Μην προσπαθείς να αλλάξεις τους ανθρώπους. Σοβαρά! Δεν είναι κάποιο project για να το φέρεις εις πέρας, δεν είναι στόχος ζωής και σίγουρα δεν είναι «θα τον φέρω στα μέτρα μου με λίγη υπομονή». Δεν δουλεύει έτσι. Κι αν δουλέψει προσωρινά, το τίμημα θα το πληρώσεις εσύ. Το λάθος ξεκινάει από την αρχή. Γνωρίζεις κάποιον και λες: «Είναι καλός, απλώς έχει κάτι θεματάκια», και κάπου εκεί, αντί να σηκωθείς και να φύγεις, κάθεσαι γιατί μέσα σου πιστεύεις ότι αν αγαπήσεις αρκετά, αν μιλήσεις σωστά, αν εξηγήσεις με ήρεμο τρόπο, αν δείξεις κατανόηση, ο άλλος θα αλλάξει και θα γίνει πιο τρυφερός, πιο συνεπής, πιο ώριμος, πιο ό,τι χρειάζεσαι. Μόνο που δεν θα γίνει.
Οι άνθρωποι σου δείχνουν από την αρχή ποιοι είναι. Όχι με μεγάλα λόγια, αλλά με μικρές πράξεις. Με το πώς φέρονται όταν δεν τους κοιτάς. Με το πώς αντιδρούν όταν κάτι δεν πάει όπως θέλουν. Με το πώς μιλάνε για τους άλλους, για τον εαυτό τους, για σένα. Οι άνθρωποι όμως δεν είναι σχέδια ανακαίνισης. Δεν τους παίρνεις όπως είναι και λες «θα τον φτιάξω στην πορεία». Αυτό που βλέπεις στην αρχή, αυτό είναι. Οι αντιδράσεις, οι αξίες, οι συνήθειες, οι συμπεριφορές δεν είναι demo έκδοση. Είναι το κανονικό πακέτο με όλα μέσα.
Κι όμως, εσύ επιμένεις. Λες «θα του περάσει», «έτσι είναι τώρα», «έχει πληγωθεί», «δεν έμαθε αλλιώς». Και κάπως έτσι, αναλαμβάνεις έναν ρόλο που δε σου ανήκει: τον ρόλο του διορθωτή. Χωρίς να το καταλάβεις, μπαίνεις σε μια σχέση όπου δεν αποδέχεσαι τον άλλον όπως είναι, αλλά όπως θα ήθελες να γίνει και αυτό δεν είναι αγάπη. Είναι προσδοκία και ιδιαίτερα αβάσιμη. Το αστείο, ή μάλλον το κωμικοτραγικό είναι ότι όταν προσπαθείς να αλλάξεις κάποιον, δεν τον σέβεσαι, γιατί του λες, έστω και σιωπηλά: «Δεν είσαι αρκετός έτσι όπως είσαι» και ταυτόχρονα, δε σέβεσαι ούτε εσένα, γιατί μένεις σε κάτι που από την αρχή σε ζόριζε, ελπίζοντας ότι κάποια μέρα θα μεταμορφωθεί.
Η αλήθεια είναι ότι είναι απλό αλλά συνάμα πονάει. Αν κάτι σε ενοχλεί από την αρχή, δε θα εξαφανιστεί. Αν κάτι σου φαίνεται «κόκκινη σημαία», δε θα γίνει ροζ με τον καιρό. Συνήθως γίνεται πιο κόκκινη, απλώς στην αρχή κλείνεις τα μάτια. Και κάπου εκεί έρχεται η απογοήτευση. Γιατί δίνεις, προσπαθείς, εξηγείς, υποχωρείς και τελικά θυμώνεις. Όχι επειδή ο άλλος άλλαξε προς το χειρότερο, αλλά επειδή δεν άλλαξε καθόλου. Έμεινε ακριβώς αυτό που σου έδειξε ότι είναι και εσύ περίμενες κάτι άλλο.
Το δίδαγμα δεν είναι να γίνεις σκληρός ή κυνικός. Δεν είναι να απορρίπτεις τους ανθρώπους με ευκολία. Είναι να είσαι ειλικρινής και πρωτίστως με σένα. Να βλέπεις καθαρά και να λες: «Αυτό μπορώ να το δεχτώ; Μπορώ να ζήσω με αυτό χωρίς να ελπίζω ότι θα αλλάξει;» Αν η απάντηση είναι όχι, τότε η πιο τίμια κίνηση είναι να φύγεις.
Αποδέξου τους ανθρώπους όπως είναι. Με τα καλά τους και τα στραβά τους κι αν δε σου κάνουν, απόρριψέ τους όπως είναι και όχι όπως θα ήθελες να γίνουν, όχι όπως σου υποσχέθηκαν στα λόγια, όχι όπως φαντάστηκες στο κεφάλι σου. Στην τελική, η ωριμότητα δεν είναι να αλλάζεις τους άλλους. Είναι να διαλέγεις σωστά ποιον κρατάς στη ζωή σου και ποιον αφήνεις εκτός.
Συντάκτης: Άννα Γιαννούλη
