Όταν γίνεις μάνα,
θα καταλάβεις…
έλεγε η δική μου και ‘γω γελούσα,
σχεδόν απαξιωτικά.
Ναι,
μού ήρθε η γνώση.
Χέρι – χέρι με την ευλογία,
τον τρόμο,
και τη φρίκη.
Και σκέφτομαι
πώς…
πώς να βρεις δύναμη να πεις
σ’ ένα πουλί μικρό
ν’ ανοίξει τα φτερά του
σ’ έναν κόσμο που θέλει να γεννά
μονάχα συρματόπλεγμα.
Ναι, είμαι της υπερανάλυσης, γι΄ αυτό και γράφω συνέχεια. Πάνω σε μια χαρτοπετσέτα, σ’ εκείνο το μικρό σημειωματάριο της κουζίνας για τα ψώνια, πάνω στις νότες του πιάνου μου, στον ανοιχτό υπολογιστή μου, μα κυρίως μέσα στον σκληρό δίσκο του μυαλού μου. Γράφω για να εκτονώσω τις έντονες σκέψεις μου και τα δυνατά συναισθήματα μου. Γράφω για ό,τι πιέστηκε από κάτι άσχημο που διάβασα, για ό,τι ζεστάθηκε με την καλημέρα του γείτονα, για την απουσία του αυτονόητου. Είναι ανακουφιστικό να δημιουργείς, νιώθεις ζωντανός. Οπότε λέω στον εαυτό μου «Αθηνά, πιάσε τις λέξεις και πέτα». Όλα τα άλλα, απλά θ’ ακολουθήσουν.
