Να ανακαλύπτετε. Μαζί. Να ανακαλύπτεις δε σημαίνει να συναντάς πάντα και συνεχώς καινούρια μέρη. Άλλωστε κι αυτά κάποτε θα τελειώσουν. Σημαίνει ακόμα, να προσεγγίζεις ξανά αλλιώς αυτά που έχεις κιόλας δει.
Να γίνεστε μαζί μικροί εξερευνητές στα όσα ήδη ξέρετε και σ’ όσα βάλατε σκοπό να τα βρείτε μαζί.
Τι πιο όμορφο από το να φτιάχνεις τη δική σου πόλη, μέσα στην πόλη σου. Τους δρόμους που όλοι πατούν βαριεστημένα, εσείς να τους βλέπετε σαν ευκαιρίες. Ευκαιρίες να ξετρυπώσετε όχι μόνο όσα φαίνονται, αλλά όσα κρύβονται στον αέρα, στην ιστορία, στη ρουτίνα του μέρους σας. Και τι πιο όμορφο ακόμη, από το να γίνετε συνεπιβάτες στο ταξίδι αυτό.
Οι ερωτευμένοι και μέχρι το περίπτερο να πάνε αν κρατάνε ο ένας το χέρι του άλλου θα είναι ευτυχισμένοι λες και κατέκτησαν τον κόσμο όλο. Και έτσι πρέπει να είναι. Όμως το να μοιράζεσαι βιώματα μέσα από κοινές εικόνες είναι μία μικρή κατάκτηση. Και κάθε καινούρια τέτοια κατάκτηση, θα σας ενώνει όλο και πιο πολύ. Κι όσο πιο σπάνια η εικόνα που κατακτάται, το ίδιο πιο σπάνιο και το ένωμα.
Τη ζωή τη βλέπεις αλλιώς όταν τη βλέπεις μαζί. Τα ραντεβού στα γνωστά μαγαζιά, το σινεμά, οι βόλτες στις πλατείες κερδίζουν εξ ορισμού κάτι ακόμα, κάτι παράξενα όμορφο όταν γίνονται παρέα. Το στέρνο σου γεμίζει ανάσες πληρότητας κι όχι επιβίωσης, όταν χτυπάει δίπλα στον άνθρωπό σου, ακόμα και στην πιο ανούσια διαδρομή. Σκέψου, πόσο αλλιώτικα είδες τα στενά, βρόμικα αστικά μπαλκόνια όταν ανέβηκε συγχρονισμένο το βλέμμα σας πρώτη φορά στον ουρανό. Αυτές είναι εμπειρίες που, θέλοντας και μη, όλοι κάποτε θα μοιραστούν.
Κάντε τη διαφορά. Πιαστείτε από το χέρι και περπατήστε επιτέλους εκείνο το μικρό αδιέξοδο που απλώς φωτογραφίζετε από μακριά. Ναι, το #urban_life και το tag του αγαπημένου σου προσώπου είναι λούπες στις οποίες λίγο-πολύ όλοι θα ενδώσουμε, δε συγκρίνεται όμως σε τίποτε με το φιλί που θα δώσετε στα μισογκρεμισμένα ερείπια ενός παλιού σπιτιού που βρήκατε τυχαία μπροστά σας. Ετοιμάστε ένα καλάθι με δύο θερμός και λίγα κρουασάν και φύγετε για το δασάκι λίγο έξω από το σπίτι σας. Μην πάτε στις παραλίες που πάνε όλοι. Κόψτε δρόμο και στήστε την ομπρέλα σας σε εκείνη την παρατημένη με τα χοντρά βότσαλα που κανείς δεν προτιμά πια γιατί καλόμαθαν στην ευκολία της άμμου. Πάρτε δύο μπίρες και καθίστε στα βραχάκια λίγο πιο κάτω από το λιμάνι. Όλες οι πόλεις, έχουν κρυμμένα θαύματα. Αρκεί μόνο να έχεις την όρεξη να τα δεις.
Γιατί αν νιώσεις τον άλλον κομμάτι σου, διψάς να τον συνδέσεις με τα πάντα. Ακόμα και με το τρακτερωτό πλακάκι στα πολυσύχναστα πεζοδρόμια. Η επιλογή αυτή έχει το ρίσκο της. Κανείς δε σου αρνείται ότι θα πονέσει πολύ αν στο μέλλον χωριστείτε, γιατί όλα -αλλά αυτή τη φορά κυριολεκτικά όλα- θα σου θυμίζουν την κοινή σας εικόνα. Θα βλέπεις παντού εσάς. Όμως δεν υπάρχει πόνος που να ζυγίσει περισσότερο από την απόλυτη ευτυχία που από κοινού θα φτιάξετε.
Να φορτώνετε μία τσάντα και να ξεκινάτε. Να κάνετε σχέδια με τ’ αστέρια που κοιτάτε ξαπλωμένοι στο καπό του αυτοκινήτου -κάθε βράδυ και σ’ άλλο κομμάτι ουρανού.
Από τον πόνο να γλυτώσουμε δεν υπάρχει πιθανότητα, ας είναι λοιπόν αντάξια η ανταμοιβή του. Ούτε να τον ξεγελάσεις μπορείς, γι’ αυτό ας φροντίσουμε να φανούμε ειλικρινείς στη ζωή, όσο τη ζούμε με ευτυχία στο βλέμμα. Δώσε μου το χέρι σου. Έχω βρει ένα μέρος που είναι μόνο για εμάς, δεν πάνε τα πόδια μόνα τους. Δεν του ταιριάζει να το πατάνε πόδια μόνα.
Δε μας ταιριάζει, να πηγαίνουμε μόνοι.
Επιμέλεια Κειμένου Αγγελικής Κοντογιαννάτου: Κατερίνα Κεχαγιά.
Συντάκτης: Αγγελική Κοντογιαννάτου
