Η ιστορία της Παναγιώτας αποτελεί μια διαδρομή μεταμόρφωσης, από την υιοθέτηση ρόλων που της επέβαλαν οι άλλοι στην εύρεση της δύναμης να γράψει το δικό της «σενάριο» ζωής.
Μεγαλώνοντας ως το μεσαίο παιδί σε μια αυστηρή πατριαρχική οικογένεια, η Παναγιώτα ένιωθε παραμελημένη και βρισκόταν σε διαρκή σύγκριση με την πιο «υπάκουη» μεγάλη αδερφή της. Το όνειρό της να γίνει ηθοποιός αντιμετωπίστηκε με απαξίωση από τον πατέρα της, γεγονός που μετέτρεψε το πάθος της για την τέχνη σε μια αγωνιώδη προσπάθεια να κερδίσει την αναγνώρισή του, αποδεχόμενη ρόλους ακόμα και χωρίς αμοιβή.
Στα 16 της, μια απόπειρα επίθεσης και η αντιμετώπιση του περιβάλλοντός της με δυσπιστία και σιωπή, την οδήγησαν στην καταστροφική πεποίθηση ότι η ίδια έφταιγε και άξιζε την κακοποίηση. Η φιλοδοξία της για την υποκριτική χρησιμοποιήθηκε εναντίον της, με αποτέλεσμα ο ρόλος του θύματος να γίνει κομμάτι της ταυτότητάς της, οδηγώντας την υποσυνείδητα σε τοξικές σχέσεις που επιβεβαίωναν αυτό το οδυνηρό μοτίβο.
Η καθοριστική καμπή ήρθε κατά τη διάρκεια ενός μαθήματος υποκριτικής στο Λονδίνο. Όταν ο καθηγητής της τη ρώτησε αν πιστεύει ότι πρέπει να πονάει για να είναι καλή ηθοποιός και της επιβεβαίωσε ότι είναι αρκετή ακριβώς όπως είναι, η προοπτική της για την τέχνη και τον εαυτό της άλλαξε ριζικά.
Μετά από μια σωματική κατάρρευση που σηματοδότησε το τέλος της παλιάς της πορείας, η Παναγιώτα προχώρησε σε μια οριστική ρήξη με το παρελθόν. Σταμάτησε να είναι παθητικός δέκτης των εξελίξεων και άρχισε να κάνει συνειδητές επιλογές, όπως στην περίπτωση του συζύγου της. Σήμερα, έχει αφήσει την υποκριτική, εργάζεται ως art therapist.
Συντάκτης: Πρόδρομος Ταράσης
