Article of the day: Η Ελένη Σωτηροπούλου μάς μιλά για αδιαφορία που φέρνει καψούρα. Δες εδώ!

rgth

Όλοι μας τουλάχιστον μια φορά έτυχε να περνάμε μια φάση λίγο περίεργη κι από μόνοι μας να επιδιώξουμε να μείνουμε λίγο στην ησυχία μας· αυτός είναι κι ο τρόπος μας τέλος πάντων να ανασυνταχθούμε και να προσπαθήσουμε να βρούμε απαντήσεις σ’ αυτό που μας προβληματίζει. Αυτό δε φαίνεται, ούτε ακούγεται κακό, διότι δεν είναι. Δεν είναι κακό να προσπαθούμε να τα βρούμε λίγο με τον εαυτό μας ή να πιστεύουμε ότι δε χρειαζόμαστε τη βοήθεια κάποιου άλλου παρά μόνο του δικού μας μυαλού. Όμως, όταν βρισκόμαστε σε μια σχέση, τότε αλλάζει λίγο το σενάριο για μας που μας αρέσει να λύνουμε μόνοι κι έρημοι τα προβλήματά μας.

Κανείς δε λέει ότι πρέπει να τα μοιραζόμαστε όλα με το σύντροφό μας και δεν υπάρχει εγχειρίδιο για τη σωστή αντιμετώπιση προβλημάτων. Υπάρχουν βέβαια πιο σωστοί ή καλύτεροι τρόποι αλλά κανένας δεν μπορεί να εφαρμοστεί σε όλα τα ζευγάρια και να δουλέψει. Υπάρχουν άτομα ανάμεσά μας που εκτιμούν τον χρόνο που έχουν με τον εαυτό τους και το επιδιώκουν, ειδικά όταν δε νιώθουν καλά. Όταν είναι single δεν υπάρχει λόγος συζήτησης, είναι μόνοι και δεν έχουν να δώσουν λογαριασμό σε κανέναν- εκτός βέβαια από τους φίλους, αλλά εκείνοι είναι τα πρώτα άτομα που θα κατανοήσουν.

Αυτοί που αδυνατούν να κατανοήσουν κι αυτό ίσως δημιουργήσει ρήξεις, είναι οι σύντροφοι αυτών των ανθρώπων. Μπορεί και με το δίκιο τους. Όταν μπαίνεις σε μια ερωτική σχέση, είτε αυτή είναι στα αρχικά στάδια είτε μιλάμε για κάτι σοβαρό, ο σταθερός παρονομαστής είναι η επικοινωνία. Κι όχι η επικοινωνία εννοώντας μηνυματάκια και τηλεφωνήματα πολύωρης διάρκειας, αλλά επικοινωνία με νόημα. Έτσι θα μάθεις το άτομο που έχεις απέναντί σου ούτως ή άλλως.

 

 

Το να επιλέξει η μια πλευρά από τις δύο να θέλει λίγο χρόνο να ανασυνταχθεί, ίσως να χωνέψει αυτό που συνέβηκε και λίγο να δει πώς θα προχωρήσει από αυτό, αποτελεί επιλογή. Ταυτόχρονα όμως δε θα πρέπει να χρησιμοποιείται σαν δικαιολογία. Όλοι δικαιούμαστε χρόνο όταν το θέλουμε ή σημασία όταν τη ζητούμε από το ζευγάρι μας. Κι έτσι προετοιμαζόμαστε κι εμείς να δώσουμε τα ανάλογα πίσω. Για εκείνους όμως που αποζητούν την ησυχία τους μακριά απ’ το ζευγάρι τους μόλις τους συμβεί κάτι άσχημο και χρειάζονται είναι μια βδομάδα στην απομόνωση για να νιώσουν καλύτερα και να επανέλθουν στους κανονικούς τους ρυθμούς, πρέπει να μάθετε κάτι. Είναι σχεδόν αδύνατο να προσπαθήσετε να αντιμετωπίσετε μια κατάσταση πανικού ή κάτι που σας αναστάτωσε στην καθημερινή ζωή και στο πρόγραμμά σας σε βαθμό να πρέπει να εξαφανιστείτε, χωρίς να σας ψάξει ο άνθρωπός σας, ή χωρίς να θέλει να μάθει τι συμβαίνει. Με δυο λόγια, άλλο ο χώρος κι άλλο η απόσταση και το χάσμα.

Μη νευριάσετε αν το άτομο που έχετε απέναντί σας, δεν μπορεί να κατανοήσει γιατί εσείς μπορεί να θέλετε να είστε 5 μέρες στη μούγκα και να μη δώσετε σημεία ζωής, αν ξαφνικά ξεκινήσετε να βλέπετε μικρά ξεσπάσματα ζηλοτυπίας που συνήθως δημιουργούνται από υποψίες ή αν δεχτείτε παράπονα για παραμέληση του άλλου σας μισού. Δε λέω ότι το ζευγάρι σας είναι εκεί για να σας λύνει τα προβλήματα και να έχετε έναν κατ’ οίκον ψυχοθεραπευτή, αλλά μια στο τόσο θα γίνει κι αυτό. Ίσως να είναι και λάθος, μα αυτό είναι ένα άρθρο μόνο του.

Το ταίρι σας δε θα μπορεί να δεχτεί τα καπρίτσια σας άνευ λόγου κι αιτίας κάνοντας πίσω όποτε εσείς αποφασίσετε ότι θα απομονωθείτε. Στις σχέσεις δε χωράει το «θέλω λίγο το χρόνο μου» ταυτοχρόνως με το να μην υπάρχουν σημεία ζωής για καμιά βδομάδα και βάλε. Στα μάτια του άλλου το μόνο που θα φανεί είναι αδιαφορία, έπαρση, απόσταση, καμία ανάγκη για συνεννόηση. Στις σχέσεις δε χωράει το να μείνουμε μόνοι μας για μέρες να σκεφτούμε χωρίς να μοιραστούμε το πρόβλημά μας- έτσι δημιουργούμε ένα άλλο μεγαλύτερο πρόβλημα στη σχέση μας.

Στις σχέσεις δικαιούμαστε βέβαια χώρο και χρόνο για μας, ανακοινώνοντάς το μαζί με τους λόγους που αυτή η επιθυμία γεννήθηκε. Η σχέση σημαίνει μοιράζομαι, κι αυτό θα πρέπει να το σκεφτόμαστε κάθε φορά που περνάει απ’ το μυαλό μας να περάσουμε μόνοι μας τη φασάρα μας. Είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα ξεσπάσουμε και θα τα κάνουμε χειρότερα. Κι αν όχι, τότε ας μην ξεχνάμε πως ένα βήμα πιο μακριά ο ένας από τον άλλον, είναι ένα έξτρα βήμα που θα χρειαστεί να καλύψουμε όταν θα θελήσουμε να επιστρέψουμε.

Συντάκτης: Σμαράγδα Σαββίδου
Επιμέλεια κειμένου: Γιοβάννα Κοντονικολάου