Όταν είσαι δεκατεσσάρων ετών θα έπρεπε να σε απασχολεί αν θα προλάβεις να διαβάσεις να κάνεις όλα τα μαθήματα , αν θα βγεις βόλτα με την παρέα ή αν σου στείλει εκείνος ή εκείνη μήνυμα στο κινητό . Όχι αν θα ξυπνήσεις την επόμενη μέρα σε ένα νοσοκομείο πόσο μάλλον σίγουρα όχι αν κινδυνεύεις να χάσεις ένα από τα νεφρά σου.
Αυτό ακριβώς είναι που συνέβη στα Βριλήσσια . Ας πάρουμε το θέμα αναλυτικά, το βράδυ της Παρασκευής 18 Σεπτεμβρίου, δύο 14χρονοι συμμαθητές βρέθηκαν στο επίκεντρο ενός περιστατικού βίας που μέσα σε λίγες ώρες πήρε διαστάσεις πολύ μεγαλύτερες από έναν καβγά μεταξύ παιδιών. Ο ένας βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπος με τη Δικαιοσύνη. Ο άλλος νοσηλεύεται σε σοβαρή κατάσταση, με τους γιατρούς να προσπαθούν να σώσουν το νεφρό του.
Σύμφωνα με τα περισσότερα δημοσιεύματα, το περιστατικό σημειώθηκε περίπου στις 22:30, στη συμβολή των οδών Τροίας και Τειρεσίου στα Βριλήσσια. Ο ένας 14χρονος φέρεται να επιτέθηκε στον συμμαθητή του, χτυπώντας τον επανειλημμένα με γροθιές και κλωτσιές. Η ακριβής αφορμή της επίθεσης δεν έχει γίνει γνωστή. Υπάρχει, μάλιστα, διαφορετική αναφορά της ΕΡΤ ως προς την ώρα και το σημείο, η οποία τοποθετεί το περιστατικό λίγο μετά τις 20:00, στη συμβολή Τροίας και Γορτυνίας. Αυτό που έγινε στη συνέχεια, όμως, είναι ξεκάθαρο.
Ο 14χρονος που δέχθηκε την επίθεση μεταφέρθηκε με ίδια μέσα σε ιδιωτικό νοσοκομείο. Οι εξετάσεις έδειξαν σοβαρό τραυματισμό και, σύμφωνα με τις νεότερες πληροφορίες, ρήξη νεφρού. Η κατάστασή του χαρακτηρίζεται σοβαρή, ενώ υπάρχει κίνδυνος να χρειαστεί να αφαιρεθεί το όργανο. Οι γιατροί δίνουν μάχη ώστε να αποφευχθεί αυτή η εξέλιξη.
Και είναι ίσως αυτή η λεπτομέρεια που κάνει την είδηση να σταματά για λίγο την ανάγνωση. Η λέξη << καβγάς>> ακούγεται αθώα όταν την χρησιμοποιούν παιδιά. Ένας καβγάς στο προαύλιο, ένας τσακωμός μετά το σχολείο, δυο παιδιά που θύμωσαν. Είναι λέξεις που έχουμε συνηθίσει να ακούμε.
Μόνο που εδώ δεν τελείωσε με ένα «εντάξει, πάμε να φύγουμε». Τελείωσε με ένα παιδί στο νοσοκομείο και με ένα άλλο να οδηγείται στο Αυτόφωρο.
Το πρωί του Σαββάτου, ο πατέρας του τραυματισμένου 14χρονου υπέβαλε μήνυση. Οι Αρχές προχώρησαν στη σύλληψη του συνομήλικου συμμαθητή του, ενώ συνελήφθη και η μητέρα του για παραμέληση εποπτείας ανηλίκου. Η μητέρα αφέθηκε στη συνέχεια ελεύθερη με προφορική εντολή εισαγγελέα, ενώ ο 14χρονος οδηγείται σήμερα, Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου, ενώπιον του Αυτόφωρου Δικαστηρίου.
Υπάρχει, όμως, και μια πλευρά της υπόθεσης που αφορά όσα ειπώθηκαν μετά την επίθεση. Σύμφωνα με πληροφορίες που μετέδωσε το ΕΡΤnews, ο 14χρονος φέρεται να αποδέχθηκε την πράξη του, να δήλωσε μετανιωμένος και να ζήτησε συγγνώμη από τον συμμαθητή του και τους γονείς του. Δεν έχει δημοσιοποιηθεί κάποιος πλήρης διάλογος ανάμεσα στα δύο παιδιά ούτε γνωρίζουμε τι ειπώθηκε πριν ξεκινήσει η επίθεση. Επομένως, εκεί που τελειώνουν οι επιβεβαιωμένες πληροφορίες, δεν χρειάζεται να αρχίζουν οι υποθέσεις.
Ούτε τα ονόματα των δύο παιδιών έχουν δημοσιοποιηθεί από τις αξιόπιστες πηγές που καλύπτουν την υπόθεση. Και ίσως είναι καλύτερο να μείνουν έτσι γιατί πίσω από τους τίτλους, τις περιγραφές και τις λέξεις «θύτης» και «θύμα» υπάρχουν δύο δεκατετράχρονα παιδιά. Δύο παιδιά που μέχρι πριν από λίγες ώρες ήταν απλώς συμμαθητές.
Δεν ξέρουμε τι ακριβώς προηγήθηκε ούτε γνωρίζουμε αν υπήρχε προηγούμενη ένταση, αν υπήρξε κάποια διαφωνία ή αν όλα ξεκίνησαν μέσα σε λίγα λεπτά. Αυτά είναι ζητήματα που θα πρέπει να διερευνηθούν και όχι να συμπληρωθούν από εικασίες.
Ξέρουμε όμως το αποτέλεσμα, ότι ένα παιδί δίνει μάχη για να κρατήσει το νεφρό του.
Ένα άλλο παιδί, επίσης δεκατεσσάρων ετών, καλείται να αντιμετωπίσει τις συνέπειες μιας πράξης που, σύμφωνα με τις μέχρι τώρα πληροφορίες, έχει αναγνωρίσει και για την οποία έχει εκφράσει μεταμέλεια.
Και κάπου ανάμεσα στα δύο υπάρχει μια συγγνώμη. Μια συγγνώμη που μπορεί να είναι ειλικρινής, μπορεί να είναι η αρχή μιας διαδικασίας μεταμέλειας, μπορεί να σημαίνει πολλά για εκείνον που την είπε. Δεν μπορεί όμως να γυρίσει τον χρόνο πίσω. Δεν μπορεί να σβήσει τον τραυματισμό, την αγωνία μιας οικογένειας ή τις ώρες που περνούν μέσα σε ένα νοσοκομείο περιμένοντας να δουν τι θα συμβεί.
Ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο δύσκολο κομμάτι της ιστορίας. Ότι στα δεκατέσσερα μπορείς μέσα σε λίγα λεπτά να κάνεις κάτι που θα σε ακολουθεί για πολύ καιρό. Μπορείς να θυμώσεις, να χάσεις τον έλεγχο, να χτυπήσεις. Μπορείς όμως και να ζητήσεις βοήθεια, να φύγεις, να σωπάσεις, να περιμένεις να περάσει ο θυμός.
Γιατί κανένας καβγάς δεν αξίζει ένα νοσοκομείο πόσο μάλλον να αξίζει ένα νεφρό. Και κανένα παιδί δεν θα έπρεπε να χρειάζεται να μάθει τόσο νωρίς πόσο βαριές μπορεί να γίνουν οι συνέπειες μιας στιγμής.
Συντάκτης: Ράνια Λιάσκου
