Η σχέση είναι για να τη ζεις. Με ήλιο και με σκοτάδι. Να ξέρεις πώς πίνει ο άλλος τον καφέ του αλλά να βλέπεις και τους μορφασμούς που παίρνει ενώ κοιμάται. Να βγαίνετε για φαγητό αλλά να αποκαλύπτετε και τα ανεπαίσθητα χούγια σας στον τρόπο που ξυπνάτε.
Στις ώρες που προετοιμάζεται και ξεθωριάζει ο ύπνος μας, αφήνουμε στην άκρη τα φτιασίδια, βγάζουμε το κοστουμάκι της κοινωνικής ευπρέπειας και των ορίων που συνεπάγεται η όποια εγκράτεια του ενσυνειδήτου στον ξύπνιο μας. Γι’ αυτό ακόμα κι αν περνάτε όλη την ημέρα μαζί, χάνετε πολλά αν το βράδυ ο καθένας φεύγει και πάει να κοιμηθεί μόνος στο σπίτι του.
Βασικά και εν συντομία, χάνεις την ευκαιρία να αγγίξεις εκείνα τα σημάδια του άλλου, που αποκαλύπτουν την ανθρώπινη φύση του. Μπορεί η θεοποίηση να αποτελεί αναμφισβήτητη ιδιότητα του έρωτα, αλλά πίστεψε με το να αρχίσεις να ψαχουλεύεις τις αλήθειες του συντρόφου σου που τον καθιστούν ευάλωτο, ανθρώπινο κι όχι και τόσο τέλειο τελικά, είναι η αρχή για μία υπέροχη σχέση. Και θα έπρεπε να το προτιμάς απ’ όλα τα δήθεν αψεγάδιαστα που θα ταίριαζαν πολύ καλά σε βιτρίνες και φώτα, αλλά καθόλου στην πραγματική έννοια της συντροφικότητας.
Πρώτη και κυριότερη απόδειξη οι πιτζάμες. Το πιο άρουχο ρούχο της καθημερινότητάς μας. Μπορεί να κρύβει το δέρμα μας, αλλά ας παραδεχτούμε ότι επιλέγουμε να μας δουν μ’ αυτές μόνο όσοι ελάχιστοι νιώθουμε μία κάποια οικειότητα. Χουχουλιάσματα κι αγκαλιές γίνονται πιο ζεστά. Οι ώρες λίγο πριν κοιμηθείς και λίγο αφότου ξυπνήσεις, είναι οι ώρες που αποφασίζεις αν ο άνθρωπος που έχεις δίπλα σου τελικά σου ταιριάζει.
Ο κοινός ύπνος προσφέρει στη σχέση σας. Σας φέρνει τόσο κοντά όσο δε θα σας φέρουν ούτε εκατό σαββατιάτικα ποτά. Δε χρειάζεται πάντα να μιλάς για να έρθεις κοντά. Μερικές φορές το με πόση άνεση μοιράζεστε τις σιωπές σας είναι αυτό που κάνει τη διαφορά. Οι παύσεις που σε γεμίζουν και δε σε κάνουν να νιώθεις άβολα – κι αυτές μετράνε.
Στον ύπνο, τα σώματά σας είναι μαζί και δεν είναι. Την ώρα που δεν έχεις τη συνείδηση την οντότητάς σου, αφήνεις κάποιον άλλον να είναι δίπλα σου. Ακόμα κι αν είσαι από αυτούς που δε γουστάρουν αγκαλιές ή πολλά-πολλά όταν κοιμούνται, έστω και η αίσθηση ότι μοιράζεσαι τον πιο προσωπικό σου χώρο, αρκεί για να αποδείξει δύο πράγματα. Πρώτον ότι παραμερίζεις τη βολή σου και άρα τον εγωισμό σου, αφού δεν είναι καθόλου εύκολο να συνταιριάξεις επιτυχώς δύο ύπνους και δεύτερον ότι εμπιστεύεσαι τον τυπάκο αυτόν που κοιμάται παρακεί, να γίνει το σλίπι αλλά κυρίως το αγουροξύπνι buddy σου.
Μπορεί να ακούγεται αστείο. Όμως αν καταφέρεις να μοιραστείς το αναμαλλιασμένο ξύπνημα με τις τσίμπλες, τις πρωινές ανάσες και τις ζουζουνοκουβέντες πριν καν σου χορηγηθεί καφές και συνεχίζεις να χαμογελάς σαν εγχειρισμένος μετά από νάρκωση, τότε ήρθε η ώρα να παραδεχτείς πως βρήκες το λιμάνι σου.
Φυσικά και το να κοιμάστε μαζί από μόνο του δε σημαίνει τίποτα. Μπορείς να το κάνεις με δεκάδες, δεν είναι δα και κύβος του ρούμπικ. Το να γουστάρεις όμως τον ύπνο και τον ξύπνιο σας, να τα βρίσκετε και να είστε πραγματικά οι εαυτοί σας τις ώρες αυτές, είναι σπάνιο. Προφανώς κι όσα κάνετε όλες τις υπόλοιπες στιγμές σας, όσα μοιράζεστε, είναι κι αυτά από μόνα τους εξίσου σημαντικά. Και κυρίως είναι αυτά που στρώνουν το δρόμο. Γιατί για να έχουν αξία όσα περιγράφονται παραπάνω, βασική προϋπόθεση είναι να είστε ευτυχισμένοι και το υπόλοιπο εικοσιτετράωρο.
Τα οφέλη ενός ύπνου που μοιράζεται δεν είναι επομένως αυτοσκοπός. Είναι ένα πολύ καλό bonus point σε μία ήδη πετυχημένη και λειτουργική σχέση.
Να κοιμάστε μαζί. Όσο μπορείτε, όποτε μπορείτε. Όμορφα και τα σκέτα πρωινά, και τα μεσημέρια σας, σπουδαία τα απογεύματα και τα βράδια σας. Σημαντικό το κάθε δευτερόλεπτο που μπορείς να ξεκλέψεις με τον έρωτα σου.
Όμως για δύο ανάσες που μπλέκονται κάτω απ’ τις κουβέρτες και για δύο μάτια που ανοίγουνε μαζί. Γι’ αυτά αξίζει λίγο παραπάνω να συναντιούνται οι άνθρωποι.
Επιμέλεια Κειμένου Αγγελικής Κοντογιαννάτου: Κατερίνα Κεχαγιά
Συντάκτης: Αγγελική Κοντογιαννάτου
