμε με τον σύντροφό μας, αντί στο αν θα γεφυρώσουμε τη σύγκρουση μαζί του χωρίς κόλπα και σάλτσες.
Οι άνθρωποι που έχουμε γύρω μας, με τους οποίους ανταλλάσσουμε απόψεις για κάτι που συνέβη, το πιο πιθανό είναι να έχουν βιώσει και οι ίδιοι κάτι αντίστοιχο και να μπορούν να μας πούνε μία κουβέντα που να δείχνει κατανόηση. Η τεχνητή νοημοσύνη, πώς είναι δυνατόν να νιώθει περισσότερο από εμάς τον πόνο που βιώνουμε με έναν καυγά με αυτόν που αγαπούμε; Πως είναι δυνατόν να περιμένουμε να δείξει κατανόηση, συμπόνια ένα άψυχο ον στις πιο φορτισμένες μας στιγμές; Το ότι δεν είναι άνθρωπος, δεν το κάνει λιγότερο κακό που μοιράζεσαι το πρόβλημά σου και περιμένεις λύση από κάτι πέρα από τον άνθρωπο που έζησε την ίδια σύγκρουση μαζί σου και ξέρει τον πόνο που νιώσατε και οι δύο.
Η αλήθεια είναι πως μέσα από αυτό το μικρό βοήθημα, γιατί για βοήθημα ξεκίνησε το chat, χάσαμε την ανθρωπιά και τον χαρακτήρα μας. Η γνώμη του και αυτό που έχει να μας πει απέκτησε μεγαλύτερη βαρύτητα από τον άνθρωπο δίπλα μας και τον βάλαμε απέναντι. Καμιά φορά σκεφτόμαστε πρώτα «τι θα έλεγε το chat» για αυτό, παρά τι θα λέγαμε εμείς οι ίδιοι. Δεν είναι το chat εκείνος που πρέπει να συζητάμε για τις διαμάχες μας. Ο μοναδικός που έχει δικαίωμα να πάρει θέση σε αυτή την επίλυση είναι αυτός που κοιτούσε τα μάτια σου όσο μαλώνατε.
Κάπως έχουν αλλάξει οι εποχές και η επικοινωνία μας έχει γίνει δύσβατη. Ο άνθρωπός μας είναι εκεί και μας περιμένει να σταματήσουμε να πληκτρολογούμε με μανία για να βρούμε την επόμενή μας ατάκα. Δεν υπάρχει εξήγηση για αυτό που βιώνεις μέσα από μία οθόνη. Τη λύση θα τη βρεις σε δύο ζεστά χέρια και ένα αχνό χαμόγελο που περιμένει να το κοιτάξεις για να προχωρήσετε μπροστά. Αν μιλήσουμε ειλικρινά και είμαστε ανοιχτοί στο να ακούσουμε και τα λάθη μας, μόνο καλό μπορεί να βγει. Εσύ και ο σύντροφός σου είστε αρκετοί για να βρείτε λύσεις και να συνεχίσετε πιο δυνατοί. Λες και οι άνθρωποι παλιά έχτιζαν τις σχέσεις τους με ένα chat gpt…
Συντάκτης: Βάσω Πατρώνη
