Μην περιφρονείς όσα ονειρεύτηκες και δεν έζησες - Δεν ήταν όλα χαμένος χρόνος

Υπάρχουν όνειρα που δεν γεννήθηκαν για να πραγματοποιηθούν. Γεννήθηκαν μόνο για να μας κρατήσουν ζωντανούς σε έναν δρόμο που, χωρίς αυτά, δεν θα είχαμε τη δύναμη να περπατήσουμε. Είναι τα κενά όνειρα. Εκείνα που κάποτε τα κοιτάζαμε και νομίζαμε πως έκρυβαν μέσα τους ολόκληρη τη ζωή μας, ενώ στην πραγματικότητα ήταν σαν ένα λαχείο που ανοίγεις με τρεμάμενα χέρια, μόνο και μόνο για να ανακαλύψεις ότι μέσα του δεν υπάρχει ο τυχερός αριθμός. Υπήρχε η προσμονή, υπήρχε η συγκίνηση, υπήρχε η πίστη αλλά το έπαθλο δεν υπήρξε ποτέ.
Κάποτε περπατούσες έναν δρόμο και έκανες σχέδια για το τέλος του. Φανταζόσουν ανθρώπους που θα έμεναν, πόρτες που θα άνοιγαν, τόπους στους οποίους θα έφτανες και μια ζωή που κάποια ημέρα θα γινόταν ακριβώς όπως την είχες ονειρευτεί. Προχωρούσες επειδή πίστευες. Και ίσως, αν γνώριζες τότε ότι όλα αυτά θα έμεναν ανεκπλήρωτα, να μην είχες κάνει ούτε το πρώτο βήμα.

Μα εδώ κρύβεται η παράξενη σοφία των κενών ονείρων: μπορεί να μην είχαν προορισμό, είχαν όμως αποστολή. Δεν σε οδήγησαν εκεί όπου υποσχέθηκαν, αλλά σε έβγαλαν από το σημείο όπου δεν έπρεπε άλλο να μείνεις. Ήταν μικρές αυταπάτες που σου δάνεισαν δύναμη, μέχρι να μπορέσεις να σταθείς χωρίς αυτές. Φωτεινοί φάροι που ίσως δεν έδειχναν το σωστό λιμάνι, αλλά σε εμπόδισαν να βυθιστείς μέσα στη νύχτα.

Γι’ αυτό δεν είναι σωστό να περιφρονείς όσα ονειρεύτηκες και δεν έζησες. Δεν ήταν όλα χαμένος χρόνος. Κάποια όνειρα απέτυχαν ως προορισμοί, αλλά πέτυχαν ως περάσματα. Σε έκαναν να κινηθείς, να πονέσεις, να αλλάξεις και τελικά να συναντήσεις έναν εαυτό που δεν θα είχε γεννηθεί διαφορετικά. Το κενό τους φάνηκε μόνο όταν τα άνοιξες. Μέχρι τότε, όμως, κουβαλούσαν μέσα τους την ελπίδα σου.

Να κάνεις λοιπόν όνειρα, αλλά να μην παραδίδεις σε αυτά ολόκληρη τη ζωή σου. Γιατί όσο κοιτάζεις μονάχα προς το αύριο, το σήμερα περνά σιωπηλά από δίπλα σου. Κι αυτό είναι το πιο σκληρό τίμημα: να φτάσεις κάποτε εκεί όπου λαχταρούσες και να καταλάβεις ότι, περιμένοντας να αρχίσει η ζωή σου, δεν έζησες τη ζωή που ήδη είχες.
Η ζωή δεν βρίσκεται μόνο σε εκείνο που περιμένεις. Βρίσκεται στο τραπέζι όπου κάθεσαι, στον άνθρωπο που στέκεται κοντά σου, στον δρόμο που διασχίζεις τώρα, ακόμη και στην κούραση που σε βαραίνει. Η ζωή αποκτά βάθος από το βλέμμα σου. Μπορεί να έχεις τα πάντα και να νιώθεις κενός…μπορεί να έχεις ελάχιστα και να αισθάνεσαι ολόκληρος.

Μη φοβάσαι, λοιπόν, τα κενά όνειρα. Να φοβάσαι μόνο μήπως, κυνηγώντας τα, αδειάσεις το παρόν σου. Ονειρέψου, περπάτησε, τόλμησε. Μα κάθε τόσο να σταματάς και να κοιτάζεις γύρω σου. Ίσως αυτό που θεωρείς απλώς δρόμο προς τη ζωή να είναι ήδη η ίδια η ζωή.