Τολμάς να αγαπήσεις σε έναν κόσμο σκληρό που δύσκολα αφήνεται, αισθάνεται, δίνει και δίνεται. Κι εσύ με την αφέλεια ενός παιδιού και την τρέλα που κουβαλάς, κόντρα στα άσχημα και τα ρηχά, λες δε γ@μιέται; Ένα γρήγορο πέρασμα είμαστε, ας έχει τουλάχιστον αξία- και αξία έχει μόνο αν δώσουμε και πάρουμε αγάπη, την γνήσια, την ατόφια αγάπη. Αυτή που δε μοιάζει με εφήμερους ενθουσιασμούς, που δεν ικανοποιεί για λίγο τον αδηφάγο εγωισμό μας και έπειτα χάνεται σαν να μην υπήρξε ποτέ. Αξίζει να ζήσουμε την αγάπη που έρχεται ήρεμα και γαληνεύει την ψυχή μας, που περνάει στο αίμα μας και κατακλύζει κάθε κύτταρο μας.
Και ενώ έχεις πληγωθεί, έχεις πονέσει, έχεις παλέψει να σηκωθείς λες εγώ θα το κάνω ξανά και ξανά… όχι γιατί είσαι γλυκανάλατος, ρομαντικός και ντελούλου, αλλά επειδή είσαι ελεύθερο, επαναστατικό πνεύμα με αλήτισσα ψυχή που δε χωράει στο λίγο, που δε ξέρει να στριμώχνεται, γιατί πηγαίνεις κόντρα στην ψευτιά αυτού του κόσμου. Είσαι πολύ γενναίος για να κρυφτείς, να φοβηθείς, αναγνωρίζεις το συναίσθημα, το αποδέχεσαι το καλλιεργείς και το χαρίζεις απλόχερα! Το κάνεις χωρίς να περιμένεις αντάλλαγμα, χωρίς να σε νοιάζει αν θα πάρεις πίσω έστω και λίγο απ’ ό,τι δίνεις. Το ‘χεις νιώσει στο πετσί σου πως όσο δίνεις τόσο περισσότερο γεμίζει η ψυχή σου με συναισθήματα, έτσι ζεις, έτσι και μόνο έτσι μπορείς να υπάρχεις. Δεν έγινες και δε θα γίνεις ποτέ το δεύτερο και τρίτο χέρι που πουλάει την αγάπη σαν κλεμμένο προϊόν για λίγη εφήμερη ευτυχία. Και τώρα που το σκέφτομαι ξέρεις κάτι; Μπράβο σου αλάνι μου, τα ‘χεις καταφέρει τέλεια!
Με γνώρισες κι εσύ, άμαθε στην αγάπη, έτσι αιχμηρό και αδρό και με πέρασες για τρελό, δεν είχες μάθει έτσι…. Δεν είχες μάθει καθόλου. Είδες τις έντονες γωνίες μου και φοβήθηκες να μ’ αγκαλιάσεις, μη τυχόν και σε πληγώσουν, αγνοώντας πως αυτές θα κουμπώσουν τέλεια στα κενά του κορμιού σου και θα σε γεμίσουν με ό,τι σου λείπει. Σου μίλησα για σεβασμό, για οικειότητα, για κατανόηση, για σύνδεση και αναρωτήθηκες που είναι η ύλη σε όλ’ αυτά; Βλέπεις είχες μάθει πως σχέση είναι επένδυση σε πράγματα υλικά, ταξίδια, δώρα, εκδρομές και ακριβά ραντεβού. Μα το μόνο που ονειρευόμουν ήταν απογεύματα στο ωραιότερο παγκάκι του κόσμου. Ζήτησα να δω τις αδυναμίες σου και να τις αγκαλιάσω , να γνωρίσω τους δαίμονες σου και να μείνω και ρώτησες ποιο είναι το αντάλλαγμα…. χωράει αντάλλαγμα στην αγάπη; Ζήτησες να σου μάθω μαθηματικά κι εγώ, γνήσιος εραστής τους, σου μίλησα για την Boolean Άλγεβρα που 1+1=1… να που η αγάπη αποδεικνύεται και επιστημονικά! Μα γέλασες και με είπες υπερβολικό. Κι όμως όλα όσα επιθυμούσα ήταν να αποδείξουμε μαζί την ισότητα αυτή: ο καθένας μας ξεχωριστά και οι δυο μαζί μια ολόκληρη μονάδα.
Φοβήθηκες κι έφυγες σαν τον κλέφτη γιατί λογάριασες σοβαρά εφήμερους προβληματισμούς μπροστά στα αέναα συναισθήματα που θ’ ανθίζαν από μας. Πνίγηκες σε μια κουταλιά νερό νομίζοντας πως ναυάγησες σε ωκεανό, δεν ήξερες πως η ψυχή σου βρισκόταν μια ανάσα από την όαση που τόσο επιθυμούσε. Αρνήθηκες να γνωρίσεις την αληθινή αγάπη γιατί την είδες σαν φωτιά που θα σε κάψει, δε τόλμησες να δοκιμάσεις και επέλεξες την ρουτίνα και την μοναξιά σου γιατί εκεί έβρισκες ασφάλεια, όχι γιατί είσαι δειλός, άμαθος είσαι. Δεν είχα τρόπο να σε μεταπείσω, και άλλωστε δεν είχε αξία- την αγάπη πρέπει να τολμήσεις εσύ μόνος σου να τη νιώσεις και μετά να αφεθείς σε αυτήν.
Όσο για ‘μένα πιστός ιππότης της αγάπης, γνωρίζοντας πως είναι η πιο βαθιά απόδειξη της ελευθερίας, πως κάθε άλλο από δεσμά σημαίνει, με δάκρυα στα μάτια, αποχαιρέτησα ένα ερώτα που δε πρόλαβε να γεννηθεί γιατί δε του έδωσες επιλογή κι έτσι έγινε ποίηση. Μα δε βαριέσαι διάολε, θα συνεχίσω με πείσμα να παλεύω για κάθε σκίρτημα, για κάθε χαμόγελο, για κάθε πεταλούδα που στήνει χορό στο στομάχι μας…. θα συνεχίσω να παλεύω για ό,τι αξίζει στη ψυχή μας να βιώσει!
Συντάκτης: Ευαγγελίστρα Λαούντου
