Υπάρχουν ειδήσεις που τις διαβάζεις και ένας κόμπος δημιουργείται στο στομάχι. Όχι γιατί δεν έχεις ξανακούσει για θάνατο, αλλά γιατί ο τρόπος που χάθηκε αυτό το κορίτσι ξεπερνά κάθε λογική περί ανθρωπιάς. Η είδηση για τη 19χρονη Μυρτώ, που την παράτησαν, την πέταξαν αβοήθητη να ξεψυχήσει, δεν είναι απλώς ένα αστυνομικό ρεπορτάζ, αλλά η ακτινογραφία μιας κοινωνίας που μοιάζει να έχει χάσει τα βασικά της ένστικτα.
Ήταν ένας άνθρωπος 19 ετών και είχε την απόλυτη προοπτική. Είχε όνειρα που δεν πρόλαβαν να γίνουν καν σχέδια. Το να εγκαταλείπεις έναν άνθρωπο σε μια τέτοια κατάσταση δεν είναι απλώς μια «λάθος απόφαση», ούτε η «κακιά στιγμή». Είναι μια συνειδητή επιλογή να θέσεις τον φόβο σου, την αδιαφορία σου, το εγώ σου πάνω από την ίδια την ύπαρξη του άλλου. Το «δε θέλω να μπλέξω» έγινε η θανατική της καταδίκη. Εκτελεστής δεν ήταν μόνο αυτοί οι 3, όμως, αλλά μια ολόκληρη κοινωνία που εκπαιδεύει τα παιδιά της να γίνονται «παρτάκηδες» και να μην αναλαμβάνουν τις ευθύνες όταν «χαλάει η δουλειά», γιατί το «δικό μου παιδί είναι (πάντα!) αθώο»!
Κι ενώ η είδηση της εγκατάλειψης προκαλεί αποτροπιασμό, έρχεται το δεύτερο χτύπημα που σου προκαλεί αηδία: ο δημόσιος διάλογος στα social media. Οι παντογνώστες και κριτές όλων έβγαλαν την απόφαση! Σχολιάζουν για όλους και για όλα δίχως όρια, γράφουν κρυμμένοι πίσω από ένα κινητό, αδιαφορώντας για τον πόνο που μπορεί να προκαλέσουν, βγάζουν τα δικά τους κόμπλεξ και καημούς σε αγνώστους, γιατί έτσι μπορούν να δείξουν τη βρώμικη ψυχή τους, παραμένοντας ασφαλείς. Αυτοί, λοιπόν, δίκασαν και τη Μυρτώ, δίκασαν έναν άνθρωπο 19 ετών.
«Μα είδατε πώς ήταν ντυμένη;», «Τι γύρευε τέτοια ώρα;», «Με τέτοια εμφάνιση, τι περίμενε;», «Ήταν 19 χρονών αυτή;;; Για τριαντάρα έμοιαζε!!», «Παρτούζα δεν ήθελε, καλά να πάθει!»
Από πότε η εμφάνιση ενός ανθρώπου αποτελεί δικαιολογία για την κακοποίησή του ή την εγκατάλειψή του; Από πότε οι επιλογές συντρόφων αποτελούν κριτήριο για το πόσο ανθρώπινα θα σου φερθούν; Είναι εξοργιστικό το πώς, αντί να εστιάζουμε στην απάνθρωπη στάση εκείνων που την παράτησαν στον δρόμο σαν σκουπίδι, αναλύουμε το μήκος της φούστας ή το στιλ μιας 19χρονης, κάνοντας victim blaming, το οποίο, εκτός από απόλυτα οπισθοδρομικό, είναι και επικίνδυνο. Δίνει άλλοθι σε εγκληματικές και απάνθρωπες συμπεριφορές, όπως αυτή, και μεταθέτει την ευθύνη από τον θύτη στο θύμα.
Ήταν ένα κορίτσι 19 ετών. Δεν ήταν ένας τίτλος σε site, δεν ήταν ένα νούμερο, δεν ήταν η «εμφάνισή» της. Ήταν ένας άνθρωπος 19 ετών.
Συντάκτης: Κατερίνα Γεωργίου
