Σαν παράσημο από μια δύσκολη μάχη,
με ένα ελαφρύ μετατραυματικό,
μια διαίσθηση που με τσιγκλάει πρωί και βράδυ.
Η οικειότητά σου με μπερδεύει.
Σκληρή αγάπη, πολύ σκληρή, άγρια.
Τόση ομορφιά και τρυφεράδα,
κατακερματισμένη σαν φρέσκα αμυγδαλάκια
σε σουβλερά δόντια.
Voluptas. Ηδονή.
Ποτέ μου δεν ντρόπιασα το σώμα.
Το σώμα ντροπιάστηκε από το ανίερο βλέμμα των ανδρών.
(Αριστοφάνης η πηγή, μην μπερδευτεί με τα δικά μου φεμινιστικά λόγια.)
Ντοκουμέντα ενός Πύργου και μιας καταστροφής.
Η ομορφιά χτίζεται πάνω στην ασχήμια και τούμπαλιν.
Χθόνια εμπειρία, πονηρή.
Κι όμως το μόνο στοίχημα είναι να περάσει.
Περνάει. Περνάει. Περνάει.
Έχει ήδη περάσει.
Ανίερη αγάπη στα όλα της.
Κρίμα που ήθελε να είναι ιερή.
Αυτά συμβαίνουν όταν το τριαντάφυλλο το ξεριζώνεις
γιατί δεν έχεις να πληρώσεις τον λογαριασμό του νερού
και της αμάθειας που ζητάει η φυσική μας τάση για φροντίδα.
Περνάει. Περνάει. Περνάει.
Έχει ήδη περάσει.
Συντάκτης: Αγγελική Θεοχαρίδη
