Έρχονται κάποιοι άνθρωποι στη ζωή μας σαν να τους έχουμε δώσει ένα κλειδί και χωρίς να χτυπήσουν κουδούνι. Τόσο απλά, ανοίγουν την πόρτα της ψυχής μας και μπαίνουν σαν να ήταν πάντα εκεί. Σχεδόν μεταφυσικά θα λέγαμε. Νιώθεις ότι τους ξέρεις. Όχι με το μυαλό σου, αλλά με κάτι πιο παλιό που δεν έχει όνομα.
Όμως όσο μαγική κι αν είναι η σύνδεση που νιώθετε, όσο κι αν το σύμπαν κάνει τα δικά του σημάδια (τραγούδια στο ραδιόφωνο, επαναλαμβανόμενους αριθμούς, κοινές συμπτώσεις που μοιάζουν με κακό σενάριο Netflix), η σχέση δεν προχωρά και δεν βρίσκει χώρο να ανθίσει. Γιατί άραγε; Γιατί μερικές φορές ενώ οι ψυχές συναντιούνται, το timing είναι για κλάματα. Κάπου εκεί το σύμπαν γελάει με την πάρτη μας, σαν εκείνον τον φίλο που σε βλέπει να ερωτεύεσαι λάθος άτομο και λέει: «Αχ, τι ωραία, πάλι θα πονέσεις.»
Πριν αρχίσεις να βρίζεις την κακή σου τύχη, άσε με να σου εξηγήσω το κρυμμένο μήνυμα πίσω από το λεγόμενο «bad timing». Το ότι νιώθεις κάτι δυνατό με κάποιον, δε σημαίνει ότι είναι γραφτό να μείνετε μαζί. Φαντάσου όλους όσους περνούσαν από την ζωή μας να έμεναν κιόλας. Μετά θα λέγαμε πως κάνουμε συλλογή σχέσεων. Μερικές ψυχές έρχονται σαν φωτεινοί κομήτες, σπάνιοι και εντυπωσιακοί αλλά περαστικοί, με σκοπό να μας ταρακουνήσουν. Η σύνδεση που νιώθεις μαζί τους δεν είναι ψέμα, ούτε βρίσκονται στη σφαίρα της φαντασίας σου. Είναι απλώς μια ενέργεια που δεν έχει βρει ακόμα τον σωστό χρόνο για να γίνει ζωή.
Το bad timing λειτουργεί σαν ένα αόρατο τείχος που σηκώνεται όταν δύο άνθρωποι είναι ας το πούμε σωστοί, αλλά οι ζωές τους είναι σε λάθος σελίδα. Μπορεί εσύ να είσαι στη φάση που ψάχνεις σταθερότητα και αγάπη, ενώ ο άλλος να είναι στη φάση που θέλει να ανακαλύψει τον εαυτό του. Δε φταίει κανένας από τους δύο σας, απλώς το σύμπαν έβαλε δύο υπέροχες ψυχές στο ίδιο τραπέζι και τους έδωσε διαφορετικό μενού. Το λες και τραγική ειρωνία όλο αυτό κλαίγοντας και γελώντας ταυτόχρονα.
Σίγουρα θα αναρωτιέστε, γιατί όμως να συμβεί αυτό. Όλα έχουν τον λόγο τους που συμβαίνουν, θα απαντήσω με τη σειρά μου. Η ζωή μας δε λειτουργεί πάντα σαν παραμύθι πλασματάκια, κάποιες φορές λειτουργεί σαν πνευματικό «escape room». Κάποιοι άνθρωποι εμφανίζονται για να μας βάλουν σε μια διαδικασία εξέλιξης και αφύπνισης για εμάς τους ίδιους. Η ψυχή σου μπορεί να αναγνωρίσει μια άλλη ψυχή, αλλά η ανθρώπινη πλευρά σας όπως για παράδειγμα το τραύμα, οι φόβοι, τα απωθημένα, ακόμα και οι ευθύνες, δεν μπορεί να υποστηρίξει αυτό το ταίριασμα.
Ολοι κάποιες φορές έχουμε ζήσει μια σχέση ή και παραπάνω που μοιάζει να είναι καρμική. Αυτές οι σχέσεις σου αφήνουν το αίσθημα ότι κάτι χρωστάτε ο ένας στον άλλον από άλλη ζωή, σαν να υπάρχει ένας αόρατος μαγνήτης που συνεχώς σας έλκει. Παρόλα αυτά όμως η ζωή αντί να ανοίγει τον δρόμο, βάζει εμπόδια. Όπως φόβος δέσμευσης, διαφορετικές προτεραιότητες, άλλες σχέσεις, απόσταση και διάφορα άλλα. Έτσι έρχεται και η συνειδητοποίηση ότι δεν αρκεί μόνο η δυνατή ψυχική σύνδεση, ούτε η αγάπη για να μπορέσετε να σταθείτε ο ένας δίπλα στον άλλον. Η αγάπη θέλει χώρο για να εκφραστεί διαφορετικά γίνεται πόνος!
Αυτές οι συνδέσεις λοιπόν, παρόλο που δε λειτουργούν έτσι όπως θα θέλαμε, είναι εξίσου σημαντικές για εμάς. Μας υπενθυμίζουν πώς είναι να νιώθουμε ολοκληρωτικά, να ξανά βρούμε ή να ανακαλύψουμε πλευρές του εαυτού μας που ήταν θαμμένες μέσα μας και να μας δώσουν ένα εξίσου σημαντικό μάθημα. Το γεγονός ότι η αγάπη δεν χρειάζεται να έχει πάντα την ταμπέλα της σχέσης με κάποιους ανθρώπους. Έρχονται στη ζωή μας ξαφνικά και ξαφνικά φεύγουν, επειδή η αποστολή τους ολοκληρώθηκε. Εγώ αυτούς του ανθρώπους τους βλέπω σαν πνευματικούς καταλύτες, διότι αν και δε μένουν καταφέρνουν και μας αλλάζουν την χημεία.
Κάποιος θα αναρωτηθεί, τότε γιατί πονάει τόσο και δεν μπορώ να το εξηγήσω λογικά; Αν ήταν μια απλή απογοήτευση, θα το ξεπερνούσες, εδώ όμως μιλάμε για κάτι πιο βαθύ. Είναι εκείνη η σχέση που δεν εζησες πλήρως, αλλά σε σημάδεψε περισσότερο από σχέσεις που κράτησαν χρόνια. Πονάει γιατί είναι ανολοκλήρωτο και ότι στη ζωή μας μένει ανολοκλήρωτο, η ψυχή το μασάει ξανά και ξανά, σαν να μασάς μια τσίχλα που δεν τελειώνει ποτέ.
Σε αυτές τις σχέσεις πιστεύω πως το σύμπαν μας προστατεύει από κάτι. Γιατί αν αυτή η σχέση λειτουργούσε τότε, ίσως να την κατέστρεφε η ανωριμότητα, ο εγωισμός ή οι λάθος συνθήκες. Ίσως να χρειαζόταν να σπάσετε, για να ξαναχτιστείτε ή ίσως να χρειαζόταν να πονέσεις για να μάθεις τι αξίζεις. Το bad timing δεν είναι πάντα «ατυχία», μερικές φορές είναι «θεϊκό» φρένο και ας μην το καταλαβαίνουμε αμέσως.
Αν είναι γραφτό όμως θα ξανασυναντηθούμε; Εδώ είναι σημείο που όλοι θέλουμε μια ρομαντική απάντηση τύπου «ναι, θα ξαναβρεθείτε σε μια πανσέληνο και όλα θα λυθούν.» Η αλήθεια όμως είναι πιο γήινη και μαγική μαζί. Αν είναι να ξανασυναντηθείτε, θα γίνει όταν θα είστε και οι δύο σε θέση να κρατήσετε αυτό που νιώθετε. Όχι όταν απλά το θέλετε, αλλά όταν το μπορείτε! Αν δεν ξανασυναντηθείτε τότε ίσως αυτός ο άνθρωπος ήταν ένα πνευματικό πέρασμα, μια υπενθύμιση και μια αφύπνιση ταυτόχρονα.
Αυτό που πρέπει όλοι μας να θυμόμαστε είναι να μην μπερδεύουμε την σύνδεση που νιώθουμε για κάποιους ανθρώπους με την κατάληξη. Κάποιες ψυχές έρχονται να σε αγαπήσουν για λίγο, αλλά να σε αλλάξουν για πάντα και το για πάντα είναι πιο δυνατό από το μαζί. Οπότε, αν βρέθηκες σε μια σχέση με bad timing, μην την υποτιμάς και κυρίως μην την ακυρώνεις. Αλλά μην φυλακίζεσαι κιόλας μέσα της. Γιατί το σύμπαν δεν φέρνει ανθρώπους στη ζωή μας για να τους κυνηγάμε αλλά για να θυμόμαστε ποιοι είμαστε εμείς μέσα από αυτούς. Αν κάτι είναι αληθινό, θα βρει τρόπο!
Συντάκτης: Ασημίνα Μαραγκού
