Μεγαλώνουμε. Το ακούμε ξανά και ξανά, σαν μια απλή διαπίστωση που δεν απαιτεί σκέψη. Τα γενέθλια έρχονται και φεύγουν, οι ρυτίδες αρχίζουν να εμφανίζονται γύρω από τα μάτια και τα χέρια, οι ευθύνες συσσωρεύονται σαν μικρά βάρη στην πλάτη μας. Και όμως, παρά τα χρόνια που περνούν, συχνά παραμένει η αίσθηση ότι μέσα μας δεν είμαστε πραγματικά «μεγάλοι». Υπάρχει κάτι αντιφατικό και παράξενα γοητευτικό σε αυτή την εμπειρία: το σώμα και η ζωή προχωρούν, αλλά η ψυχή μοιάζει να επιμένει να κρατά ένα κομμάτι της νεανικής αθωότητας, της περιέργειας, του θαυμασμού.
Το μεγαλώνω αλλά δε νιώθω «μεγάλος» σημαίνει ότι η λογική λέει «πρέπει να συμπεριφέρομαι έτσι», ενώ η καρδιά δε συμφωνεί. Είναι να αναλαμβάνεις ευθύνες στη δουλειά ή στην οικογένεια, και παράλληλα να αναζητάς την παιδική χαρά σε ένα απλό ηλιοβασίλεμα ή σε μια ξαφνική ιδέα για ταξίδι. Είναι να ξυπνάς νωρίς για υποχρεώσεις αλλά να γελάς σαν παιδί με μια αστεία σκέψη ή ένα αστείο βίντεο. Είναι να αντιμετωπίζεις προβλήματα που θα σε έκαναν άλλοτε να τρέμεις, και ταυτόχρονα να νιώθεις την ίδια αίσθηση περιπέτειας που είχες στην εφηβεία.
Υπάρχει μια γλυκιά ειρωνεία σε αυτό το «δε νιώθω μεγάλος». Οι κοινωνικές νόρμες, οι προσδοκίες των άλλων και οι δικές μας απαιτήσεις συχνά μας επιβάλλουν να νιώθουμε ώριμοι, σοβαροί, υπεύθυνοι. Και όμως, μέσα μας, πολλές φορές επιμένουμε να αμφισβητούμε αυτές τις νόρμες. Να κάνουμε λάθη, να γελάμε δυνατά, να κλαίμε, να αναρωτιόμαστε για τον κόσμο με τον ίδιο τρόπο που το κάναμε στα δεκαπέντε. Είναι σαν να ζούμε δύο ζωές ταυτόχρονα: τη μία που φαίνεται στον κόσμο και τη μία που κρύβεται μέσα μας, γεμάτη απλότητα και αυθεντικότητα.
Το να μεγαλώνεις χωρίς να νιώθεις μεγάλος έχει και τις δυσκολίες του. Ο κόσμος περιμένει από εμάς να ξέρουμε απαντήσεις, να έχουμε σχέδιο, να μην κάνουμε παιδαριώδη λάθη. Και η εσωτερική μας αίσθηση της νεότητας μερικές φορές συγκρούεται με αυτή την πραγματικότητα. Υπάρχει ο κίνδυνος να νιώθουμε ακατάλληλοι ή ανώριμοι επειδή δεν έχουμε αποδεχτεί πλήρως τον ρόλο του μεγάλου ανθρώπου. Αλλά υπάρχει και μια δύναμη σε αυτό: η αίσθηση της νεότητας κρατά τη ζωή μας ζωντανή. Μας επιτρέπει να αγαπάμε με πάθος, να ονειρευόμαστε μεγάλα, να μην συμβιβαζόμαστε με τη ρουτίνα και να αναζητούμε την ουσία σε ό,τι κάνουμε.
Μερικές φορές, το μεγαλώνω χωρίς να νιώθω μεγάλος σημαίνει ότι συνεχίζω να ανακαλύπτω τον κόσμο με την ίδια περιέργεια που είχα όταν ήμουν παιδί. Τα ταξίδια, οι άνθρωποι, τα βιβλία και οι μουσικές δεν είναι απλώς μέρη της καθημερινότητας, αλλά πηγές ενθουσιασμού και έμπνευσης. Κάθε μέρα φέρνει νέες ευκαιρίες να μάθουμε κάτι για εμάς, να χαρούμε μια μικρή λεπτομέρεια, να αναγνωρίσουμε τη μαγεία στην απλότητα.
Τελικά, ίσως το μεγαλώνω αλλά δε νιώθω μεγάλος να μην είναι κάτι που πρέπει να διορθώσουμε. Ίσως είναι η ουσία της αυθεντικής ζωής. Η ωριμότητα δεν σημαίνει απαραίτητα ότι χάνουμε τη νεανικότητα, ούτε η εμπειρία ότι χάνουμε τη χαρά. Η συνειδητοποίηση των χρόνων μας μπορεί να συνυπάρχει με την εσωτερική μας παιδικότητα, δημιουργώντας έναν αρμονικό συνδυασμό σοφίας και θαυμασμού.
Μεγαλώνουμε, λοιπόν, αλλά δε χρειάζεται να νιώθουμε μεγάλοι. Μπορούμε να κρατάμε την περιέργεια, τη φαντασία και τη ζωντάνια μέσα μας, όσο η ζωή μας δίνει ακόμη χώρο για να γελάσουμε δυνατά, να ονειρευτούμε και να αγαπήσουμε με την ίδια αφοσίωση που είχαμε πάντα. Κι ίσως, στο τέλος, αυτή η αίσθηση να είναι το πιο πολύτιμο κομμάτι του μεγαλώματος.
Συντάκτης: Νίκη Ντάλντα
