Υπάρχουν στιγμές που η ελληνική τηλεόραση και η showbiz γίνεται απλά περίεργη. Και αυτή η περίπτωση με τον Κωνσταντίνο Αργυρό στην πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ Melania είναι ακριβώς μια από αυτές. Όχι επειδή έγινε κάποιο σκάνδαλο, αλλά επειδή είναι περίεργο και λίγο αλλόκοτο όλο το vibe. Στην πρεμιέρα λοιπόν, εκτός από την Κίμπερλι Γκιλφόιλ, πρέσβειρα των ΗΠΑ, εκεί ήταν και ο Αργυρός. Αλλά όχι απλώς ως καλεσμένος. Συνυπέγραψε την πρόσκληση για την πρεμιέρα! Τι φάση θα αναρωτηθείς, κι όχι μόνο εσύ.
Εκεί μπαίνει ο Κανάκης, που μέσα από το Ράδιο Αρβύλα παρουσιάζει το θέμα, σταματάει, κοιτάει την κάμερα και λέει «Με ποια ιδιότητα υπογράφει ο Αργυρός; Μπορείτε να μου εξηγήσετε; Θα τρελαθούμε δηλαδή;» Κι αμέσως σου έρχεται να πεις, ναι, ακριβώς, ποιος ξέρει;
Είναι η απορία που έχουμε όλοι στο πίσω μέρος του μυαλού μας όταν βλέπουμε celebrities να κάνουν κινήσεις που δεν εξηγούνται. Δηλαδή ο τραγουδιστής εμφανίζεται σε επίσημο event με ξένη πρέσβειρα, και όχι απλώς εμφανίζεται συνυπογράφει και την πρόσκληση. Το οποίο ντοκιμαντέρ έσκισε μιλάμε, όπως είπε και ο ίδιος ο Κανάκης: «Παιδιά, δε σας κάνω πλάκα, πούλησε μόνο ένα εισιτήριο. Είναι είδηση, είναι γεγονός.» Και γελάς, αλλά μετά σταματάς για να σκεφτείς μα τι διάολο συμβαίνει εδώ;
Κι εκεί δεν τελειώνει το πράγμα. Ο Κανάκης πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα και λέει «Όπως οι βασιλιάδες παλιά, που είχαν τον γελωτοποιό, τον τραγουδιστή, τον συνθέτη και τους κουβαλούσαν μαζί τους ανάλογα με τα κέφια;» Και η αλήθεια είναι, αν και οξύς, κάπως έχει δίκιο. Γιατί είναι απλά περίεργο αυτό πυ συμβαίνει, οι ρόλοι που μπερδεύονται, η δημόσια εικόνα που γίνεται σύμβολο χωρίς να ξέρουμε τι πραγματικά αντιπροσωπεύει. Είναι αστείο και λίγο παράλογο αυτό που συμβαίνει με την Κίμπερλι και τον Κωνσταντίνο.
Και για την υπερβολή, ρίχνει και την τελευταία ατάκα που μένει «Μήπως ο Κωνσταντίνος Αργυρός είναι πράκτορας των Ηνωμένων Πολιτειών;» Όχι φυσικά κυριολεκτικά, αλλά η ερώτηση δείχνει πώς η υπερβολή και η σατιρική παρατήρηση μπορεί να φωτίσουν την πραγματικότητα. Τον Αργυρό, δηλαδή, που κάνει κάτι πράγματα περίεργα δείχνοντας ότι τον ενδιαφέρει και όχι η πολιτική, τον ενδιαφέρει και όχι η διπλωματία, κάνοντας για λίγο τον βοηθό του Πρέσβη (αν υπάρχει καν αυτή η δουλειά).
Και μέσα από τους διαλόγους και τις υπερβολές, εμείς γελάμε, αλλά και σκεφτόμαστε τι συμβαίνει όταν οι δημόσιοι ρόλοι μπλέκονται; Ποιος αποφασίζει ποιος έχει εξουσία πάνω σε μια εικόνα; Και τελικά, τι πραγματικά βλέπουμε όταν κοιτάμε τα social ή τα events; Κι εν πάση περιπτώσει, ποιος είσαι στ’ αλήθεια Κωνσταντίνε Αργυρέ;
