Κάπου στη Θέρμη Θεσσαλονίκης, μια ιστορία που ξεκίνησε σαν «μια βλακεία της στιγμής» κατέληξε να κοστίζει χιλιάδες ευρώ – και να προσγειώνει απότομα αρκετούς γονείς στην πραγματικότητα.
Εννέα ανήλικοι, μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου, βρέθηκαν πίσω από βανδαλισμούς σε δύο σχολεία της περιοχής, προκαλώντας ζημιές που έφτασαν περίπου τις 7.000 ευρώ. Όχι, δε μιλάμε για ένα σπασμένο τζάμι. Μιλάμε για καταστροφές «ό,τι βρήκαμε το σπάσαμε»: υπολογιστές, θρανία, πίνακες, μέχρι και κλιματιστικά. Η αποκάλυψη ήρθε με τον πιο κλασικό τρόπο του 2026, τις κάμερες. Το υλικό από γειτονικό σχολείο κατέγραψε τις κινήσεις των παιδιών και έδωσε στην αστυνομία τα στοιχεία που χρειαζόταν. Η έρευνα κράτησε μήνες, αλλά όταν έφτασε η στιγμή της ταυτοποίησης, ήρθε και το σοκ.
Οι γονείς –όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις– «έπεσαν από τα σύννεφα». Όχι γιατί τα παιδιά δεν το έκαναν, αλλά γιατί δεν μπορούσαν να το φανταστούν. Όταν όμως είδαν το βίντεο, δεν υπήρχε περιθώριο αμφιβολίας. Κι εκεί ξεκινά το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της ιστορίας: η ευθύνη. Ο Δήμος προχώρησε στην αποκατάσταση των ζημιών και στη συνέχεια ενημέρωσε τους γονείς ότι το κόστος θα επιμεριστεί. Η επιλογή ήταν απλή: πληρώνεις ή το πράγμα πάει δικαστικά. Οι περισσότεροι χρειάστηκαν λίγο χρόνο να το χωνέψουν, αλλά τελικά συμφώνησαν. Και πλήρωσαν.
«Δεν ξέρω αν πρέπει να χαίρομαι ή να λυπάμαι. Πιο πολύ λυπάμαι για αυτό που έγινε. Το ότι τα παιδιά παραδέχθηκαν την πράξη τους είναι θετικό. Ας γίνει ένα παράδειγμα προς αποφυγή και για άλλα σχολεία», ανέφερε χαρακτηριστικά ο αρμόδιος αντιδήμαρχος Παιδείας, Στέλιος Αποστόλου.
Στο πρώτο περιστατικό, που σημειώθηκε το καλοκαίρι του 2025 στο 7ο Νηπιαγωγείο Θέρμης, η εικόνα που αντίκρισαν οι υπεύθυνοι ήταν σχεδόν σοκαριστική. Σπασμένα γυαλιά παντού, κατεστραμμένα αντικείμενα, χώρος διαλυμένος. Οι ανήλικοι μπήκαν σπάζοντας τοίχους και απλώς κατέστρεψαν τα πάντα σε έναν καθαρό βανδαλισμό.
Λίγους μήνες μετά, παρόμοιο σκηνικό επαναλήφθηκε στο Νηπιαγωγείο Σουρωτής, αυτή τη φορά με άλλους πέντε μαθητές και ζημιές περίπου 2.500 ευρώ. Η ίδια διαδικασία: εντοπισμός, παραδοχή, πληρωμή.
Όσον αφορά το δεύτερο σχολείο, όπου σημειώθηκαν βανδαλισμοί το φθινόπωρο του ίδιου έτους, διαπιστώθηκε ότι άλλοι πέντε μαθητές ευθύνονται για ζημιές ύψους 2.500 ευρώ στο Νηπιαγωγείο Σουρωτής. Και εκεί ακολουθήθηκε η ίδια διαδικασία αποζημίωσης από τους γονείς «Παραδέχτηκαν το σφάλμα και το αποκατέστησαν αμέσως μόνοι τους».
Είναι χαρακτηριστικό ότι σε άλλο σχολείο, αυτή φορά στις Αγίας Παρασκευής, όπως είπε ο αντιδήμαρχος, πριν από ενάμιση μήνα «έκοψαν με κόφτη το καλώδιο από ρεύμα κυκλοφορίας του σχολείου και θα μπορούσαν να είχαν σκοτωθεί. Έσπασαν κάγκελα και τζάμια απορώ πώς δεν κόπηκαν».
Και στην ουσία, βλέπουμε μια μικρή κοινωνική ακτινογραφία. Το ενδιαφέρον είναι ότι σε αυτή την περίπτωση υπήρξε συνέπεια. Όχι μόνο για τα παιδιά, αλλά και για τους γονείς. Γιατί η ευθύνη δεν είναι θεωρητική – είναι 7.000 ευρώ πραγματικά χρήματα. Είναι το σοκ του “δεν ήξερα ότι το παιδί μου μπορεί να το κάνει αυτό”.
Γιατί το κάνει όμως; Η απάντηση δεν είναι απλή. Μπορεί να είναι η δυναμική της παρέας, η ανάγκη για ένταση, η απουσία ορίων ή απλώς εκείνη η επικίνδυνη αίσθηση ότι «δε θα γίνει τίποτα». Μέχρι να γίνει.
Γιατί αυτή τη φορά, κάτι έγινε. Υπήρξε συνέπεια. Υπήρξε κόστος. Υπήρξε ευθύνη.
Γιατί τελικά, το θέμα δεν είναι μόνο τι κάνουν τα παιδιά όταν νομίζουν ότι κανείς δεν τα βλέπει. Είναι τι συμβαίνει όταν τελικά τα βλέπουν.
