Φίλοι των διακοπών: Γιατί σε νιώθουν πιο πολύ από τους κολλητούς σου;

Υπάρχουν κάποιες φιλίες που χτίζονται αργά, με υπομονή και εφηβικές φωτογραφίες. Υπάρχουν και εκείνες οι «καλοκαιρινές φιλίες» οι γρήγορες, οι παθιασμένες, και με άρωμα after sun. Είναι οι φίλοι των διακοπών, οι άνθρωποι που γνώρισες εντελώς τυχαία σε ένα σοκάκι της Αστυπάλαιας, ίσως περιμένοντας το πιτόγυρο στο χέρι και που τελικά σου είπαν τις πιο σωστές κουβέντες που άκουσες εδώ και χρόνια. Αλλά πώς γίνεται; Πώς είναι δυνατόν ένας τύπος που γνώρισες Τρίτη και αποχαιρέτησες Παρασκευή να σε νιώθει πιο βαθιά απ’ τον κολλητό σου που ήξερε τα πάντα για σένα; Ή μήπως δεν ήξερε;

Οι διακοπές έχουν ένα ιδιαίτερο χάρισμα. Σε ξεγυμνώνουν από τις άμυνες. Είσαι μακριά από τη δουλειά, από deadlines και από κοινωνικές μάσκες. Δεν χρειάζεται να είσαι εκείνος που τα έχει όλα υπό έλεγχο ή εκείνος που δεν μιλάει πολύ για τα συναισθήματα του. Είσαι απλά εσύ! Καμένος από τον ήλιο, ιδρωμένος, με τα μαλλιά σου να μυρίζουν θάλασσα και τις σκέψεις σου να χορεύουν ζεϊμπέκικο με τα απωθημένα σου.

Και τότε εμφανίζεται εκείνος ο άνθρωπος. Κάθεται δίπλα σου στο φέρι, σου προσφέρει λίγο παγωμένο ροδάκινο, και boom ξεκινάτε να μιλάτε σαν να σε ήξερε από παλιά. Σαν να είχατε μιλήσει κάποτε σε άλλη ζωή, σε άλλη παραλία, σε άλλο σύμπαν. Ξαφνικά λες πράγματα που δεν έχεις πει ούτε στον ψυχολόγο σου. Και ναι σου λέει πράγματα που ακούγονται πιο αληθινά κι από όρκους φιλίας στα 15.

Ο καλοκαιρινός αυτός φίλος δεν έχει προλάβει να φτιάξει μια εικόνα για σένα. Δεν έχετε αναμνήσεις μαζί από το παρελθόν. Σε βλέπει για αυτό που είσαι τώρα. Και επειδή δεν υπάρχει παρελθόν ανάμεσά σας, δεν υπάρχει και η ανάγκη να το υπερασπιστείς. Με τους ανθρώπους που μας ξέρουν χρόνια υπάρχουν οι άτυπες ταμπέλες που μας χαρακτηρίζουν, όπως «ο κωμικός» της παρέας, «ο ευαίσθητος», «ο έξυπνος» . Αντίθετα, ο φίλος των διακοπών σε βλέπει χωρίς φίλτρα. Με τον φίλο των διακοπών μοιράζεσαι το παρόν. Υπάρχει το εδώ και τώρα.

Το παρόν αυτό γίνεται κόλλα μεταξύ σας! Μια κόλλα αυθόρμητη και ζεστή. Και επειδή κρατάει λίγο, ίσως μόνο τέσσερις μέρες, του δίνουμε βάθος. Δεν κρατάμε τίποτα για αύριο. Δεν φοβόμαστε να φανούμε ευάλωτοι και δεν έχουμε να προστατέψουμε καμία εικόνα. Γιατί και οι δύο άνθρωποι ξέρουν πως αυτό το παρόν τελειώνει . Και η μαγεία του βρίσκεται ακριβώς σε αυτό. Δεν προλαβαίνει να μπει ο φόβος της απόρριψης, ούτε η ανάγκη να παίξουμε κάποιον ρόλο. Λες «κι αν το μετανιώσω, τουλάχιστον θα το θυμάμαι». Και τελικά δεν το μετανιώνεις ποτέ. Γιατί εκείνες οι τέσσερις μέρες ήταν πιο αληθινές από τέσσερα χρόνια φιλίας που πνίγονται μέσα σε συνήθεια και αδράνεια.

Τι είναι όμως φιλία; Μήπως δεν είναι ο χρόνος που περνάμε μαζί, αλλά η ποιότητα της σύνδεσης? Μήπως είναι το πώς νιώθουμε μαζί, κι όχι πόσο καλά γνωριζόμαστε στα χαρτιά; Μήπως ο φίλος δεν είναι απαραίτητα εκείνος που ξέρει πόσους καφέδες πίνεις τη μέρα, αλλά εκείνος που μπορεί να κοιτάξει στα μάτια την ψυχή σου και να σου πει «είσαι εντάξει έτσι όπως είσαι»;

Οι φίλοι των διακοπών δεν είναι λιγότερο φίλοι. Είναι σαν σύντομες εκρήξεις αλήθειας, είναι σαν καθρέφτες που μας δείχνουν πτυχές μας που ξεχνάμε μέσα στην καθημερινότητα. Μπορεί να μη σε δουν ποτέ ξανά, αλλά για κάποιες μέρες σε είδαν αληθινά! Και ίσως αυτό να είναι το σημαντικότερο δώρο που μπορεί να σου κάνει ένας άνθρωπος. Να σε δει, να σε νιώσει και να σου θυμίσει κάτι πολύ απλό:

Ότι είσαι ακόμη ικανός να συνδέεσαι βαθιά, ακόμα κι όταν είσαι με μαγιό και πασαλειμμένος με αντηλιακό.

Καλή επιστροφή από την Αστυπάλαια.

Αν ποτέ σου λείψει εκείνος που γνώρισες για 4 μέρες, να θυμάσαι…

Ήσουν πραγματικός! Και αυτό αξίζει περισσότερο απ’ ό,τι νομίζεις…