Κατάλαβα ότι μεγαλώνω όταν πήρα τα κλειδιά για το πρώτο μου σπίτι

Δεν θυμάμαι να έγινε κάποια ανακοίνωση…

Κανείς δεν μου χτύπησε την πόρτα ένα πρωινό για να μου πει «καλημέρα, από σήμερα είσαι ενήλικας. Καλή τύχη…»

Απλώς κάποια στιγμή άρχισαν οι γύρω μου να ρωτάνε τι θα κάνω με τη ζωή μου. Μετά άρχισαν να ρωτάνε αν έχω σχέδια για το μέλλον, αν έχω βρει δουλειά…

Και κάπου ανάμεσα σε λογαριασμούς και άγχη συνειδητοποίησα ένα πράγμα… Δεν ένιωθα τόσο μεγάλη όσο ήμουν στην πραγματικότητα.

Ίσως αυτό είναι και το πιο παράξενο πράγμα με το να μεγαλώνεις. Όλοι μας περιμένουμε να ξυπνήσουμε ένα πρωί και να πούμε στον εαυτό μας, με την ψυχή μας, «δες, τα κατάφερα». Θα ξυπνήσεις ένα πρωί και θα πεις «τα κατάφερες», θα ξέρεις ποιος/ποια είσαι, τι ακριβώς θέλεις και πού ακριβώς πηγαίνεις…

Μόνο που κανείς δεν με προετοίμασε πως, όταν φτάσω σε αυτή την ηλικία, δεν είναι απαραίτητο να ξέρω και πως μπορεί να αυτοσχεδιάζω.

Κάποτε το μεγαλύτερό μου άγχος ήταν να μην αργήσω στην πλατεία και χάσω το παιχνίδι με τους φίλους μου… Τώρα το μεγαλύτερό μου άγχος είναι αν θα φτάσουν τα χρήματα έως το τέλος του μήνα.

Όμως η στιγμή που κατάλαβα ότι πραγματικά μεγαλώνω είναι η στιγμή που πήρα τα κλειδιά για το πρώτο μου σπίτι.

Άνοιξα την πόρτα και μπήκα μέσα. Κοιτούσα γύρω μου και, κάπου ανάμεσα σε κούτες γεμάτες ποτήρια, βινύλια και ανοιχτές βαλίτσες, η μοναδική μου σκέψη ήταν πως, πριν μερικά χρόνια, η μόνη μου έννοια ήταν να πάρω τις βαλίτσες και τις κούτες και, με τη φαντασία μου, να φτιάξω έναν ολόκληρο κόσμο.

Μα τώρα οι κούτες με έχουν μέσα πράγματα που εγώ είχα διαλέξει και θα έπρεπε να φροντίσω για αυτά…

Και τότε σκέφτηκα:

Πότε έγινα εγώ ο άνθρωπος που θα μαζέψει όλες αυτές τις κούτες και τις βαλίτσες;

Ίσως αυτό σημαίνει ενηλικίωση…

Δεν ξυπνάμε μια μέρα και ξαφνικά νιώθουμε ενήλικες και πράττουμε σαν εκείνους. Απλώς κάποια στιγμή κοιτάμε γύρω μας και συνειδητοποιούμε πως η ζωή που κάποτε φανταζόμασταν είναι πλέον η ζωή που ζούμε.