Υπάρχουν φορές που μια σχολική γιορτή ξεπερνά τα όρια μιας τυπικής εκδήλωσης και αφήνει πίσω της κάτι περισσότερο από αναμνηστικές φωτογραφίες και χειροκροτήματα. Μια τέτοια περίπτωση ήταν η ομιλία μιας δασκάλας προς τους μαθητές της ΣΤ’ Δημοτικού.
Η ομιλία εκφωνήθηκε με αφορμή το τέλος μιας σημαντικής διαδρομής για τα παιδιά που ετοιμάζονταν να αφήσουν πίσω τους το δημοτικό σχολείο. Ωστόσο, το μήνυμά της δεν περιοριζόταν μόνο στους μαθητές μιας τάξης. Αφορούσε κάθε παιδί που μεγαλώνει, κάθε παιδί που προσπαθεί να καταλάβει τον εαυτό του και να βρει τη θέση του μέσα σε έναν κόσμο που συχνά μοιάζει απαιτητικός και δύσκολος.
«Σήμερα κλείνει για μας τα εκτάκια ένας πολύ σπουδαίος, πολύ όμορφος κύκλος», είπε η δασκάλα στην αρχή της ομιλίας της. Μίλησε για νέους κύκλους που ανοίγουν, για δρόμους εύκολους και δύσκολους, αλλά και για τις προκλήσεις που συνοδεύουν την ενηλικίωση.
Το πιο δυνατό, ίσως, σημείο της ομιλίας ήταν η αφιέρωση που ακολούθησε. «Θέλουμε να την αφιερώσουμε στα δύο κορίτσια μας, στα παιδιά μας, σε όλα τα πλάσματα που από ταράτσες κοιτάνε δρόμο και τον βλέπουν σαν λύτρωση». Μια φράση που λειτούργησε ως αφορμή για συζητήσεις, διαφορετικές ερμηνείες και έντονες αντιπαραθέσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Πέρα όμως από τις αντιδράσεις, το κείμενο επιχειρεί να σταθεί δίπλα στα παιδιά και να τους υπενθυμίσει κάτι που συχνά ξεχνάμε να λέμε. Ότι η αξία τους δεν καθορίζεται από την τελειότητα, τις επιδόσεις ή την εικόνα που παρουσιάζουν στους άλλους.
«Είσαι ένα πλάσμα περίπλοκο πολυδύναμο», λέει χαρακτηριστικά η δασκάλα. Και από εκεί και πέρα ξεδιπλώνει όλες εκείνες τις πλευρές που συνθέτουν έναν άνθρωπο. Τις αντιφάσεις, τις αδυναμίες, τις μικρές νίκες και τις δύσκολες στιγμές.
«Έχεις καλές μέρες κι έχεις και κακές. Είσαι η γκρίνια σου και είσαι τα γέλια σου. Είσαι τα δάκρυά σου και είσαι η χαρά σου». Μέσα από αυτές τις φράσεις αναγνωρίζεται κάτι βαθιά ανθρώπινο δηλαδή, ότι κανείς δεν είναι μόνο η καλύτερη ή η χειρότερη εκδοχή του εαυτού του.
Η ομιλία αποκτά ακόμη μεγαλύτερη δύναμη όταν αναφέρεται στις εσωτερικές μάχες που δίνουν τα παιδιά μεγαλώνοντας. «Είσαι οι μέρες που είπες “Δεν αντέχω άλλο”. Οι μέρες που είπες “Δεν μπορώ”». Πρόκειται για σκέψεις που πολλοί άνθρωποι, ανεξαρτήτως ηλικίας, έχουν κάνει κάποια στιγμή στη ζωή τους.
Αυτό όμως που ξεχωρίζει είναι ότι η αφήγηση δεν σταματά στην απογοήτευση. Αντίθετα, συνεχίζει με την υπενθύμιση ότι υπάρχουν και οι άλλες μέρες. Οι μέρες που κάποιος επιλέγει να φερθεί με καλοσύνη στον εαυτό του και να πει «Δεν πειράζει. Κι αύριο μέρα είναι».
Ίσως εκεί να βρίσκεται και η ουσία του κειμένου. Όχι στην εξιδανίκευση της δύναμης, αλλά στην αποδοχή της ανθρώπινης ευαλωτότητας. Στην παραδοχή ότι όλοι φοβόμαστε, κουραζόμαστε ή λυγίζουμε κάποιες φορές και ότι αυτό δεν μας κάνει λιγότερο άξιους.
Η δασκάλα θυμίζει στα παιδιά ότι είναι οι στιγμές που έπεσαν, αλλά και η δύναμη που βρήκαν για να σηκωθούν. Είναι οι φορές που φοβήθηκαν, αλλά και οι στιγμές που βρήκαν το θάρρος να εκφράσουν τη γνώμη τους. Είναι τα λάθη τους, αλλά και τα σωστά τους.
«Όλα αυτά είσαι εσύ», λέει λίγο πριν το τέλος.
Και τότε έρχεται η πιο απλή, αλλά ίσως πιο σημαντική φράση ολόκληρης της ομιλίας. Μια φράση που συνοψίζει όλο το νόημα όσων προηγήθηκαν: «Κι εγώ; Εγώ σ’ αγαπώ ακριβώς όπως είσαι».
View this post on Instagram
Ολόκληρη η ομιλία της:
«Σήμερα κλείνει για μας τα εκτάκια ένας πολύ σπουδαίος, πολύ όμορφος κύκλος.
Θα ανοίξουν άλλοι. Κάποιοι πιο εύκολοι, κάποιοι πιο δύσκολοι.
Η παρουσίασή μας, αν και δουλεμένη εδώ και αρκετούς μήνες, βρέθηκε τραγικά επίκαιρη και θέλουμε να την αφιερώσουμε στα δύο κορίτσια μας, στα παιδιά μας, σε όλα τα πλάσματα που από ταράτσες κοιτάνε δρόμο και τον βλέπουν σαν λύτρωση.
Θέλουμε να σας πούμε ότι σας αξίζει να μεγαλώσετε και να γίνετε ο εαυτός σας. Η πιο όμορφη εκδοχή σας.
Είσαι ένα πλάσμα περίπλοκο. Πολυδύναμο.
Έχεις καλές μέρες κι έχεις και κακές.
Είσαι η γκρίνια σου και είσαι τα γέλια σου.
Είσαι τα δάκρυά σου και είσαι η χαρά σου.
Είσαι οι φορές που έπεσες και είσαι η δύναμη να σηκώνεσαι.
Είσαι οι μέρες που φοβάσαι, μα είσαι κι οι μέρες που βρήκες το θάρρος να λες τη γνώμη σου.
Είσαι οι μέρες που είπες «Δεν αντέχω άλλο».
Οι μέρες που είπες «Δεν μπορώ».
Μα είσαι κι οι μέρες που σεβάστηκες το μυαλό σου και το σώμα σου.
Και είπες «Δεν πειράζει. Κι αύριο μέρα είναι».
Είσαι οι μέρες που είπες «Όλα τα μπορώ».
Είσαι τα σωστά σου και είσαι και τα λάθη σου.
Όλα αυτά είσαι εσύ.
Κι εγώ;
Εγώ σ’ αγαπώ.
Ακριβώς όπως είσαι.»
Συντάκτης: Ράνια Λιάσκου
