Κάποτε κρατούσες το χέρι του για να περπατήσει. Τώρα αρχίζει να το αφήνει.
Κλείνει την πόρτα του δωματίου του, θέλει τον δικό του χώρο, τις δικές του παρέες, τις δικές του αποφάσεις. Κι εσύ, μαζί με την αγάπη, νιώθεις να μεγαλώνει και ο φόβος.
Μήπως απομακρύνεται;
Μήπως χάνω τον έλεγχο;
Μήπως αν του δώσω ελευθερία, κάνει λάθη;
Όμως η εφηβεία δεν είναι η στιγμή να κρατήσεις το παιδί σου πιο σφιχτά. Είναι η στιγμή να μάθεις να το κρατάς χωρίς να το φυλακίζεις.
Να βάζεις όρια χωρίς να ελέγχεις.
Να προστατεύεις χωρίς να πνίγεις.
Να ακούς χωρίς να κάνεις πάντα διάλεξη.
Να του επιτρέπεις να κάνει λάθη χωρίς να τρέχεις να τα διορθώσεις.
Να σέβεσαι την ανάγκη του για ιδιωτικότητα χωρίς να παραιτείσαι από την προστασία του.
Και πάνω απ’ όλα, να θυμάσαι πως ο στόχος δεν είναι να μεγαλώσεις ένα παιδί που θα σε υπακούει για πάντα.
Είναι να μεγαλώσεις έναν άνθρωπο που θα μπορεί να σταθεί μόνος του..
Καλη ακρόαση μικρόκοσμέ μου!
Συντάκτης: Πελίνα Κοσμίδου
