Γιορτάζουμε συχνά την περιστροφή μας γύρω από τον ήλιο, τη μέρα που γεννηθήκαμε και πήραμε την πρώτη μας ανάσα. Γιορτάζουμε όμως και πολλές άλλες στιγμές που έχουν σημασία για εμάς: τη μέρα που ξεκίνησε μια σημαντική φιλία, τη μέρα που αποφασίσαμε να ζήσουμε με κάποιον μαζί και να το πούμε και στους άλλους. Υπάρχουν ακόμη παγκόσμιες ημέρες, θρησκευτικές γιορτές και γιορτές που σχετίζονται με τη φύση. Όλες αυτές είναι αφορμές για να σταθούμε λίγο και να κοιτάξουμε τη ζωή μας.
Κάπου ανάμεσα σε αυτές υπάρχουν και κάποιες μέρες που δεν είναι ακριβώς γιορτές, αλλά περισσότερο υπενθυμίσεις. Είναι πιο προσωπικές στιγμές, κάποιες φορές σκοτεινές και κάποιες άλλες φωτεινές — φωτεινές όμως με έναν τρόπο που μόνο εμείς βλέπουμε. Μπορεί να είναι η μέρα που ξεκινήσαμε να σπουδάζουμε ή η μέρα που κάναμε το πρώτο μας ταξίδι μόνοι μας. Μπορεί επίσης να είναι η μέρα που μάθαμε ότι δεν είμαστε η μοναδική αγάπη κάποιου ή η μέρα που φύγαμε από ένα μέρος για να πάμε σε ένα άλλο.
Μπορεί να είναι η μέρα που σταματήσαμε το αλκοόλ ή η μέρα που αφήσαμε τη δουλειά μας. Μικρές ή μεγάλες στιγμές που δεν έχουν απαραίτητα το σχήμα μιας γιορτής. Κι όμως, έχουν βάρος και σημασία για εμάς. Μια τέτοια μέρα είναι και η σημερινή. Η μέρα που έκανα ένα — σχετικά απλό — χειρουργείο. Το γράφω «απλό» όταν σκέφτομαι τις μάχες που δίνουν πολλοί άνθρωποι γύρω μου. Παρ’ όλα αυτά, όσα ζούμε δεν μπορούν να μετρηθούν με βάση το τι περνούν οι άλλοι. Μετριούνται με βάση το πώς τα βιώνουμε εμείς.
Δεν υπάρχει ζυγαριά για τέτοιες εμπειρίες. Δεν υπάρχει σύγκριση ούτε ανταγωνισμός. Αυτό φαίνεται ακόμη και στον τοκετό, όπου δύο γυναίκες μπορεί να ζήσουν κάτι παρόμοιο αλλά να το περιγράψουν εντελώς διαφορετικά. Το θέμα είναι πόσο μας επηρεάζει κάτι και πόσο μας αλλάζει.
Στη δική μου περίπτωση όλα ξεκίνησαν από ένα τυχαίο εύρημα. Μια αξονική, τρεις μαγνητικές και μία ραδιενεργή εξέταση. Και τελικά ένα χειρουργείο. Όλα αυτά μέσα σε τέσσερις μήνες από την πρώτη διάγνωση. Δεν υπήρχαν ενδείξεις πριν, ούτε κάποια ενόχληση. Ήταν απλώς ένα τυχαίο εύρημα. Και μάλιστα χωρίς να καπνίζω — αν και μετά από τις δεκαπέντε φορές που με ρώτησαν θεωρώντας το δεδομένο, σχεδόν σκέφτηκα να ξεκινήσω.
Η διάγνωση ήταν καλοήθεια. Μέχρι να γίνει όμως το χειρουργείο υπάρχει πάντα εκείνο το μικρό ποσοστό, εκείνο το 0,1%, που σου βασανίζει το μυαλό. Από τη μία υπάρχει η τεράστια ανακούφιση. Από την άλλη γεννιούνται πολλά ερωτήματα. Τα περισσότερα από αυτά τα ερωτήματα ήταν προς εμένα. Πώς έγινε αυτό τον τελευταίο ενάμιση χρόνο; Δεν υπάρχει σαφής απάντηση. Ένας από τους πιθανούς παράγοντες όμως φαίνεται να είναι το συνεχόμενο άγχος.
Βγαίνοντας από το χειρουργείο, το πρώτο πράγμα που θυμάμαι ήταν το φως και την αναπνοή μου. Κοίταξα αμέσως μήπως τελικά είχε επαληθευτεί εκείνο το 0,1% και το χειρουργείο είχε γίνει από τον θώρακα. Ευτυχώς όχι. Δύο μικρές τομές περιμένουν απλώς να γίνουν κάποτε τατουάζ.
Το δεύτερο πράγμα που θυμάμαι είναι ότι έπαθα κρίση πανικού. Όχι μια απλή ταχυκαρδία. Μια κανονική κρίση πανικού, από αυτές που νιώθεις ότι δεν υπάρχει οξυγόνο ενώ ξέρεις ότι υπάρχει. Δεν ξέρω αν έφταιγε η νάρκωση, το χειρουργείο ή απλώς το γεγονός ότι εκείνη τη στιγμή σταμάτησα να συγκρατώ όσα κρατούσα μέσα μου.
Κανείς δεν μπαίνει σε μια περιπέτεια υγείας με απόλυτη ειλικρίνεια απέναντι στους γύρω του. Κανείς δε μοιράζεται τις πιο σκοτεινές σκέψεις του. Προσπαθείς να μείνεις αισιόδοξος, γιατί το να τραβήξεις και άλλους στα ίδια σενάρια δεν θα βοηθήσει κανέναν. Πόσο μάλλον όταν έχεις παιδιά.
Δε χρύσωσα το χάπι. Αλλά δεν έκρυψα και ότι όλα τα σχέδια και τα σενάρια παύουν να υπάρχουν. Υπάρχει μόνο αυτό που συμβαίνει τώρα. Η αβεβαιότητα πριν από ένα χειρουργείο μοιάζει σαν να πέφτεις στο κενό. Ξέρεις ότι πέφτεις και ξέρεις ότι κάπου θα φτάσεις. Δεν ξέρεις όμως πότε. Δεν ξέρεις τι υπάρχει κάτω. Δεν ξέρεις καν αν θα ζήσεις από την πτώση. Το μόνο που κάνεις είναι να κοιτάς γύρω σου. Τα ηλιοβασιλέματα από το παράθυρο είναι κάτι που θυμάμαι έντονα όσο περίμενα να γίνει το χειρουργείο. Και τα χαμόγελα από τις νοσηλεύτριες και τους νοσηλευτές. Ανθρώπους που έχουν δει πολλά αλλά συνεχίζουν να χαμογελούν.
Η ανάρρωση ήρθε σαν ένα έντονο ξύπνημα. Ξαφνικά όλα επανήλθαν όπως πριν. Παρότι εξαντλημένη, ήταν σαν να είχα απλώς λείψει διακοπές. Κάθε μέρα όμως έφερνε ερωτήσεις. Το άγχος ίσως ήταν ένας από τους λόγους. Το κάπνισμα σίγουρα δεν ήταν. Άρχισα να σκέφτομαι τι έχω διαβάσει, τι έχω συζητήσει και τι έχω ακούσει. Και τι θα κάνω αν κάτι παρόμοιο συμβεί ξανά.
Συχνά αισθανόμαστε άτρωτοι. Αυτή η αίσθηση είναι ένας μηχανισμός επιβίωσης για να συνεχίσουμε. Αν δεν υπήρχε, ίσως να σταματούσαμε μπροστά στον φόβο. Όμως κάποια γεγονότα μας κάνουν να δούμε τα πράγματα αλλιώς. Η αλλαγή δεν έρχεται ξαφνικά. Δεν ξυπνάς ένα πρωί και λες «από σήμερα θα τα κάνω όλα αλλιώς». Ξεκινάς από μικρά πράγματα. Κάνεις κάτι για σένα χωρίς ενοχές. Βάζεις έναν μικρό στόχο. Να διαβάσεις ένα βιβλίο, να κάνεις ένα παζλ ή να δεις μια σειρά. Όχι από βαρεμάρα αλλά επειδή το θέλεις. Μικρές πράξεις που σε φέρνουν ξανά κοντά στον εαυτό σου. Πολλοί πιστεύουμε ότι όταν έρχεται ένα καμπανάκι στη ζωή μας θα ακολουθήσουν μεγάλες αλλαγές. Μετακόμιση, χωρισμός, αλλαγή καριέρας. Στην πραγματικότητα όμως η αλλαγή ξεκινά αλλιώς. Ξεκινά με αμφιβολίες για όσα πίστευες μέχρι τώρα.
Αρχίζεις να επαναπροσδιορίζεις τι αξίζει και τι όχι για σένα. Κάνεις ερωτήσεις που δεν έκανες ποτέ. Και απαντάς με ειλικρίνεια. Γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Κλείνεις κύκλους και ανοίγεις μονοπάτια. Αφήνεσαι και αφήνεις. Δεν ξέρω αν θα γιορτάσω αυτή τη μέρα με τον τρόπο που συνηθίζουμε να γιορτάζουμε. Ξέρω όμως ότι θα τη θυμάμαι.
Όχι σαν τη μέρα ενός χειρουργείου. Αλλά σαν τη μέρα που κατάλαβα λίγο καλύτερα πώς θέλω να ζήσω.
Συντάκτης: Έλις
